Same false flags, same war mongering, new logos. The right’s credibility deficit is maxed out, so the messaging operation pivoted to NYT and CNN. Approved by Larry Ellison, biggest private donor to Israel’s IOF and CNN’s new owner. Media capture in full swing.
الان رزومه ایشون رو چک کردم و دیدم نکته جالب اینه موضوع تز دکتری ایشون که پارسال ازش دفاع کرده در رابطه با اینه که چطور بحران آب در ایران میتونه منجر به فلاکت مردم و اعتراضات گسترده بشه؛
حالا ایشون اخیرا یه مقاله در نیویورکتایمز نوشته که سدهای ایران رو با پروژههای موشکی و نظامی مرتبط و به تصور خودشون هدف مشروع نظامیشون کرده؛
خیلی زود وارد خدمت شدی(و یا شاید سعی در عرضه خودت به بازار کار داری) خانوم :)
Prepping the next round on civilian infra, their “experts” tell NYT: “dams near Iran’s missile sites are dual-use.”
Cool. New rule: Any dam, port, or power plant near a US or Israeli base is dual-use. We’ll apply your logic consistently and even-handedly.
https://t.co/ynpDMvgLSV
���Don't quote laws to men with swords” was uttered by a Roman general whose final campaign ended in crushing defeat, despite numerical superiority. He was beheaded after fleeing the battlefield.
Better maxim: “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it.”
برای واحد ق��اردادنویسی یه مجموعه مصاحبه رفتم. ۴۰ دقیقه دو نفر ازم سؤال علمی پرسیدن و یکیشون هم گفت: «اینقدر درست جواب میدید که آدم دلش میخواد بیشتر بپرسه!»
بعدش اما خبری نشد.
چند وقت بعد یکیشون رو تو یه نشست حقوقی دیدم. پرسیدم بالاخره ایرادم چی بود که انتخاب نشدم؟
/۱
If the US launches another war against Iran, every military base involved in the aggression—from West Asia to Europe—will be a legitimate target for Iran’s lethal strikes.
NO SAFE DISTANCE. NO SAFE HAVEN. NO IMMUNITY.
اجازهی کاهش قیمت نفت آنهم در بازه زمانی دروازه فرصت سیاسی محدود ترامپ تا استقرار کنگره و سنای جدید، یک خطای راهبردی است.
دلبستن به نتیجه مذاکرات، دلبستن به سراب است.
شرط مذاکره هوشمندانه و عزتمندانه مبتنی بر دو جنگ تحمیلی اخیر، حفظ فشار مؤثر بر دشمن با اجازه ندادن به کاهش قیمت نفت همزمان با تداوم رایزنیها و پیغام و پسغامهاست.
پیامدهای ویرانگر انفعال ایران در برابر اقدامات مخرب ائتلاف هن��-امارات-اسرائیل و نکاتی در باب معماری نظم امنیتی پساجنگ در منطقه غرب آسیا
با تشکر از https://t.co/cLaDX6PIwH
این روزها خبر مذاکرات ایران و آمریکا مجدداً داغ شده و هر روز شایعاتی در مورد افزایش یا کاهش احتمال این توافق از اطراف و اکناف به گوش میرسد. سیل اخبار مذاکرات جدید از دو روز پیش از انتخابات میاندورهای آمریکا آغاز شد و در روز دوشنبه قیمت نفت را ۱۰ دلار کاهش داد که ترامپ آن را بزرگترین سقوط تاریخ بازار نفت نامید. این شوک نزولی، نفت را از یک کانال صعودی که ۵ ماه در آن قرار داشت خارج کرد، یه این امر که در جای خود باید بررسی شود، خصوصا اینکه انتخابات بسیار رقابتی بود و نظرسنجیها برد با فاصله معنادار دموکراتها را بازتاب نمیدادند.
