We zijn toch gedoemd als land waar dit soort figuren het voor het zeggen hebben. Tevens aanwezig in twee van de drie (tria politica) machten: wetgevend als politica bij @GroenLinksH en advocaat-generaal bij @HofAmsterdam.
Of de aannemer niet een middeleeuwse kar kan gebruiken...
“Aannemer, gebruik een kar!”, in combinatie met dat neerbuigende, doodenge lachje.
Het treiterdedain van wereldvreemde machtsmarxistische ideologriezel @SachaSchneiders van @GroenLinksH is werkelijk niet te hachelen. Álles om het gepeupel te knechten in de Groene Heilstaat. Let op, mevrouw is tevens advocaat-generaal bij het @HofAmsterdam.
En wij gezondverstandmensen ons maar afvragen wáár het toch zo misgaat in dit godvergeten land. 🤡
@hendrikotten3 Wat betreft Hugo de Jonge en de commissie helemaal eens. Maar wat ik ook erg bizar vind is dat juist jij Henk ook net zo hard meegedaan hebt aan deze polarisatie (en dan je tweets uit die tijd heimelijk verwijderd)
Geld uitgeven aan drank en vrouwen ipv sparen en beleggen vergroot ook de vermogenskloof.
Net als: parttime werken, bepaalde beroepskeuzes, niet je best doen op school, etc.
Mijn post over erfbelasting leverde veel reacties op. Een erfenis werd ineens ‘inkomen’ genoemd, erfgenamen zouden er ‘niets voor hebben gedaan’ en opgebouwd vermogen werd benaderd als geld waarop de samenleving via belastingen en herverdeling vanzelfsprekend aanspraak mag maken.
Die reacties leggen een bredere reflex bloot.
Wanneer de overheid geld tekortkomt, wordt zelden als eerste gevraagd welke uitgaven minder kunnen, welke regeling haar doel voorbijschiet of welke overheidslaag vooral zichzelf in stand houdt. De eerste vraag lijkt steeds vaker: waar kunnen we nog iets extra’s innen?
Bij ondernemers, huizenbezitters, bedrijven, spaarders, beleggers, erfgenamen of iedereen die volgens een zelfgekozen maatstaf ‘genoeg’ heeft. Dat is wel zo gemakkelijk. Je hoeft geen moeilijke keuzes te maken en niemand hoeft afstand te doen van een bestaande subsidie, toeslag, voorziening of regeling. Je wijst eenvoudig een andere groep aan die de rekening mag betalen.
Als ondernemer kijk ik daar anders naar. Wij werken met budgetten, bewaken onze liquiditeit en moeten zorgen dat de onderneming ook op langere termijn solvabel en gezond blijft. Een euro kun je maar één keer uitgeven. Ontstaan er financiële tegenvallers, dan moeten we prioriteiten stellen, kosten verlagen, investeringen uitstellen of afscheid nemen van zaken die onvoldoende opleveren.
We kunnen onze klanten niet verplichten om voortaan maar wat meer af te dragen omdat wij onze uitgaven niet onder controle hebben.
Een overheid is natuurlijk geen onderneming. Zij heeft andere taken en verantwoordelijkheden. Maar ook publiek geld is niet onbeperkt. Ook daar geldt dat een euro maar één keer kan worden uitgegeven. Toch lijkt ‘meer innen’ politiek en maatschappelijk vaak aantrekkelijker dan ‘minder uitgeven’.
Bezuinigen doet namelijk pijn. Dan kan een regeling waar je zelf van profiteert minder ruim worden. Een belastingverhoging voor een ander voelt aanzienlijk comfortabeler. Solidariteit blijkt opvallend eenvoudig wanneer de rekening buiten de eigen brievenbus valt.
