Ze zeggen hier in het kamp.. als de hond drie keer blaft en de mensen blijven liggen, dan is het niet de hond die gek is maar het dorp dat doof is geworden.. en zo ligt Nederland weer op de bank, dekentje tot aan de kin, afstandsbediening als scepter, terwijl boven hun hoofden het toneel wordt verwisseld en niemand zelfs maar vraagt wie het script heeft geschreven.
Dus daar staat hij dan, de nieuwe niet traditionele premier, strak pak, frisse glimlach, woorden als marsepein uit Brussel gerold, en nog voor de koffie koud is belt hij Kiev alsof het zijn schoonmoeder is die je op de eerste kerstdag moet bellen om te laten zien dat je een nette jongen met een vieze bruine vinger bent. Niet eerst de boer in Drenthe, niet de visser in Urk, niet de verpleegkundige die al drie winters op haar tandvlees loopt.. nee, eerst de president in camouflage. Symboliek, noemen ze dat. In het kamp noemen wij dat.. laten zien wie je echte familie is.
Terug naar het hart van de EU, zegt hij. Ah, dat hart.. dat klopt in Brussel als een oude accordeon waar alleen subsidie uitkomt als je op de juiste knoppen drukt. Wij Roma weten wat harten zijn.. een hart zit in je borst, niet in een vergaderzaal met twaalf tolken en vijftien beleidsnota’s. Maar goed, Nederland wil weer braafste jongetje van de klas zijn, hand opsteken, ja juf Ursula, nog meer regels, nog meer afdrachten, nog meer mooie woorden.
En dan dat eerste telefoontje. Alsof het een inwijdingsritueel is. Alsof er ergens een onzichtbare checklist ligt.. felicitaties ontvangen, hand geschud met de koning, en hup.. direct de lijn naar het oosten open. Dankjewel voor de steun, zegt men daar, en tussen neus en lippen door.. kunnen we ook nog wat luchtverdediging krijgen? Natuurlijk, waarom niet. Ze hebben daar blijkbaar een onuitputtelijke kast waar alles in ligt, behalve betaalbare energie en fatsoenlijke woningen.
In het kamp zou mijn tante Zorica haar hoofddoek recht trekken en zeggen.. Kijk goed, kind. Wie je als eerste belt, daar leg je je ziel neer. En Nederland? Dat legt zijn ziel tegenwoordig in internationale belminuten.
En ondertussen? De mensen daar. Op de bank. Mopperen in de keuken, vloeken tegen de tv, maar bij het stemmen, bij het wakker blijven, bij het vasthouden van hun eigen land.. dan wordt het stil. Te druk met Netflix, te moe van werk, te murw geslagen door propaganda praatprogramma’s die klinken als slaapliedjes.
Verkiezingsbedrog roepen sommigen, anderen noemen het gewoon politiek schaakspel, maar in het kamp zeggen wij.. als je steeds verliest en nooit vraagt wie de dobbelstenen vasthoudt, dan moet je niet verbaasd zijn dat je zakken leeg zijn. Politiek is geen sprookje. Het is handel. En handel kent geen sentiment, alleen belangen.
Hij wil Nederland terugbrengen naar de EU. Alsof Nederland ooit is weggeweest. Alsof Brussel niet al jaren in elke schuur, elke school, elke energierekening zit. Terugbrengen, zegt hij. Terugbrengen waarheen? Naar het midden van de tafel waar anderen het mes vasthouden?
Maar goed. Rob fuck boy Jetten belt. De kranten applaudisseren. De commentatoren knikken. En het volk? Dat draait zich nog eens om op de bank.
In het kamp brandt het vuur altijd. Wij slapen licht. Wij luisteren naar elke voetstap in de nacht. Misschien is dat het verschil. Misschien is vrijheid niet iets wat je terugbrengt naar een hart van papier, maar iets wat je bewaakt als je laatste fles rakija.
En wie het spel niet doorheeft, wordt het speelstuk.
Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism.
Jordi greep hard in bij Jong #Ajax
Waar men inmiddels collectief in shock is omdat Garcia en zijn staf veel meer toewijding, hardere arbeid en een uiterst professionele instelling vragen om dat te gaan doen waarvoor Ajax bestaat en waarvoor men dat shirt mag dragen : leveren en winnen.
Waarom is men geshockeerd ? Omdat men die grondhouding van presteren als absolute must niet heeft of is afgeleerd. Omdat het bij Ajax al jaren over vorm gaat in plaats van over inhoud. Het beetje dat kolenmijnkanarie Farioli erin blies werd er na zijn vertrek direct weer uitgezogen. De complete club heeft geen enkele voetbal inhoud meer. Het gaat alleen nog over gezien en gehoord worden, erbij horen, drijven op door voorgangers geschreven roemruchte historie zonder daar zelf ook maar iets aan bij te dragen.
Ajax is inmiddels een onder Overmars en vd Sar omhooggevallen club die al onder dezelfde leiding aan een door sommigen reeds voorspelde keiharde downfall begon, waarvan de symptomen heden wekelijks kwellender aan het oppervlak komen te liggen : middelmatig tot slechte spelers met een grote bek, gebrek aan zelfkennis, slappe mentaliteit, gebrek aan topsport fitheid, langdurige blessures all over the place, miljoenencontracten voor wanpresteerders die nergens te slijten en dus peperdure blokken aan het been zijn, volkomen geschifte technische staven, hobby scouting, non opleiders, kwakzalvende medici, idee-loze bestuurders, volstrekt incapabele directies, kortom, een overall compleet ontbrekende topsport instelling en een stekeblinde in het pikdonker tastende clubleiding
Daarom is men binnen een paar dagen geshockeerd wanneer een echte prof aan de gang gaat met het zwakke zieke en misselijke zooitje dat onderin het ravijn op apegapen ligt.