بعد از گذشت مدت کوتاهی از تحولات، اکنون میتوان گفت که متأسفانه طرف ایرانی همچنان از وقایع پیشین درس نگرفته و در همان مسیرهای نادرستی گام برمیدارد که پیش از این در آن بارها گام زده و نتایجی معکوس گرفته است. روال همیشه این بوده است: ابتدا در یک مقطع حساس پیشنهاد میانجیگری مطرح می��شود؛ سپس مذاکراتی مستقیم یا غیرمستقیم انجام میشود؛ سپس سیلی از اخبار نیمهدرست و نادرست به رسانهها سرازیر میشود که طرف ایرانی باید بخشی یا تمام آنها را تکذیب کند؛ و در نهایت طرف ایرانی خود را در موقعیتی مییابد که ناگزیر باید مذاکره را خاتمه دهد. تنها فایده این مسیر تکراری این است که در مقطعی حساس فشار از گرده طرف آمریکایی برداشته میشود، اما چیزی عاید طرف ایرانی نمیشود، یا اگر بشود مقطعی و زودگذر است.
در مورد تحولات اخیر در منطقه و مذاکرات نکاتی وجود دارد که در اینجا به اهم آنها میپردازیم:
۱. بدون شک ترامپ و حزب جمهوریخواه ضربهای بسیار سنگین و حتی جبرانناشدنی (در حد باخت پس از رسوایی واترگیت) را در انتخابات میاندورهای دریافت کردهاند، تا جایی که نه فقط از بابت دست رفتن کنترل دو مجلس، بلکه از بابت انتخا��ات ۲۰۲۸ و آینده میانمدت حزب جمهوریخواه و بقای گفتمان ماگا باید نگران باشند؛ و ترکیب این مسئله با التهابات اخیر بازارهای مالی، خصوصاً بخش AI، آنها را به سمت تست مجدد راهحل دیپلماتیک سوق داده است و از جهاتی میتوان گفت که در صورت درک درست ایران از شرایط، فرصتی ک��نظیر برای ایران جهت پایان دادن به جنگ از موضع قدرت فراهم شده است.
۲. طرف ایرانی نیز همچنان بر شروط ۷ گانه خود اصرار دارد و امیدوار است با اهرم تنگه هرمز، از ایالات متحده امتیازات بزرگی دریافت کند. ایران با نرخ متفاوت و گستردهای در حال زدن کشتیهای عبوری از تنگه است و اخیراً توانست قیمت نفت آتی را پیش از مذاکرات به ۱۱۸ و قیمت نفت فیزیکی را به نزدیکی ۱۵۰ دلار برساند.
۳. طرف ایرانی همچنان انحصار مذاکره با آمریکا را تنها راهحل میداند و مسائل را خطی و نه شبکهای و درهمپیوسته تحلیل میکند. برای مثال، ایران اگرچه بر پایان جنگ در همه جبههها تأکید دارد، اما ربط معناداری بین پرونده یمن و لبنان برقرار نمیشود؛ و از اهرم فشار بر امارات در تنگه هرمز و فشار بر عربستان در بابالمندب و دریای سرخ جهت بهبود شرایط حزبالله در جنوب لبنان، استفاده مستقیم و معناداری نمیشود.
۴. به طور خاص، ایران همچنان در قبال عامل اصلی قاچاق نفت در تنگه هرمز، یعنی امارات متحده عربی، رویکردی مسالمتآمیز و ملایم دارد، و همین امر باعث شده دوباره طرف آمریکایی تلاش کند روایت «تنگه هرمز از دست ایران خارج شده است» را جا بیندازد، تا ایران نتواند از آن به عنوان کارتی در مذاکرات استفاده کند. همه اینها در حالی است که امارات در حال نمایش خصومت خود علیه ایران در پروندههای متعددی چون یمن و لبنان است.
۵. پیش از این در مورد لابی بسیار خطرناک امارات در ایران و نفوذ آن در دستگاههای حساس سخن گفته بودیم و اکنون برای نویسنده کاملاً محرز شده است که طرفداران مماشات با امارات با ادلهای بسیار حقیر و تاکتیکی به دنبال تأمین امنیت کشوری هستند که متحد راهبردی اسرائیل در منطقه غرب آسیا بوده و تنها کشوری در خاورمیانه است که اسرائیل آن را به عنوان متحد قابل اعتماد و نزدیک خود پذیرفته است. به عبارتی، در پرونده امارات، که نماد و نمود عینی نظم آمریکایی-اسرائیلی در منطقه غرب آسیا است، مضرات راهبردی و بلندمدت مماشات با امارات در برابر چند امتیاز تاکتیکی و زودگذر نادیده گرفته میشوند. در مورد این مسئله ناگفتهها و حقایقی وجود دارد که در زمان خود آنها را بیان ��واهم کرد.
