چهل روز گذشت🥀
۲۸ و۲۹ بهمن
چهلم جوانانی ست که،
زودتر از رویاهایشان خاموش شدند
یاد این جاویدنامان همیشه در دلهایمان زنده خواهد ماند
و قلبمان با یادشان پر از غم است🖤🕊️
#جاویدشاه
پاینده ایران
به هممیهنان دلیرم در ایران،
انقلاب ملی باشکوه ما، انقلاب شیروخورشید، حماسهای است بینظیر از همصدایی، همدلی و همبستگی ملی.برخلاف تلاش جمهوری اسلامی و همپیمانانش برای ایجاد تفرقه و انحر��ف، شما هوشیارانه و میهنپرستانه، با صدایی واحد، در جایجای ایران فریاد زدهاید که یک ملت بزرگ و متحدید با یک پرچم. نشان دادهاید که ما فارغ از اینکه از کدام شهر و استان ایران هستیم، به چه گویش و زبانی صحبت میکنیم، چه مذهب و باوری داریم یا نداریم، همه ایرانی هستیم و مصمم به بازپسگیری میهن عزیزمان.
شما دلاورانه در خیابانهای سراسر ایران -تاکید میکنم: سراسر ایران- زیر رگبار گلوله گفتید که چه نمیخواهید و فریاد زدید چه میخواهید. شجاعت شما پایههای این رژیم اشغالگر را لرزانده است. صدای شما جهان را بیدار کرده است. فداکاری و جانفشانی شما بیثمر نخواهد ��اند. ایران آزاد خواهد شد.
و به همه آنان که میخواهند در این مسیر همراه ما باشند، میگویم: صدای ملت بزرگ و متحد ایران را بشنوید. آغوش انقلاب شیر و خورشید به روی آنانی که ۴ اصل حفظ تمامیت ارضی ایران، آزادیهای فردی و برابری همه شهروندان در پیشگاه قانون، دموکراسی سکولار بر پایهی جدایی دین از دولت، و حق مردم در انتخاب آزادانهی نوع حکومت را قبول دارند گشوده است.
بار دیگر، یاد جاویدنامان دلیرمان، زنان و مردان جانفدای وطن را با احترام، اندوه و خشمی عمیق گرامی میدارم. خانوادهها و دوستانشان مطمئن باشند که محاکمه و مجازات آمران و عاملان این کشتار، و ا��رای عدالت قطعی است.
امروز که از همیشه متحدتر و به آزادی و دموکراسی نزدیکتریم، قول میدهم که از اعتماد و اتحاد شما با تمام وجود محافظت خواهم کرد. ما با هم ایران را پس خواهیم گرفت و دوباره خواهیم ساخت.
پاینده ایران،
رضا پهلوی
The full text of my remarks at the @NUFDIran#IranConference.
Ladies and gentlemen, distinguished guests, and dear compatriots,
I am pleased to once again join NUFDI at The Iran Conference. Over the past four years, this conference has become more than just an annual event—it has become the leading forum to discuss and debate Iran, Iran policy, and our nation’s future. Four years ago, you set out on this path, and in the years since you have altered the conversation in Washington to finally give our people a voice.
You are forging unity within the Iranian diaspora. I am proud to stand alongside you, and I look forward to continuing our collaboration in the critical months and years ahead.
Our mission is urgent, but it is not without direction. I have outlined a clear strategy—five points that together chart the path from tyranny to freedom.
First, maximum pressure on the Islamic Republic. This regime thrives on impunity and on the silence of the world. We must ensure that the world never forgets the crimes of this regime—from executions and torture to corruption and theft on a national scale.
Second, maximum support for the Iranian people. Our people must know that while they fight, they do not fight alone– that the world stands with them. That they can count on the diaspora to advocate for their rights.
Third, maximum defections from the regime. Every Iranian who withdraws their support from this system brings us closer to freedom. Whether they are in government, the military, or the bureaucracy, we encourage them to choose the nation over the occupiers.
Fourth, maximum mobilization and organization of activists, inside and outside the country. Our struggle requires discipline, coordination, and solidarity. The Islamic Republic wants to divide and discourage us. We must do the opposite—we must unite, mobilize, and persevere.
And fifth, a plan for prosperity after the fall of the regime: the Iranian Prosperity Project. This project is not a slogan. It is a blueprint for rebuilding Iran after liberation—so that when the day comes, we are prepared. Last week, my delegation of experts traveled to Israel. They met with President Isaac Herzog, Minister of Science, Innovation, and Technology Gila Gamliel, and the top Israeli scientists to not only address Iran’s water, electricity, and economic crises, but lay the groundwork for the Cyrus Accords between Israel and a free, democratic, and prosperous Iran.