Daarbij helpt het om het vermogen van die ander eerst van een minder sympathiek etiket te voorzien. Een erfenis wordt ‘gratis geld’. Vermogen wordt ‘onverdiend’. Overwaarde is slechts geluk. En wie iets aan zijn kinderen kan doorgeven, heeft blijkbaar een oneerlijke voorsprong gecreëerd die door de overheid gecorrigeerd moet worden.
Zodra bezit moreel verdacht is gemaakt, voelt een hogere belasting niet langer als meer innen, maar als rechtvaardigheid.
Een overheid die bij ieder nieuw probleem eerst kijkt waar nog iets te halen valt, hoeft zichzelf nooit serieus de vraag te stellen waar het minder, eenvoudiger of efficiënter kan. En mensen die iedere belastingverhoging toejuichen zolang die henzelf niet raakt, verwarren solidariteit soms wel erg gemakkelijk met vrijgevigheid namens een ander.
Het is eenvoudig om ruimhartig te herverdelen wat je niet zelf hebt opgebouwd. Moeilijker is het om te accepteren dat ook de overheid niet alles kan blijven doen, en dat je een euro inderdaad maar één keer kunt uitgeven.
Het is voor de meeste mensen helder dat de erfenis belasting NIETS met gelijke kansen te maken heeft maar alles en vooral met de gulzigheid van de overheid. Maar niemand legt dit beter uit dan Martin Visser in de @telegraaf De Sander Schimmelpenninckjes van deze wereld @volkskrant gaat dit wellicht boven de pet maar worden hiermee voldoende weggezet.
Ongelijkheid is geen echt probleem.
Economisch onderzoek vindt er nauwelijks effect van, en op welzijn en mentale gezondheid is het effect exact nul.
Nederland is bovendien al een van de gelijkste landen ter wereld. Als je het dus wel een probleem vindt, moet je erkennen dat we het hier al opgelost hebben.
En zoals Visser terecht opmerkt: de erfenisgolf verkleint de ongelijkheid zelfs.
Dan hebben we dus een belasting van minder dan een cent per begrotingseuro, met een uitvoeringslast, ontwijkingsindustrie en emotionele lading die totaal niet in verhouding staan tot de opbrengst. Net als box 3.
Weg ermee.
50PLUS senator Martin van Rooijen: Hete politieke Zomer
D66 -er gooit bom in Catshuis
Vijlbrief: Minister van Makkelijke Zaken
Schuift Moeilijke Zaken door naar Box 3 belasting betaler
Je mag bezuinigingen niet vervangen door hogere belastingen
’ https://t.co/hLQT2Oy2nj
Deze flauwekul geloof je toch niet echt zelf Dilan? Vestigingsklimaat verslechtert juist. Jullie jagen iedereen die iets kan en wat wil maken van zijn leven het land uit met jullie idiote Box 3 maatregelen en jullie ongekende onbetaalbare overheidsbureaucratie en ambtenarij.
50PLUS senator Martin van Rooijen:JALOUZIEbelasting
Schaf GEHATE Erfbelasting af
Zeker niet verhogen
Ouders die hard hebben gewerkt en goed gespaard hebben voor hun kinderen NIET STRAFFEN
Dat vermogen moet in FAMILIE blijven
Mag Staat niet aankomen
@ad@nos@telegraaf
Ben ik de enige die het een beetje vreemd vind dat het CPB-rapport, waarin wordt gesteld dat een meerderheid van Nederland hogere erfbelasting wil, juist nú wordt gepubliceerd?
Terwijl de onderliggende opiniedata uit 2023 komt. En de feitelijke aangiftedata vooral over 2022 gaat.
Een tweeluik.
Na Box 3 wordt middenklasse ook tot zijn dood belast.
Er was een tijd dat Nederlanders belegden voor hun kinderen.
Niet voor prestige. Niet voor een villa aan het Comomeer.
Niet om zichzelf “vermogend” te voelen.
Gewoon voor later.
Voor een studie.
Voor een eerste huis.
Voor een buffer als het leven tegenzit.