۶. طرف ایرانی در رویکردی پارادوکسیکال از یک طرف بر استیفای حقوق خود از طریق تنگه هرمز مصر است و از طرف دیگر با عامل اصلی سوزاندن این برگه در این تنگه مماشات میکند. این مسئله علامت سؤالهای مهمی را در پایتختهای قدرت بزرگ، یعنی مسکو و پکن، ایجاد کرده است. همچنین طرف ایرانی تحرکات محدودی ناظر به مذاکره با پکن و مسکو جهت تثبیت نظم پساجنگ از خود نشان داده است و اگرچه سفرهای اخیر دکتر باقریکنی به پکن، و دیدار وی با نماینده ویژه چین و همچنین سفر مهم سرلشکر رضایی به مسکو در این جهت ارزیابی میشود، اما مذاکره با طرف آمریکایی همچنان ادامه همان روشهای پیش��ن است، حتی اگر پکن و مسکو نقشی پررنگتر پیدا کرده باشند. به عبارتی مسئله اصلی ایران واسطهگری دوحه، مسکو یا پکن نیست، و تا زمانی که رویکرد «نظممحور» به مذاکرات حاکم نشود و مسئله تنگه هرمز، امارات و کوریدور IMEC و ائتلاف I2U2 در یک بسته منسجم سیاستی مورد بررسی قرار نگیرد، شانس اینکه اصرار بر ۷ شرط مشکلی را حل کند، اندک خواهد بود.
۷. پیش از این گفته بودیم که کوریدور به اصطلاح عمانی، کوریدوری اماراتی-اسرائیلی است و مسئله تنگه هرمز فراتر از قیمت نفت و ناظر به نقش بندر راهبردی جبلعلی و نقش کلیدی امارات در کوریدور IMEC است. لذا با عنایت به گزارههای فوق، هرگونه مماشات با امارات در مورد تنگه هرمز به معنی پذیرش نقش اسرائیل در کنترل معادلات تنگه است و این مسئله ممکن است پکن یا مسکو یا هر دو را به این نتیجه برساند که جهت جلوگیری از افزایش نقش اسرائیل در تنگه، به ایران جهت بازگرداندن تنگه به شرایط قبل فشار وارد کنند، که علائم اولیه آن در حال ظاهر شدن است.
۸. برای نگارنده محرز شده است که لابی ا��ارات در ایران درصدد است تا به هر قیمت ممکن، ایران را به معادلات و نظم پیشاجنگ و وابستگی لجستیکی و ارزی پیشین به امارات بازگرداند و برای تحقق این هدف از همه ابزارهای ممکن استفاده کرده و میکند. این در حالی است که بزرگترین تنبیه ایالات متحده پس از تحمیل جنگی سخت به ایران، تغییر نظم منطقه غرب آسیا و ارتقای نقش ژئوپولتیک و ژئواکونومیک ایران به شکلی است که بتواند در مسیر اتصال هند به روسیه و چین به اروپا جایگاهی محوری پیدا کند، امری که در تضاد کامل با منافع بلندمدت امارات و اسرائیل قرار دارد.
۹. ادامه مسیر فعلی با امارات نه تنها به معنای فروپاشی پیشنهاد طرح ۷ بندی ایران به واسطه ناکارآمدنمایی برگ تنگه هرمز است، بلکه به معنای پذیرش حاکمیت دوفاکتوی اسرائیل بر بخشی از تنگه هرمز، تثبیتکننده کوریدور IMEC و دارای تبعات بسیار جدی و بلندمدت بر معادلات جنوب لبنان و ژئوپولتیک شیعه است. کمتر از یک ماه قبل، بنادر بیروت و طرابلس لبنان به شبکهای پیوستهاند که به «کوریدور اقتصادی هند–خاورمیانه–اروپا» (IMEC) متصل است. مدیریت بندر بیروت و بندر طرابلس روز ۶ اکتبر در دهلینو یک بیانیه مشترک امضا کردند تا به «با��گاه بنادر IMEC» بپیوندند، باشگاهی که در همان روز راهاندازی شد. این خبر در کنار اخبار پیشین دال بر فشار فرانسه و امارات جهت پیوستن لبنان به آیمک، معنایی جز پیوستن لبنان به پیمان ابراهیم و قرار گرفتن در مدار هند-امارات-اسرائیل-ایالات متحده ندارد، که این امر خود مقدمه احیای مسیر قدیمی بیروت-حیفا و خالی شدن جنوب لبنان از شیعیان خواهد بود.
