«Μου αρέσει ο Messi, γιατί ευτυχώς δεν πιστεύει πως είναι ο Messi. Είναι ο μόνος που με κάνει να ονειρεύομαι και να αγαπώ» έλεγε τo 2011 o Eduardo Galeano μιλώντας στην καταλανική τηλεόραση.
To "εις το επανιδείν" μου στον Leo Messi. : Fins Aviat Leo https://t.co/cUlyLmrVCM
Απέναντι στην Elche η Barça συμπλήρωσε 200 αγώνες με το λογότυπο της Spotify, σε μια φανέλα που για 111 χρόνια δεν είχε χορηγό. Η ανάγκη για οικονομική βιωσιμότητα έφερε στο προσκήνιο τον σ��ληρό ρεαλισμό: Από τη UNICEF έως τους 200 αγώνες με το Spotify https://t.co/7xJBxaWiYd
Στις προηγούμενες εκλογές είχα πάρει θέση. Αυτό όμως δεν σημαίνει επιστροφή στην άνεση της άκριτης πίστης. Σημαίνει μεγαλύτερη απαίτηση, περισσότερη μνήμη και λιγότερη ανάγκη για σύμβολα. Pivote: Ο Laporta όπως τον είδα, και όπως μπορώ πια να τον βλέπω https://t.co/XgCvYdQY27
@em_sandy Same goes for Pajor and Cata Coll, and (I’m sure) many others. If this is by the players for the players, then what can we expect from the BdR…
Τεράστια κίνηση. Ένας ακόμη λόγος που αγαπώ το ποδόσφαιρο γυναικών είναι πως συμβαίνουν πράγματα που έχουμε δεκαετίες να δούμε να συμβαίνουν στους άνδρες.
Είναι προνόμιο να μπορείς να διαφωνείς για το αν το άξιζε περισσότερο η Alexia ή η Mariona, έχοντας την επίγνωση ότι πέρασαν παίκτριες σαν τη Marta, την Morgan, την Kessler που δεν είχαν το δικαίωμα να το διεκδικήσουν γιατί όταν μεσουρανούσαν το βραβείο δεν απονεμόταν σε γυναίκες
2021, 2022, 2023, 2024, 2025. Την τελευταία πενταετία το Ballon d’Or είναι μια γλυκιά υπενθύμιση όσων έχει πετύχει στο ίδιο διάστημα η Barça. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε αγωνιστικά επιτεύγματα αλλά κυρίως στη συνεισφορά του συλλόγου στην ανάπτυξη και την προώθηση του αθλήματος. >>
Με χαροποιεί που είδα αντιπροσωπείες πολλών ομάδων, της Arsenal, της Chelsea. Παίκτριες που θαυμάζω από την τηλεόραση και τις είδα στο κόκκινο χαλί, όχι ως συντρόφους διάσημων, αλλά ως πρωταγωνίστριες.