dean

late reply

[dean @d_ddeann]

https://t.co/fp3LzVPfzo

[Gooddream.inj 🥷🏻✳️ @gooddream_ntd]

เขาสามารถบอกกับคุณว่า “นอนแล้วนะ”
แต่บอกกับอีกคนว่า “นอนไม่หลับ”ได้เหมือนกัน

[𝗁𝗋 . @iheryou]

ง่ายๆนะถ้าคนอยากอยู่ด้วย เขาจะหาวิธีอยู่

[dean @d_ddeann]

ช่วงนี้ใช้ชีวิตแบบอุปทานหมู่

[P o o P e A 🐈 @ppeachayah]

🫥🔫

[dean @d_ddeann]

เพื่อนบอกว่าเป็นไลฟ์โค้ชเรื่องคนอื่นอะเก่งมาก เรื่องตัวเองก็พักก่อนแล้วกันเนอะ555555555555

[퐁퐁 @pong_jay25]

260424 천명지킴 발대식

#도영 샌드박스 리허설 ...🪽

[the meji. @mejitwo]

Ily = I love you
Imy = I miss you
Brb = Be right back
pV = nRT
F = ma
KE = (1/2)mv²
p1v1 = p2v2
E = mc²

[ถึงเวลาดัดนิสัย ฉบับคนไม่เกลียดตัวเอง | คิดมาก @kidmakk]

“บางคนไม่ได้หายไปจากชีวิตเรา
เขาแค่เปลี่ยนขบวนรถไฟของตัวเอง“

มีทฤษฎีหนึ่ง
ที่ฉันชอบมาก
เขาเรียกมันว่า
The Train Station Theory

ทฤษฎีสถานีรถไฟของชีวิต

ทฤษฎีนี้บอกว่า
ชีวิตของเรา
ก็เหมือนการเดินทางด้วยรถไฟ

เราแต่ละคน
คือผู้โดยสารคนหนึ่ง
ที่ขึ้นรถไฟมาตั้งแต่วันที่เกิด

ระหว่างทาง
รถไฟขบวนนี้
จะจอดตามสถานีต่างๆ

และในทุกสถานี
จะมีผู้โดยสารบางคน
ก้าวขึ้นมาในชีวิตเรา

บางคน
ขึ้นมานั่งข้างเรา
พูดคุยกับเรา
หัวเราะกับเรา
อยู่เป็นเพื่อนเรา
ในช่วงเวลาหนึ่งของการเดินทาง

แต่ใช่ไหมว่า
ไม่ใช่ทุกคน
ที่จะนั่งไปกับเราจนถึงสถานีสุดท้าย

บางคน
นั่งไปกับเราไกลมาก
เหมือนจะไปถึงปลายทางเดียวกัน

แต่แล้ววันหนึ่ง
เมื่อรถไฟจอดที่สถานีหนึ่ง
เขาก็ลุกขึ้น
ยิ้มให้เรา
แล้วเดินลงไป

โดยที่เรา
ไม่มีสิทธิ์ดึงเขาไว้

บางครั้ง
สิ่งที่ทำให้เราเจ็บปวดที่สุด
ไม่ใช่การที่ใครสักคนลงจากรถไฟ

แต่คือการที่เรา
พยายามรั้งคนที่ถึงเวลาต้องลงแล้ว
ให้อยู่ต่อไป

ทั้งที่ลึกๆ
เราก็รู้ว่า
นี่ไม่ใช่สถานีของเขาอีกต่อไปแล้ว

The Train Station Theory
ไม่ได้สอนให้เราเฉยชากับการจากลา

แต่มันสอนให้เราเข้าใจว่า
การพบกัน ไม่ได้แปลว่าต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป

คนบางคน
เข้ามาในชีวิตเรา
เพื่อสอนบางอย่าง

สอนให้เรารู้จักรัก
สอนให้เรารู้จักระวัง
สอนให้เรารู้จักคุณค่าของตัวเอง
หรือบางครั้ง
สอนให้เรารู้ว่า
เราไม่ควรยอมให้ใครทำร้ายหัวใจอีก