Voor de stille gedachte dat je kinderen het misschien iets makkelijker zouden krijgen dan jij.
Dat was ooit de belofte van verantwoordelijkheid. Je werkte, betaalde belasting, spaarde wat overbleef, belegde voorzichtig, liet de tijd zijn werk doen en hoopte dat er aan het einde van je leven iets overbleef om door te geven.
Maar ergens is dat morele contract verschove
Wat vroeger zorg voor je gezin was, wordt steeds vaker gezien als een fiscale kans voor de staat.
Tijdens je leven betaal je belasting over je inkomen. Daarna over je consumptie. Over je woning. Over je spaargeld. Over je beleggingen. Vanaf 2028 mogelijk zelfs over papieren rendement dat je nog niet hebt verkocht. En als er na al die jaren discipline nog iets overblijft voor je kinderen, dan staat de overheid opnieuw aan het bed van de overledene.
Niet met verdriet.
Niet met dankbaarheid.
Maar met een aanslag
De discussie wordt nu verkocht als een debat over ongelijkheid. En ja, die ongelijkheid bestaat. Wie ouders met een koophuis heeft, begint straks vaak met een enorme voorsprong.
Volgens cijfers die NOS aanhaalt, erven kinderen van 75-plussers met een huurwoning gemiddeld veel minder dan kinderen van ouders met een koopwoning; in sommige vergelijkingen loopt dat verschil op tot twintig keer zoveel.
Dat is een reëel probleem.
Maar de oplossing kan niet zijn dat de middenklasse opnieuw de makkelijkste prooi wordt.
Want de echte elite vindt routes. Die heeft BV’s, estate planners, stichtingen, adviseurs en internationale structuren. De onderkant heeft meestal weinig te erven en betaalt vaak geen erfbelasting.
Daartussen zit het gezin dat precies genoeg heeft opgebouwd om zichtbaar te worden, maar niet genoeg om zich te verdedigen
De leraar met een afbetaald huis.
De ondernemer met een kleine zaak.
De kapster en de taxichauffeur die samen een ton hebben belegd.
De ouders die elke maand iets opzijzetten voor hun kinderen.
Zij worden in dit debat te snel vermomd als “vermogend”.
Maar dit is geen abstract vermogen. Dit is uitgestelde consumptie. Dit zijn vakanties die niet zijn genomen. Auto’s die langer zijn doorgereden. Avonden overwerken. Jaren discipline. Het is liefde in financiële vorm.
En precies dat lijkt Nederland steeds minder te begrijpen.
Een gezin dat iets wil nalaten, is geen fiscale maas.
Een vader die belegt voor zijn kind, is geen ongelijkheidsmachine.
Een moeder die spaart voor later, is geen probleem voor de schatkist.
Toch verschuift de taal. Eerst was vermogen opbouwen verstandig.
Nu klinkt het verdacht. Eerst was nalaten aan je kinderen een teken van zorg. Nu wordt het gepresenteerd als iets waar de samenleving “recht” op heeft.
Dat is de echte culturele draai
Nederlanders beleggen niet meer alleen voor hun kinderen. Ze beleggen steeds vaker met het gevoel dat de overheid alvast meerekent.
Een deel voor box 3.
Een deel voor inflatie.
Een deel voor toekomstige regels.
En aan het einde: nog een deel bij overlijden.
Dan moet je niet verbaasd zijn dat mensen hun vermogen anders gaan structureren, eerder gaan schenken, minder vertrouwen hebben of zich afvragen waarom ze überhaupt nog zo braaf zouden opbouwen.
Een land dat gezinnen vertelt dat ze zelfstandig moeten zijn, maar hun zelfstandigheid telkens opnieuw belast, zaagt aan zijn eigen fundament.
Want vermogen doorgeven is niet alleen economie. Het is continuïteit. Het is familie. Het is de gedachte dat jouw arbeid niet ophoudt bij jouw dood, maar nog iets mag betekenen voor wie na jou komt. Als de staat zelfs dat moment steeds meer naar zich toetrekt, verandert de burger langzaam van vader, moeder, kind en erfgenaam in iets kleiners.
