iyilesebilmek bir sürectir. üc ileri bes geri, iki geri dört ileri, kin, nefret, özlem, pismanlık, sevgi, kabullenme, bol bol aglama gibi bircok duyguyu yasatır ve sonrasında nötr hale gelmekle son bulur. kimseye bir gecede bahar gelmez, sert bir ayazı yemedikten sonra
ihsan oktay anar “onun yerinde olsaydım böyle yapmazdım" demek; "ben 2 sayısının yerinde olsaydım, 3 ile toplandığımda 5 etmezdim" demek gibidir” demiş dünden beri bu cümleyi düsünüyorum
Depremden sonra arkadaş, sevgili, iş, aile ilişkisini bitiren birçok kişiyle konuştum. Hepimizin derdi aynı. Yeterince anlaşılmamak normal belki ama yok sayılmak ve bu psikolojik mücadeleye köstek olunması, böylesine büyük acıların içinde kabul edilebilir değil.