۱۰. در حال حاضر پیمان مکه و مسیر راهآهن حجاز با حمایت پشتپرده چین به رقیبی برای ائتلاف I2U2 و کوریدور IMEC مبدل شده است. پکن انتظار دارد تهران با این ائتلاف رابطه بهتری داشته باشد، که البته در جای خود محل بحث است. ایران حاضر است با محور چین-پاکستان-عربستان-ترکیه در برابر محور آمریکا-هند-امارات-اسرائیل همکاری کند، اما مسلماً ایران نمیتواند نقش دوگانه عربستان در کوریدور IMEC و نقش منفی ریاض در یمن و لبنان را نادیده گیرد. با وجود این در صورت ایفای نقش فعالتر پکن، ایران میتواند در اتصال کوریدور CPEC پاکستان از طریق ریمدان یا چابهار به ترکیه ایفای نقش کند. همچنین در صورت همکاری بیشتر ترکیه و نقش فعالتر چین، میتوان ��ر میانمدت و به تدریج به مسیر شرقی-غربی عراق-سوریه-لبنان و جدا کردن لبنان از IMEC اندیشید، امری که نیازمند فعالیتهای دیپلماتیک بسیار گسترده است. علیایحال، ایران باید از هر مسیری که تضعیفکننده امارات و اسرائیل در منطقه باشد، استقبال کند و با قید ملاحظاتی، من جمله تعیین تکلیف محاصره یمن و فشار بر حزبالله، به سمت کاهش تنش با عربستان حرکت کند.
۱۱. یکی از ارکان نظم آینده منطقه غرب آسیا، ابعاد نظامی و امنیتی آن، خصوصاً بخش هستهای آن است. با عنایت به این نکته نگارنده پیشبینی میکند که دیر یا زود، به دلیل فشار پکن و واشنگتن و لابی عربی، مسئله هستهای به مذاکرات افزوده خواهد شد، لذا باید راهحلی ایجابی و نه سلبی برای پرونده هستهای ایران ارائه شود. نگارنده بارها تأکید کرده است که ایران نمیتواند و نباید به راهحلهای پیش از ۲۸ فوریه بازگردد و دادن قول قطعی به جامعه جهانی برای نساختن بمب اتمی و تعهد مطلق به NPT دیگر عاقلانه نیست. از طرف دیگر حرکت دفعی به سمت بمب به دلیل چسبندگی نهادها به مسیرهای پیشین با چالشهایی مواجه است. در حال حاضر مطالبه جامعه ایران برای ساخت بمب اتمی در سطح بالایی است و این فینفسه بسیار خوب است. اما ایجاد دوگانه «بمب همین الان/بمب نمیخواهیم» با توجه به قاعده سیاستی «وابستگی به مسیر»، عاقبت نظام را به پذیرش راهحلهایی که مسیر اتمی شدن ایران را برای همیشه مسدود خواهد کرد سوق خواهد داد، و ترویجدهندگان این دوگانه به احتمال زیاد به شکلی مستقیم یا غیرمستقیم از جانب سرویسهای اطلاعاتی بیگانه هدایت میشوند، خواه ��رفدار ساخت بمب باشند و خواه مخالف آن. نگارنده تأکید دارد که هر راهحل هستهای، اعم از آنکه در آن انعطاف باشد یا خیر، باید دارای ارکان زیر باشد:
الف. عدم حرکت ایران به سمت سلاح اتمی نباید مطلق بوده، و باید مشروط به تأمین امنیت ایران و تعهد کامل طرف مقابل به مفاد تفاهم باشد، لذا باید مکانیزم ماشهای برای خروج از NPT تعریف شود که عنداللزوم فعال شود.