De ware kwaal is het ontbreken van modern clubbeleid gespitst op het produceren en beoefenen van topvoetbal in al haar facetten.
Jordi greep hard in bij Jong, hij kan er niet omheen dat per direct nog veel harder bij 1 te doen, en nog veel belangrijker dient hij bestuurlijk en directioneel het schandelijk amateurisme uit te gaan bannen en dwingend te gaan sturen op tot stand koming van voetbalbeleidskaders 2.6, waarmee voorkomen kan worden dat Ajax niet binnenkort definitief ten grave wordt gedragen, maar kan gaan beginnen uit dit diepe ravijn der wanprestatie te gaan klauteren.
Er rest slechts 1 ding beste Jordi : de rigoreus snoeiende en niet botte maar vlijmscherpe bijl !
@Thijslagerweij @AntonGeitje Sutalo was vorig jaar misschien wel de beste speler, maar wel zonder ruimte in z'n rug en gegroepeerd verdedigd, 1 op 1 is hij zeer kwetsbaar
Ik blijf het me afvragen, elke dag opnieuw. Zeker op dagen waarin ik rondloop in de Tweede Kamer, zoals vandaag. Ik ben oprecht verbijsterd, en oprecht nieuwsgierig om het te begrijpen. Dit is een lange post, een hartekreet.
Want de vraag die me bezighoudt - inderdaad, die láát me maar niet los - is deze: wat gáát er toch om in de hoofden van al die journalisten, academici, onderzoekers, museum-curatoren, ambtenaren, kartelpolitici, burgemeesters, docenten, schrijvers, enz., om systematisch en categorisch, als kudde, hermetisch ieder geluid dat het overheidsnarratief weerspreekt, of in twijfel trekt, op wélk onderwerp dan ook, te weren uit hun bewustzijn, te verdringen, te blocken?
Of het nu gaat over stikstof, Oekraïne, Covid, vaccins, klimaat…noem het allemaal maar op.
De honderden, de duizenden (inter)nationale namen, deskundigen, critici, enz. die tegendraadse ideeën en feiten naar voren brengen: ze worden allemaal, stuk voor stuk, één voor één, geweerd. Over de hele linie.
Hun boeken worden niet gerecenseerd in de “kwaliteitskranten.” Ze mogen niet aanschuiven bij de grote NPO-programma’s. Geen radio of tv programma dat ze zal vermelden. Geen universiteit die een gastcollege organiseert. Geen debatcentrum dat zo-iemand laat meepraten.
Denk je anders over de oorlog in Oekraïne? Block! Ook al heb je 30 jaar ervaring in het leger, spreek je vloeiend Russisch én Oekraïens, ken je het gebied op je duimpje en kwamen al je eerdere voorspellingen uit?
Boeit niet. Bekhouden!
Zie je stikstof niet als probleem? Block! Vragen bij de vaccins? Block! Wereldberoemd expert infectieziekten met andere mening over corona? Block!
Enzovoorts, enzovoorts.
We maken het wekelijks mee in de Kamer. Rondetafelgesprekken (waar “experts” de Kamer informeren) mogen van het kartel alléén met mensen die het beleid toch al onderschrijven. Kritische geluiden zijn niet welkom. Dat wíl men überhaupt niet hóren. Een voorbeeld: een “expertmiddag” over Oekraïne. Met alléén maar (dikwijls door de Amerikaanse wapenlobby betaalde) pro-NAVO types. Alleen maar. Geen enkele uitzondering.
En niemand - helemaal niémand - geen verdwaalde columnist, geen late night radioshow, geen debatcentrum, geen eigenzinnige wetenschapper, geen ambtenaar met gewetenswroeging, geen dwarse museumdirecteur…helemaal NIEMAND die dan zegt: wat raar, we willen het ándere verhaal óók weleens horen.
Want het gaat om mensenlevens. Het gaat om onze economie, om wereldvrede, om de volgende generatie.
Nope. Nothing.
Ook als het dominante verhaal volstrekt niet bleek te kloppen, is men ook ACHTERAF totáál niet geïnteresseerd in de ware toedracht of waarom het dan fout ging. Zoals met Corona. Of met de “weapons of mass destruction”. Niets.
Helemaal niets.
Alleen maar obsessieve aandacht voor relletjes, schoolplein-geneuzel rondom de formatie, pietje is boos op jantje, “russisch geld” (waarvan iedereen weet dat het gelul is), de zogenaamde “ernstige bedreiging” van Jesse Klaver, enzovoorts. Allemaal bla bla bla. Allemaal onzin.
Volstrekt niet serieus, volstrekt belachelijk, in feite.
De totale breindood van het publiek debat én het publiek besluitvormingsproces.
Het blíjft me verbazen. Ik snap het wérkelijk niet. Het is niet per se IQ, het is niet dat al die mensen per se heel “dom” zouden zijn. Ze hebben in de meeste gevallen keurige IQ’s - dus ze zijn slim én dom tegelijk. Hoe kan dat toch.
Ik blíj́f erover nadenken. Ik snap het écht niet.