แม้เขาจะอยู่แค่ไม่กี่สถานี
แต่บทเรียนที่เขาทิ้งไว้
อาจอยู่กับเราตลอดชีวิต

บางทีนะ บางที
เราอาจเคยเสียใจ
กับการที่ใครบางคนลงจากรถไฟของเรา

เราถามตัวเองว่า
ทำไมเขาไม่ไปต่อกับเรา
ทำไมเขาไม่เลือกปลายทางเดียวกัน

แต่ความจริงข้อหนึ่งคือ
ไม่จำเป็นที่ผู้โดยสารทุกคน
จะต้องลงเอยที่สถานีเดียวกัน

เขามีเส้นทางของเขา
เราก็มีเส้นทางของเรา

และสิ่งที่สำคัญที่สุด
ไม่ใช่การทำให้ทุกคนอยู่กับเราให้นานที่สุด

แต่คือ
การเรียนรู้จากทุกคน
ที่เคยขึ้นมานั่งข้างเรา

เรียนรู้จากคนที่รักเรา
ว่าเราคู่ควรกับความรักแบบไหน

เรียนรู้จากคนที่ทำร้ายเรา
ว่าเราควรปกป้องหัวใจตัวเองอย่างไร

เรียนรู้จากคนที่จากไป
ว่าไม่มีอะไรในชีวิต
เป็นของเราตลอดไป

โตขึ้นจึงรู้ว่า
ความสัมพันธ์ที่ดี
ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีการจากลา

แต่คือความสัมพันธ์
ที่แม้ต้องแยกจาก
เราก็ยังขอบคุณได้
ที่ครั้งหนึ่ง
เคยได้นั่งรถไฟขบวนเดียวกัน

เพราะที่สุดแล้ว
ชีวิตไม่ใช่การแข่งขัน
ว่าใครจะมีคนอยู่ข้างๆ นานที่สุด

แต่คือการเดินทาง
ที่เรารู้จักเคารพเส้นทางของคนอื่น
ในขณะที่ไม่ลืม
เส้นทางของตัวเอง

หากวันนี้
มีใครบางคน
กำลังเดินลงจากรถไฟของชีวิตคุณ

อย่ารีบโทษตัวเอง
อย่ารีบคิดว่า
การจากลานั้นคือความล้มเหลว

บางครั้ง
มันแค่หมายความว่า
ถึงเวลาที่เขาต้องไปต่อ
ในเส้นทางของเขา

และถึงเวลาที่เรา
ต้องเดินทางต่อ
ในเส้นทางของเราเช่นกัน

จำไว้นะ

ไม่ใช่ทุกคน
ที่ถูกส่งมา
เพื่ออยู่กับเราตลอดทาง

แต่ทุกคน
ถูกส่งมา
เพื่อสอนบางอย่างกับเรา

และเมื่อถึงสถานีหนึ่ง
ที่ใครบางคนต้องลง

สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด
ไม่ใช่การร้องขอให้เขาอยู่

แต่คือ
การยิ้มให้เขาเบาๆ

แล้วพูดกับตัวเองในใจว่า

ขอบคุณนะ
ที่ครั้งหนึ่ง
เราเคยนั่งรถไฟขบวนเดียวกัน

#TheBlackBookofMANIFEST #คิดมาก #หนังสือขายดี

[꒰ 𝟑𝐫𝐝₊˚ ⋆ ꒱ ไโไกลับมาแล้วโว้ย @LeeShsn1A]

ชั้นยกให้สิ่งนี้ คือสิ่งที่โคตรฮิตแปลได้ดีที่สุด

[lemeow 🐱ྀི @tinymeowle]

น้องเล่อ “วัยเยาว์นั้นสวยงาม จนคุณไม่อยากปล่อยมันไป แต่คุณต้องปล่อยมันไปเพื่อที่จะได้เติบโตขึ้นและกลายเป็นผู้ใหญ่” 🥺

[Sopon Supamangmee @sopons]

