تنها امید و باورم، به اتفاقاتیه که روی زمین میفته نه آسمون. به آدماییه که توی خیابونان نه توی موبایل. به رفاقتاییه که بیشتر میشه نه اختلافات. به واقعیاتیه که تغییر میکنن نه اونایی که همینن.
الان یجوریه که هزینهی همهچیرو انگار آخوندا دارن میدن.
لشکرکشی ناوها، جمع شدن ایرانی های خارج، اونایی دستشون هنوز به کار کردن میره، پسر همسایمون، همکلاسی چندین ساله، پولی که هرماه میاد توو کارتم.