These five points reinforce one another. Pressure weakens the regime. Support empowers the people. Defections hasten the end. Mobilization builds strength. And planning ensures that victory leads to a new day for our nation.
To bring this vision to life, allow me to expand on two pillars that are essential to our success: maximum pressure and maximum support.
On maximum support: I want to recognize the tremendous work NUFDI has done in this area. The Maximum Support booklet provided practical tools for policymakers, journalists, and citizens across the free world to stand with the Iranian people. And the 15-point policy plan developed for Western lawmakers has given friends of Iran in Washington, Brussels, Ottawa, and beyond concrete steps they can take to isolate the regime and empower our people. These are not just documents—they are instruments of action that, together, we have used to shape real policy changes in the corridors of power.
On maximum pressure: Over the past year, I have traveled to capitals across the West, from London to Paris and beyond, making the case for stronger action against the Islamic Republic. These diplomatic efforts are yielding results. In the United Kingdom, we are closer than ever to the formal proscription of the IRGC as a terrorist organization. In Australia, the IRGC has now been officially listed, and the regime’s ambassador expelled. These are important victories. Each sanction, each expulsion, each designation tightens the noose around the regime, raises its cost of survival, and signals to our people that the world is not just listening but acting.
On maximum defections, my team has taken unprecedented steps to offer an off-ramp to those officials and affiliates of the regime who wish to stand with the people. Tens of thousands of Iranians across the armed forces, bureaucracy, and state apparatus have joined the defection platform we launched this summer. They have accepted the call to defy the regime and join the nation. These brave, patriotic men and women are already taking actions that are bringing us closer to victory.
On maximum mobilization, this summer in Munich, I hosted the Convention of National Cooperation to Save Iran—an unprecedented moment in our movement’s history. More than 500 activists and opposition groups from across Iran’s diverse cultural, religious, and political spectrum convened in a bold declaration of unity and purpose — a clear signal that this struggle is no longer defined by the past but by the shared future we are building. This unity was not symbolic; it was practical and strategic. It demonstrated that the democratic opposition is organized, inclusive, and capable of preparing for transition.
It showed that Iranians from every walk of life are ready to work together to build a post-Islamic Republic future based on these core principles: commitment to Iran’s territorial integrity, the individual rights and equality of citizens, the separation of religion and state, and the inalienable right of the Iranian people to choose their future form of democracy. Munich was only the beginning. I once again extend my hand and invite all those who agree to these principles to join us in this campaign.
Last year, at this very conference, I announced the Iran Prosperity Project, or IPP. It was a vision, a promise to the people of Iran that we would be ready the first day after the fall of this regime.
We’ve made remarkable progress in a year.
We convened the first Iran Prosperity Project Conference, bringing together experts and patriots from across the world to focus on Iran’s future. At that gathering, we released the first six policy papers—concrete, practical proposals on how to rebuild vital institutions, stabilize the economy, and begin the process of national recovery.
Then, we unveiled the Emergency Phase booklet—a vital document that outlines what must be done in the critical first months after the regime collapses. From ensuring basic services, to stabilizing the currency, to restoring law and order, this emergency plan will help prevent chaos and ensure a smooth transition.
And perhaps most importantly, we launched a public comment period. For the first time in modern Iranian history, a project of this scale and importance has been opened to every Iranian for review, input, and critique. More than 6,000 have participated. This level of transparency is unprecedented. It reflects our belief that the future of Iran belongs not to one person or one group, but to the Iranian nation as a whole.
In the coming months, more work will be done. The plan will evolve through debate, feedback, and dialogue. And when the day of freedom arrives, we will already have in hand the frameworks needed to restore order and launch a new era of prosperity.
This is how we ensure that the sacrifices of today’s brave Iranians are not wasted. This is how we honor those who have fallen in the struggle. And this is how we demonstrate to the world that Iran is not like the failed experiments of the past, but a strong, proud nation rooted in 2,500 years of greatness, ready to return to its rightful place among the nations.
My friends, many people in Iran and around the world have been asking whether the regime has weathered this latest storm. Whether, despite the devastating blows it has suffered, it will be able to regroup and survive.
My answer to this is no. We are past this point. The only question is when and how it will fall and what will come next.
