Leuk zo'n #stemwijzer maar onbegrijpelijk dat #prodemos de stemwijzer alleen maar toegankelijk maakt via dpg media kanalen en niet ook gewoon via https://t.co/vsaCILGJrA zonder door te verwijzen. Past niet bij het onafhankelijke karakter dat zowel ProDemos (publiek gefinancierd) als de stemwijzer zouden moeten hebben.
Namens @Walburgpers mag ik drie exemplaren van het interessante boek ‘Zoetwateroorlog’ verloten! Interesse? Retweet dan dit bericht en volg mij. De winnaars worden op vrijdagavond 3 oktober 2025 om 20.00 bekend gemaakt. 1/2
Een ochtendcolumn
De grote denkers hadden gelijk maar niemand voorzag TikTok
De politieke filosofie heeft ons genoeg waarschuwingen gegeven. Karl Popper waarschuwde dat onbeperkte tolerantie de vijanden van de vrijheid grootbrengt. John Stuart Mill vertrouwde op de markt van ideeën, waar de beste argumenten vanzelf zouden overleven. Hannah Arendt liet zien hoe totalitaire systemen zich voeden met de instituties van vrijheid. Habermas droomde van een publieke ruimte waar burgers elkaar met argumenten overtuigen.
We hadden de denkers maar niemand voorzag een wereld waarin algoritmes bepalen wat we zien, horen en geloven. Waar ideeën niet langer strijden op inhoud maar op viraliteit. Waar woede, angst en verontwaardiging de nieuwe valuta zijn van onze aandachtseconomie. Sociale media zijn geen neutrale doorgeefluiken. Ze versterken emoties, trekken patronen in losse gebeurtenissen en blazen die op tot een verhaal. Een complot is geen marginaal pamflet meer, maar een eindeloze feed vol memes en pseudo-bewijs. Waar Mill dacht dat slechte ideeën zouden sterven door debat, zien we nu dat ze floreren door engagement, woede verkoopt beter dan nuance.
Het probleem beperkt zich niet tot Instagram, TikTok of X. De geïndustrialiseerde clickbait-methodes van grote nieuwsmedia volgen dezelfde logica, prikkelende koppen, emotionele triggers, maximale doorklikratio. Nieuws wordt zo een kettingreactie van verontwaardiging. De media, ooit hoeders van de publieke ruimte, zijn medespelers geworden in een strijd om dopamine. Het is niet de inhoud die wint, maar de emotie die kliks oplevert. De verontwaardiging over een punkrapper, een tv-fragment of een tweet is geen ruis, het is brandstof. Iemand, ergens, vult zijn kassa met jouw morele verontwaardiging.
Niet alleen de filosofen werkten met veronderstellingen die vandaag niet meer gelden. Ook wij, opgegroeid met het idee dat redelijkheid en debat de basis vormen van publieke meningsvorming. Maar we werken met een verouderd kompas. De ideeën over vrijheid van meningsuiting waar we ons vandaag zo nadrukkelijk op beroepen, zijn nooit getoetst op de digitale werkelijkheid van algoritmes die emoties uitvergroten en patronen opdringen. Wij zijn gevormd in een wereld waar een goed argument het kon winnen van een slecht argument. De nieuwe generatie groeit op in een wereld waar het algoritme alles versterkt, welke mening dan ook, en waar ontsnappen aan dat mechanisme bijna onmogelijk is.
De vraag is dus niet alleen, hoeveel intolerantie kunnen we verdragen. Maar ook, hoeveel manipulatie van onze aandacht kunnen we tolereren voordat de publieke ruimte onherstelbaar is vervormd. Een open samenleving kan zich verdedigen tegen partijen die haar willen afschaffen. Maar wat als een hele generatie opgroeit met een wereldbeeld dat niet uit ervaring is opgebouwd, maar door een algoritme is geboetseerd.
We weten uit de psychologie dat het brein pas rond het 25e levensjaar volledig gevormd is. Geen toeval dat marketeers en propagandisten zich altijd al richten op het jonge brein, van frisdrankreclames tot politieke indoctrinatie. We lijken te vergeten dat we niet alleen kunnen programmeren welke pindakaas iemand het lekkerst vindt, maar ook welke ideeën we gevaarlijk of verheffend gaan vinden. En dat begint nu al op achtjarige leeftijd, met een krachtig wapen dat geen context biedt maar elke mening eindeloos versterkt. Misschien is het wel de ultieme wolf in schaapskleren, de smartphone als de onzichtbare beeldhouwer van jonge geesten.
Goed nieuws! We gaan weer beginnen met opnames voor 'Wat een verbeelding', een serie over kunst in de openbare ruimte. Dit seizoen bezoeken we o.a. Delft, Zoetermeer en Leiden. Je kan oude afleveringen hier terugkijken: https://t.co/n0i15deFJc
Met dank aan @omroepwest
De nieuwe trainer van ADO, Robin Peter, wordt door Alfredo, ADO-boegbeeld, op sleeptouw genomen door Den Haag. Hilarisch, ontwapenend, inspirerend. Dit wordt ons seizoen!! #adau
https://t.co/CloptvETCa
GTC Patron Sony announces the beta release of Camera Verify that enables external sharing of image authenticity information via a dedicated URL.
More info: https://t.co/NWury8ffl7
#sony#gtc_tv#gtc#cameracrew#cameradept#dop#cameraoperator
Waarom is er geen reactie van linkse fracties uit de #raad070 over het dreigende faillissement van Schroeder van der Kolk in Den Haag? Niet belangrijk? Ik kan het me haast niet voorstellen.
I don’t want to connect my coffee machine to the wifi network. I don’t want to share the file with OneDrive. I don’t want to download an app to check my car’s fluid levels. I don’t want to scan a QR code to view the restaurant menu. I don’t want to let Google know my location before showing me the search results. I don’t want to include a Teams link on the calendar invite. I don’t want to pay 50 different monthly subscription fees for all my software. I don’t want to upgrade to TurboTax platinum plus audit protection. I don’t want to install the Webex plugin to join the meeting. I don’t want to share my car’s braking data with the actuaries at State Farm. I don’t want to text with your AI chatbot. I don’t want to download the Instagram app to look at your picture. I don’t want to type in my email address to view the content on your company’s website. I don’t want text messages with promo codes. I don’t want to leave your company a five-star Google review in exchange for the chance to win a $20 Starbucks gift card. I don’t want to join your exclusive community in the metaverse. I don’t want AI to help me write my comments on LinkedIn. I don’t even want to be on LinkedIn in the first place.
I just want to pay for a product one time (and only one time), know that it’s going to work flawlessly, press 0 to speak to an operator if I need help, and otherwise be left alone and treated with some small measure of human dignity, if that’s not too much to ask anymore.