ب. هرگونه انعطاف ایران باید دارای ماهیت برگشتپذیر باشد، و این برگشتپذیری باید دفعی باشد. لذا رقیقسازی دفعی و انتقال مواد به خارج و حتی تبدیل مواد غنای بالا به میله سوخت قابل قبول نیست.
ج. با توجه به تجربه پاکستان و ایالات متحده، ایران باید نسبت به تأسیس یک ساختار تخصصی اطلاعات-ضداطلاعات در حوزه هستهای اقدام کند، ساختاری که در صورت فعال شدن مکانیزم ماشه توان تطور به ساختار فرماندهی و کنترل هستهای را داشته باشد.
د. ایران باید مذاکرات جامعی را با چین و روسیه جهت استناد به ماده ۱۰ NPT آغاز کند تا در صورت فعال شدن مکانیزم ماشه، تبعات سیاسی خروج از NPT حداقل شود.
ه. ایران نباید بازرسی آژانس از مراکز بمبارانشده را ب��ذیرد؛ ایران میتواند از بازرسان مستقل چینی و روس که مورد تأیید سازمانهای اطلاعاتی ایران باشند دعوت کند تا طبق ضوابط سختگیرانه ایران از مکانهای مورد نظر بازدید و نتایج را به آژانس و ایالات متحده گزارش دهند.
و. ایران در حال حاضر قابلیت استناد به ماده ۱۰ NPT را دارد، لذا باید فعال نکردن دفعی خروج از NPT را با رفع تحریمها یا بخشی از آن و دسترسی به دانش روز هستهای معامله کند، که در این حوزه طرف معامله چین خواهد بود.
۱۲. به طرف چینی باید تفهیم شود که دادن وزن بیش از اندازه به مسیر پاکستان-عمان-عربستان-ترکیه با سیاستهای موازنهگر پکن ناهمخوان است و با توجه به تأ��ید شی بر «ارائه توسعه سبک چینی» به تمام ملل غرب آسیا، باید بین شمال خلیج فارس و جنوب آن موازنه برقرار شود. پکن و مسکو باید با ایفای نقش فعال در نظمسازی، با ایالات متحده جهت معافیت کامل و دائمی خود از تمام تحریمهای سرمایهگذاری و فعالیت اقتصادی در ایران مذاکره کنند تا ایران بتواند نقش فعال خود را در کوریدور شمال-جنوب و شرق-غرب ایفا کند. این کار دست ایران را برای مذاکره برای رفع کامل تحریمها باز خواهد کرد.
۱۳. ایران، چین و روسیه باید بر مبنای طرح اخیر لاوروف، طرحهای خود برای امنیت جمعی در خلیج فارس و معماری اقتصادی و امنیتی در غرب آسیا را تجمیع کرده و کشورهای عربی را به مجموعهای از همایشها جهت مذاکرات جمعی یا دوجانبه دعوت کنند. با توجه به تأکید طرح چهارمادهای چین بر خروج نیروهای بیگانه از غرب آسیا و محوری بودن مسئله فلسطین و ارائه توسعه مدل چینی به کشورهای این منطقه، محورهای اصلی هر توافق چندجانبه با کشورهای عربی باید شامل سه رکن زیر باشد:
۱. تعدیل حضور آمریکا در منطقه
۲. مهار اسرائیل
۳. موازنه میان توسعه-امنیت و بهرهمندی همه کشورهای منطقه از مزیتهای اقتصادی منطقه و توازن توسعه میان شمال خلیج فارس و جنوب آن
۱۴. به طور خاص در مورد تنگه هرم��، ایران از حیث نظامی کنترل تنگه را در دست خواهد داشت و این از خطوط قرمز ایران است. اما از حیث تجاری و بحث خدمات/عوارض، ایران باید به تسهیم منافع با کشورهای جنوب فکر کند، به شرطی که چین به عنوان ذینفع تضعیف IMEC نسبت به ارتقای توان ایران در ارائه خدمات به کشتیها و بهبود وضعیت و توسعه بنادر ایران، خصوصاً بندر راهبردی چابهار، متعهد شود (که این امر مستلزم پیروزی بر لابی قدرتمند هند و امارات در ایران است).