Zie mijn eerdere voorspelling uit 2022 over het zwaarder belasten van vermogen n.a.v. een studie van het CPB en een rapport van een ambtelijke werkgroep die vermogensongelijkheid problematiseerde maar daarvoor geen bewijs leverde. 2/2 https://t.co/quqhkdWgcB
Dit is het ‘in de week’ leggen van beleid dat voorsorteert op een forse verhoging van de erfbelasting. Eerder problematiseerde het CPB vermogensongelijkheid, terwijl die al decennia stabiel is. Was de opmaat voor verdubbeling van de Box 3 belasting. 1/2 https://t.co/d36ghNIDbD
50PLUS senator Martin van Rooijen
Schaf GEHATE Erftaks af
Andere landen gingen ons voor
Zweden voorop
CPB begeeft zich op glad ijs
Dit is geen taak van CPB
En is dit opinie onderzoek representatief?
Voorbereid en Voorgekookt naar de media
@telegraaf@nos@nu
De obsessie van het Centraal Planbureau met hogere belastingen en minder ‘ongelijkheid’ begint zodanige vormen aan te nemen dat het nu via opinie-onderzoek het debat wil sturen. Je moet wat als de feiten je tegenspreken. https://t.co/d36ghNIDbD
With the new tax on unrealized capital gains, the Netherlands is also putting sanctions on retail investors.
Retail investors now risk having large debts to the tax office based on market volatility.
Imagine Tesla stock going up massively only to fall and your tax bill stay.
Also, small losses are not carried forward, up to 500€ and the current exemption for small investors is completely eliminated.
Making retail investors redundant and investing only viable as an LLC.
De Wet Betaalbare Huur zegt dat ze huurders beschermt, maar voor particuliere verhuurders in box 2 en 3 voelt het als een gedwongen huurkorting op bestaande contracten vanaf 1 juli 2025.
Ik ben net begonnen bij Stichting RWW omdat ik die spanning tussen beleid en werkelijkheid van dichtbij zichtbaar wil maken. In de officiële stukken lees je vooral beleidstaal, maar achter die regels zitten echte mensen: particuliere beleggers, DGA’s, families die ooit een woning kochten als pensioen of lange‑termijn investering. Juist hun verhalen mis ik in het debat.
Daarom ben ik nu heel concreet op zoek naar verhuurders die in het volgende profiel vallen en die hun casus met mij willen delen:
- Huurovereenkomst voor onbepaalde tijd, afgesloten vóór 1‑7‑2024
- Woning bij start in de vrije sector (op basis van punten of omdat de huurder niet binnen 6 maanden naar de Huurcommissie is gegaan)
- Door de Wet Betaalbare Huur moet de kale huur per 1‑7‑2025 omlaag: van vrije sector naar sociale huur op basis van de huidige puntentelling (WWS)
- Zelfstandige woning, verhuurd op basis van het WWS (geen kamerverhuur)
- Contract volgens ROZ‑model of iets wat daar inhoudelijk op lijkt
- Woning fiscaal in box 3 of box 2 (dus geen eigen woning, geen corporatie)
Kort gezegd: ik zoek mensen die het gevoel hebben dat ze met terugwerkende kracht in een ander spel terechtkomen dan waarvoor ze ooit getekend hebben, terwijl de bank, de fiscus en het risico gewoon hetzelfde zijn gebleven. Met die concrete dossiers wil ik meehelpen om zichtbaar te maken wat deze wet in de praktijk doet, voorbij de beleidsfoldertjes en politieke slogans.
Val jij in dit profiel of ken je iemand die hier precies tussen valt, stuur me dan een bericht hier op X. Ik zou graag in contact komen en een aantal concrete gevallen willen spreken.