หลายคนคงเคยมีค่ำคืนแบบที่ผมกำลังเผชิญอยู่ในบางช่วงตอนของชีวิต
.
คืนที่นอนเงียบๆ กับตัวเอง แล้วรู้สึกว่าความคิดในหัวมันกองทับกันหนาขึ้นเรื่อยๆ
.
งานที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จ บทความที่ยังไม่ได้เขียน การตัดสินใจบางเรื่องที่ยังไม่มีคำตอบ อนาคตของลูก สุขภาพของพ่อแม่ การลงทุนในช่วงที่ทิศทางของเศรษฐกิจที่ไม่มีใครฟันธงได้
.
มันเป็นความรู้สึกของการพยายามจะ “แก้ปัญหาทั้งชีวิต” ให้จบภายในคืนเดียว
.
ในคืนแบบนี้ ผมมักจะนึกถึงสุภาษิตญี่ปุ่นโบราณบทหนึ่งที่ว่า
.
“明日は明日の風が吹く” (Ashita wa ashita no kaze ga fuku)
.
“สายลมของพรุ่งนี้จะพัดมาพรุ่งนี้”
.
ผมรู้สึกว่ามันเป็นประโยคที่ปลอบโยนคนที่กำลังกังวลกับเรื่องที่ยังมาไม่ถึงได้เป็นอย่างดี
.
เพราะพรุ่งนี้คือวันใหม่ ลมที่พัดก็เป็นลมคนละสายกับวันนี้ เราไม่จำเป็นต้องดึงอากาศของพรุ่งนี้มาหายใจในคืนนี้
.
สิ่งที่ยังไม่เกิด คำตอบที่ยังต้องรอเวลา เราต้องหัดปล่อยวางลงให้ได้
.
มองย้อนกลับไป มีหลายอย่างเหลือเกินที่ผมเคยกังวลในชีวิต ที่กินพลังงานและเวลาไปมากมาย แต่ไม่เคยเกิดขึ้นจริงๆ หรือที่มันเกิดขึ้นจริงส่วนใหญ่ก็ออกมาไม่ได้แย่เท่าที่กลัวไว้ตอนแรก
.
ความกังวลทำตัวเป็นเหมือนแวมไพร์ที่ดูดความสุขออกจาก “ที่นี่และตอนนี้” เพื่อป้องกัน “ที่นั่นและตอนนั้น” ที่ไม่เคยเดินทางมาถึง
.
เรากำลังเสียวันนี้ไป เพื่อป้องกันพรุ่งนี้ที่ไม่มีจริง
.
.
แต่ถ้างั้นเราก็ไม่ควรกังวลกับอนาคตเลยงั้นเหรอ? ผมไม่ได้บอกแบบนั้นครับ
.
ความกังวล กับ การวางแผนเพื่ออนาคต มันคนละเรื่องกัน
.
เราวางแผนเพื่ออนาคตได้ด้วยข้อมูลที่ดีที่สุดที่เรามีตามหลักและเหตุผลทุกอย่างเท่าที่ทำได้ นี่คือสิ่งที่อยู่ในการควบคุมของเรา ส่วนที่เหลือ…เราทำอะไรไม่ได้แล้ว
.
ตอนที่หนังสือ Think Simple วางแผงแรกๆ มีเพื่อนคนหนึ่งทักมาบอกว่า ‘เล่มนี้ขายดีแน่’
.
ผมได้แต่ตอบว่า ‘ผมทำดีที่สุดแล้ว ส่วนที่เหลือถ้ามันจะขายดีก็ดี ถ้าขายไม่ดีผมก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ควบคุมไม่ได้ สุดมือแล้ว ต้องปล่อยไป’
.
“สายลมของพรุ่งนี้จะพัดมาพรุ่งนี้”
.
ย้อนกลับไปเกือบสองพันปี จักรพรรดิโรมันและนักปราชญ์สโตอิก Marcus Aurelius เขียนประโยคสั้นๆ ไว้ใน Meditations ว่า
.
“Confine thyself to the present.”
.
ขังตัวเองไว้ในปัจจุบัน
.
ฟังเหมือนเป็นคำสั่ง แต่ผมคิดว่าจริงๆ มันคือคำเชื้อเชิญ
.
เชิญให้เราหยุดวิ่งไปข้างหน้าด้วยจินตนาการ หยุดพยายามดึงเชือกของเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิด และยอมกลับมาอยู่กับสิ่งเดียวที่เรามีอยู่จริง ในตอนนี้ ตรงนี้
.
Marcus Aurelius ยังเขียนอีกประโยคที่ผมชอบมาก
.
“Never let the future disturb you. You will meet it, if you have to, with the same weapons of reason which today arm you against the present.”
.
“อย่าให้อนาคตมารบกวนเธอ เมื่อเธอต้องเผชิญกับมัน เธอจะเผชิญมันด้วยเหตุผลชุดเดียวกับที่เธอใช้รับมือปัจจุบันอยู่ในวันนี้”
.