در پایان ذکر این نکته ضروری است که دلیل متمایل شدن مجدد آمریکا به مذاکره در مقطع زمانی فعلی، فشارها و التهابات قابل توجه در بازارهای مالی، خصوصاً بخش فناوری و هوش مصنوعی، و همچنین شدت بالای باخت در انتخابات میاندورهای است که ترکیب این دو، آینده میانمدت حزب جمهوریخواه و منافع شخص ترامپ را تهدید میکند. در صورت ادامه مسیر فعلی، یعنی انفعال در نظمسازی، مماشات در برابر امارات و تبدیل شدن به آلت دست آمریکا در خبردرمانی بازارهای مالی، با گذر زمان، بازارهای مالی و نفت از حالت فشار خارج و از سوی دیگر فشارهای اقتصادی داخلی ایران تدریجاً کار خود را خواهد کرد و فضا را به سمتی خواهد برد که یا خطر اشتعال جنگی مجدد شدیداً افزایش یابد، یا ایران مجبور شو�� به شکلی گسترده و کنترلنشده به طرف مقابل امتیاز دهد و ریسک تهدید و سایه دائمی جنگ را بر خود بپذیرد، که چنین امری مقدمه فروپاشی کشور خواهد بود. ایران تاکنون دستاوردهای ذیقیمتی به دست آورده و زمان آن فرا رسیده که با دیپلماسی فعال، و غلبه بر موانع ذهنی خودساخته، فضا را برای یک توافق پایدار که ایالات متحده تنها یک ضلع آن است، فراهم سازد.
پ. ن.: ممکن است در چند روز آینده توافقی میان ایران و آمریکا حاصل شود، اما باید دقت کرد که شرط موفقیت هر توافق، پایداری و اجرایی شدن آن به شکلی است که منافعی از آن عاید کشور شود و توسعه و امنیت بلند مدت ایران را تضمین کند.
Israelis are working overtime to drag the US into an endless war with Iran, a quagmire that no president, now or in the future, Republican or Democrat, could escape.
Unless Washington drops the “Israel First” mindset, America and its allies are headed straight for a dark age.
تو تپسی، با دخترم درباره بارون حرف میزدم که راننده وسط حرفمون پرید و از «رفتن نحسی از مملکت از ۹ اسفند» گفت و به رهبر شهید توهین کرد!
تذکر دادم و به پشتیبانی گزارش کردم. پاسخ؟ «شکایتتون رو ثبت میکنیم»!
آقایون! مملکت همینقدر بیصاحبه؟!
@Tapsi_ir#تپسی
You lost the war and the election.Vance has conceded,Rubio is heading for the exit,Hegseth is about to be fired,and the CENTCOM commander is now a podcaster!
So٫Who exactly in Washington do we need to get this message across to? Start a war,and you’ll face a devastating response.
تبدیل ترس از هستهایشدن به ابزار سیاستگذاری اسرائیل!
چگونه میتوان مانع از آن شد که ایران، پس از تجربهٔ حملات نظامی اسرائیل و آمریکا، به این نتیجه برسد که تنها راه جلوگیری از حملات آینده، دستیابی به سلاح هستهای است؟ پاسخ یکی از تحلیلگران امنیتی اسرائیل جالب توجه است: باید شکاف میان موافقان و مخالفان هستهایشدن ایران را تقویت کرد و ترس از پیامدهای دستیابی به سلاح هستهای را در محاسبات تصمیمگیران تهران به عامل ��عیینکننده تبدیل کرد. به عبارت دیگر، باید این تصور را تقویت کرد که ساخت بمب نهتنها امنیت بیشتری ایجاد نمیکند، بلکه ممکن است موجودیت جمهوری اسلامی را به خطر بیندازد.
این دقیقاً منطقی است که در گزارش تازهٔ راز زیمت (Raz Zimmt)، از تحلیلگران باسابقهٔ اطلاعات نظامی اسرائیل و مدیر برنامهٔ پژوهشی «ایران و محور شیعی» در مؤسسهٔ مطالعات امنیت ملی اسرائیل (INSS)، دیده میشود. زیمت در ۱۳ اوت ۲۰۲۶ گزارشی با عنوان «از آستانهٔ هستهای تا سلاح هستهای؟ بازنگری در دکترین هستهای ایران» منتشر کرده است. او از همان ابتدا توضیح میدهد که گزارشش بخشی از پروژهای گستردهتر برای تدوین راهبرد و توصیههای سیاستی اسرائیل در مواجهه با برنامهٔ هستهای ایران است.
