✍️ MEMORIA DE BEIRAS | Creamos este espazo na nosa sección de Opinión para ir publicando artigos de distintas persoas que compartiron con Xosé Manuel Beiras espazos e momentos
🔗 https://t.co/4ERJJ91dX9
✊ Beiras loitou "sempre ollando aos lados para alentar a quen nos acompaña" e este venres foi el o acompañado por unha multitude
https://t.co/Lp8evCixqK
🥀 CRÓNICA | Adeus a un bo e xeneroso
Á saída do cadaleito de Beiras do Museo do Pobo Galego milleiros de persoas o despediron cun aplauso de 18 minutos, o que tardou o coche fúnebre en arrancar cara ao cemiterio de Boisaca
https://t.co/T2vBto31Ty
🥀 CRÓNICA | Adeus a un bo e xeneroso
Cuberto coa bandeira galega deseñada por Castelao e co seu sombreiro, Beiras é despedido no Museo do Pobo Galego por centos de persoas que salientan o humano por riba do político
https://t.co/T2vBto31Ty
⚫️ Ábrese a sala do Museo do Pobo Galego, onde ás 16.00 horas haberá un acto de homenaxe, na que toda a cidadanía galega pode despedir a Xosé Manuel Beiras https://t.co/pjdIlqmKTM
Ojalá hubiese podido hacer un obituario de Beiras a la altura de los correos de ánimo que me mandaba cuando estaba a tratamiento en Catalunya de esa "Vieja Compañera" del título que me prestó para mi libro sobre la depresión. Pero bueno intenté acercarme todo lo que pude.
Era así de lúcido.
Sempre me pareceu que, rodeado de xente, estaba moi só na súa desmedida intelixencia e brillantez. Era tremendamente humano.
Con el remata de morrer unha época. E quizais tamén certo sentido do galeguismo, do compromiso e da acción colectiva.
Esa conxuntura política na que alguén considerou, por algún motivo, unha boa idea reprocharlle ao opoñente que soubese idiomas ou tocar o piano. Iso tamén se lembra hoxe, claro.
Faleceu Xosé Manuel Beiras. Marchou un xigante político e intelectual. E, persoalmente, unha persoa entrañable de quen só teño bo recordo sempre que tiven que tratar con el, dende as aulas ao xornalismo. Descanse en paz.
https://t.co/F9PbGsXqka