ประโยคนี้ทรงพลังมาก เพราะมันไม่ได้บอกให้เราเพิกเฉยต่ออนาคต แต่บอกว่าเหตุผลและกำลังใจที่เราจะใช้รับมือพรุ่งนี้ มันจะมาเองเมื่อพรุ่งนี้มาถึง
.
เราไม่ต้องสะสมความกังวลตั้งแต่คืนนี้ แต่สิ่งที่เราควรทำคือโฟกัสในสิ่งที่เราทำได้ ฝึกฝนให้ตัวเองคิดให้คมคาย มีเหตุผล การตัดสินใจที่ดี เพื่อให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นเก่งขึ้นเท่านั้น
.
Herbert Simon นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบลปี 1978 เสนอแนวคิดที่เรียกว่า Bounded Rationality หรือ “เหตุผลที่มีขอบเขต”
.
เขาสังเกตเห็นว่า ในโลกจริง มนุษย์ไม่เคยมีข้อมูลครบทุกด้าน ไม่เคยรู้ผลลัพธ์ทั้งหมดของทุกทางเลือก และไม่เคยมีเวลาพอจะคำนวณทางเลือกที่ “สมบูรณ์แบบ”
.
เราจึงไม่ได้ optimize หรือเลือกทางที่ดีที่สุดในจักรวาลแบบที่ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ดั้งเดิมสมมุติไว้
.
เราทำสิ่งที่ Simon เรียกว่า satisficing ซึ่งคำที่เขาประดิษฐ์ขึ้นจาก satisfy + suffice หมายถึงการเลือกทางที่ “ดีพอ” ภายใต้ข้อมูลและเวลาที่เรามีอยู่จริง
.
Simon กล่าวในสุนทรพจน์รับรางวัลโนเบลว่า ผู้ตัดสินใจสามารถเลือกได้สองทางคือหาคำตอบที่สมบูรณ์แบบสำหรับโลกที่เรียบง่ายกว่าความจริง หรือหาคำตอบที่พอใช้ได้สำหรับโลกที่เหมือนจริงกว่า และทั้งสองทางก็ล้วนเป็นเหตุผลในแบบของมัน
.
ซึ่งนั่นหมายความว่า เราไม่จำเป็นต้องมีคำตอบทั้งหมดของชีวิตในวันนี้ ก่อนจะก้าวต่อ
.
เราแค่ต้องเดินก้าวหนึ่งที่ “ดีพอ” ตามข้อมูลที่มี ตามคุณค่าที่ยึดถือ ตามกำลังที่เหลืออยู่ในวันนี้ (ซึ่งตรงนี้ก็ต้องระวัง เพราะคำว่า ‘ดีพอ’ ไม่ควรเปิดประตูให้ตัดสินใจโดยมีอคติหรือเลือกทางที่ง่ายหรือคุ้นเคยเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเราต้องฝึกตัดสินใจให้เฉียบคมขึ้นทุกวันด้วย)
.
กลับมาที่คืนเงียบๆ ในหัวที่มีเรื่องราวมากมายที่กองทับถมกับไม่รู้จบ
.
ผมว่าบ่อยครั้ง เรากดดันตัวเองด้วยการตั้งคำถามที่ไม่ยุติธรรมกับตัวเองสักเท่าไหร่
.
“ฉันจะทำยังไงกับอีกสิบปีข้างหน้า” “ลูกจะโตมาเป็นยังไง” “เศรษฐกิจปีหน้าจะเป็นแบบไหน” “ถ้าเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้นล่ะ”
.
ไม่ใช่ว่าคำถามเหล่านี้ไม่สำคัญ มันสำคัญ
.
แต่ เราไม่จำเป็นต้องหาคำตอบของพรุ่งนี้ ในวันนี้
.
เพราะสายลมของพรุ่งนี้ ไม่ว่าจะเป็น ข้อมูลใหม่ สถานการณ์ใหม่ กำลังใจใหม่ มุมมองใหม่ที่เราจะได้หลังจากตื่นขึ้นมา มันจะพัดมาพรุ่งนี้ ไม่ใช่คืนนี้
.
สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้ คือทำก้าวของวันนี้ให้ดีที่สุด วางแผน เตรียมรับมือ เท่าที่ข้อมูลและกำลังเราจะเอื้อให้ได้
.
แล้วปล่อยให้พรุ่งนี้ เป็นเรื่องของพรุ่งนี้
.
คืนนี้ คุณไม่จำเป็นต้องแก้ปัญหาทั้งชีวิต
.
คุณแค่ต้องหลับให้เต็มอิ่ม
.
แล้วปล่อยให้สายลมของพรุ่งนี้ พัดมาพรุ่งนี้
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[小 @lostyouinmay]

โหประโยคนี้คือ

[$anta doesnt know u like i do @indyg4m3over]

ใครสักคนที่รับได้ในสิ่งที่กุเปน ส่วนกุรับไม่ได้