نکتهٔ اصلی گزارش، شناسایی شکافی در گفتوگوی داخلی ایران است. از یک سو، جریانی معتقد است که شکست سیاست آستانهای و ناتوانی آن در جلوگیری از حملات خارجی، ضرورت دستیابی به سلاح هستهای را اثبات کرده است. از سوی دیگر، جریانی دربارهٔ کارآمدی بازدارندگی هستهای و هزینههای احتمالی حرکت به سوی ساخت بمب تردید دارد. زیمت این اختلاف را صرفاً موضوعی برای تحلیل نمیبیند، بلکه آن را فرصتی برای مداخله در محاسبات راهبردی ایران تلقی میکند.
در واقع، توصیهٔ او این است که اسرائیل و آمریکا از این شکاف بهره بگیرند و با برجستهکردن خطر حملات نظامی و حتی تهدید بقای حکومت، نگرانی از پیامدهای هستهایشدن را تقویت کنند. هدف آن است که در رقابت میان دو برداشت، یکی که بمب را تضمین بقا میداند و دیگری که آن را عامل تشدید خطرات میشمارد، برداشت دوم دست بالا را پیدا کند. در این چارچوب، ایج��د ترس از هزینههای ساخت سلاح هستهای، نه پیامدی جانبی، بلکه بخشی از منطق پیشنهادی برای بازداشتن تهران از تغییر دکترین است.
زیمت در صفحهٔ دوم گزارش، این هدف را با صراحت چنین بیان میکند:
«با وجود تقویت روزافزون جناح حامی گریز هستهای، به نظر میرسد بحث دربارهٔ این موضوع هنوز به نتیجه نرسیده است؛ زیرا میان ضرورت تقویت بازدارندگی و آگاهی از خطراتِ تغییر دکترین هستهای ایران و حرکت به سوی سلاح هستهای تنش وجود دارد. این واقعیت، فرصتی در اختیار اسرائیل و ایالات متحده قرار میدهد تا بر تصمیمگیری در تهران تأثیر بگذارند.
در غیاب راهحلی نظامی یا دیپلماتیک که با برچیدن توانمندیهای هستهای باقیماندهٔ ایران، مسیر این کشور به سوی سلاح هستهای را مسدود کند، اسرائیل و ایالات متحده باید این درک را در میان تصمیمگیران تهران تقویت کنند که حرکت ایران به سوی سلاح هستهای تحمل نخواهد شد و تصمیم ایران برای حرکت در این مسیر میتواند برنامهٔ هستهای را از یک دارایی به یک عامل آسیبپذیری تبدیل کند؛ تا جایی که تهدیدی جدی علیه اصل بقای رژیم ایجاد کند.»
-در ۱۴ روز گذشته روزانه بطور میانگین ۹ میلیون بشکه نفت خام عربی از تنگه هرمز خارج شده است. افزایش ۱.۵ میلیون بشکهای نسبت به گزارش پیشین.
به یاد داشته باشید که بالستیکهای نقطهزن به سوی شناورهای جنگی آمریکا شلیک شد اما دریغ از شلیک یک گلوله مشقی به سوی نفتکشهای ثابت در فجیره.
شما نمی توانید از جماعت پان ترک با سوابق ضدامنیتی آشکار که با سابقه دستگیری، به فدراسیون فوتبال نفوذ کرده اند توقع داشته باشید به سرود ملی ایران احترام بگذارند.
اینها می خواهند ویروس قوم گرایی را از تیم تراکتورسازی تا سایر تیم های محبوب استان ها و سپس تیم ملی گسترش دهند و با سواستفاده از اهرم هایی مانند ورزش، هنر و غیره کشور را به سمت فدرالیسم که اسم رمز تجزیه ایران است، سوق دهند.
باید وزارتخانه ها و سازمان های حساس دولتی و خصوصی را از لوث وجود این بی وطن ها که سر در آخور بیگانه دارند، پاکسازی کرد. فشار رسانه ای و مطالبه عمومی قطعا در این زمینه موثر خواهد بود.