Şimdi biri bana “Seni en çok ben sevdim” dese, artık söze bakmam.
Hastanede kim vardı?
Kazada kim yanındaydı?
En kötü gününde kim geldi?
Konuşmak istediğinde kim seni dinledi?Ve sen yokken kim seni korudu?
Çünkü sevgi anlatılan bir şey değil.
İnsanın en zor anında yaptığı şeydir
Sizlere bir flood daha yazıyorum.
Bu kez konu “beni en çok o sevdi” diyen birinin, ben ona gerçekten ihtiyaç duyduğumda bana nasıl davrandığı.
Çünkü bazı şeyler anlatılınca değil, tek tek hatırlanınca insanın canını yakıyor.
Asıl canımı yakan şey ayrılık değildi.
Beni seven insanın, bana ihtiyaç duyduğumda neden gelmediğini anlamaya çalışmaktı.
Çünkü ben sevgiyi böyle öğrenmiştim:
Sevdiğin insanın canı yanıyorsa, yanında olursun.
Bahane aramazsın.
Bir gün artık içimde biriken değersizlik duygusunun yarattığı öfkenin içinde kaybolmuştum.
Bir konu hakkında konuşmak için onun yanına gittim.
Çünkü içimde tutup susmak yerine konuşarak çözmek istedim.
Ama o konuşma da bana başka bir şey öğretti.+
Barışacak yüzü yok
Hatasını kabul edecek özgüveni yok
Kendini savunacak sözü yok
Bu nedenle konuşmamayı tercih ediyor
Soran olursa da
Kendi kurguladığı senaryoyla beni suçluyor