مدتهاست توییتی نذاشتهم اینجا
ولی امشب حس کردم میخوام توی یه صفحه با اقل مخاطب بنویسم.
خیلی خستهم
احساس عدم کفایت میکنم
و مهمتر از این،
دلم برای خودم میسوزه
و شونهم طاقت زیر بار توقعات دیگران
موندن رو نداره.
اونقدر روی آش دوغ غیرت دارم که از کانال توییتر فارسی تلگرام که این پست و یکی از کامنتهاش رو دیدم اومدم خدمت اونایی که گفتن «ما تا حالا آش دوغ اینشکلی ندیدیم» بگم که بله این آش دوغه و روی گاز داره میپزه. اون سبزیها هم گشنیز و تره و سیر تازهن که هنوز خامن. دیگهم حرف نباشه👺
ولی اگه اینستا این قابلیت که پروفایلت چک میشه نوتیف میآد رو واقعاً راه بندازه، آدم میتونه کلی به زندگی امیدوار بشه. بههرحال اینکه بفهمی کراشِ چهار نفر هستی از اینکه احساس کنی هیشکی دوستت نداره بهتره:))