مشکل اینه که انزوا مثل شیشهی محدب عمل میکنه، یعنی وقتی تنهایی همهچیز بزرگتر از اونی که هست بنظر میاد، حتی آدمها و روابطشون، و فقط موقعی حقیقترو میفهمی که دیگه تنها نیستی
عجیب نیست که آدم میدونه قراره همه عزیزانشو از دست بده و باز میتونه بخنده؟ بنظر میاد فراموشی بزرگترین تقلب خدا در آفرینشه، دردهایی که نادیدهگرفته نمیشن باید از یاد برن.
چه شبایی که مطمئن نیستی تا صبحش دووم بیاری و فرداش داری دنبال زیرنویس برای سریال مورد علاقهات میگردی. یه سریالی بود توش یارو میگفت دیگه از بهتر شدن خسته شدم، ولی زندگی همینه انگار، یه ریکاوری مدام، یه جور تقلای پیوسته برای التیام. از کدوم درد؟ گاهی یادت نمیاد!
کاش با پذیرفتن آدم سبک میشد، کاش میشد قبولش کنی و آزاد بشی، کاش با سپر انداختن جنگ هم تموم میشد، اما نمیشه، مشکل همینه، اینکه حتی وقتی ادامه نمیدی هم باز ادامه پیدا میکنی.
بچه که بودم دور و بری کم نداشتم، اما نمیدونستم خیلی از حرفارو چجوری باید بهشون بگم،لغت پیدا نمیکردم، بزرگتر که شدم یاد گرفتم چجوری بگم اما اینبار کسی نبود که بخواد بشنوه، راستش دیگه خیلی مطمئن نیستم گفتنش کمکی بکنه، تو یه دورهای از زندگی فراموشی بیشتر از حرفزدن به کار آدم میاد