The regime is weak and divided. It is turning on itself and fragmenting—and thousands of its leaders and personnel in the security services are offering to defect.
Its proxies—Hamas, Hezbollah, and the Houthis—have their backs to wall. Assad has fallen. It is more isolated internationally than at any point in recent history.
The Iranian people are bravely challenging its rule, across the country, growing bolder every day. The opposition is more united and determined. Munich showed this. And we have a clear plan and organization.
But I want to be clear. While the regime is weak and vulnerable, it will only finally fall if the Iranian people rise up once again. They know the future of Iran is in their hands. My job—with many of you here today—is to make sure the conditions for success are stacked in their favor. And to ensure we have a clear plan for the transition to democracy and economic recovery.
I feel optimistic we will succeed. But not complacent. We need to be disciplined and determined. I pledge to fight—shoulder to shoulder with all of you—until Iran is finally free.
Thank you, may God bless the people of Iran, and may freedom soon bless our homeland.
متن کامل سخنان در همایش همکاری ملی برای نجات ایران
مونیخ، ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۵ (۴ مرداد ۱۴۰۴/۲۵۸۴)
خانمها، آقایان،
درود بر شما و همه کسانی که در چهارگوشه جهان بهویژه در ایران این همایش ملی را دنبال میکنید. از همه هممیهنانی که ��ین آخر هفته از سراسر اروپا، و حتی از استرالیا تا آمریکای شمالی، به مونیخ آمدند و در خیابانهای این شهر، عشق به ایران را فریاد زدند، سپاسگزارم. به بسیاری از شما که تازه به این کارزار همکاری ملی پیوستهاید، خوشامد میگویم. آنچه همه ما را اینجا گرد هم آورده، مهر به میهن، و اهمیتی است که به سرنوشت ایران میدهیم.
ما امروز اینجا هستیم، تا نشان دهیم ملت یگانه و در عین حال رنگارنگمان، از ادیان و باورها، اقوام و طوایف، اقشار و گروهها، و احزاب و گرایشهای مختلف سیاسی، جمهوریخواه و پادشاهیخواه، چپ و راست، در یک هدفِ مشترک، متحدیم: پایان دادن به جمهوری اسلامی و آغاز طلوعی نو از آزادی و دموکراسی و شکوفایی برای میهنمان ایران.
حضور شما در این گردهمایی، نشاندهنده شکلگیری گستردهترین و متنوعترین ائتلاف نیروهای اپوزیسیون ایران است. این گستردگی و تنوع در عین اتحاد، با تعهد و باورمندی به تمامیت ارضی ایران، حقوق فردی و برابری شهروندان، جدایی دین از حکومت، و حق ملت بزرگ ایران برای انتخاب شکل دموکراسی آینده، تصویری زیبا از ایران آزاد و آباد فردا است.
اما شوربختانه تصویر ایران کنونی، بسیار متفاوت از آن فردای آزاد و آباد است. امروز، کیان ایران به واسطه تداوم جمهوری اسلامی، بیش از همیشه در خطر است. این رژیم، آب و خاک �� هوا و آسمان و جان و مال ملت ایران را به پرتگاه نابودی کشانده است. رودهای ایران، خشک، خاک ایران در حال فرسایش، زمین ایران در حال فرونشست، هوای ایران آلوده، آسمان ایران در اختیار نیروی خارجی، اقتصاد ایران در حال سقوط آزاد، خانههای ایرانیان بی آب و برق، و جانشان بازیچه توهمات فرقهای ضدایرانی و رهبر نابخردش است.
جمهوری اسلامی پس از سالها به آشوبکشاندن منطقه با جنگهای نیابتی و سیاست شکستخوردهی «نه مذاکره، نه جنگ»، درنهایت، هم از موضع ضعف و تسلیم، وادار به مذاکره شد، و هم جنگ را به ایران تحمیل کرد. علی خامنهای در حالی که زیر زمین پنهان شده بود، نهتنها کمترین تلاشی برای حفاظت از غیرنظامیان ایران نکرد، بلکه تمام دستگاه سرکوب و پروپاگاندای خود را نیز برای مرعوب کردن مردم به کار بست.
او شکستی سخت و تحقیرآمیز را نیز بر نظامیان ایران تحمیل کرد؛ نظامیانی که اکثرشان بر خلاف میل و اراده، درگیر جنگی شدند که هرگز جنگ ایران و ملت ایران نبود؛ بلکه جنگ خامنهای و سرکردگان سپاهِ سرکوبگر و تروریستیش بود؛ همان پاسدارانی که سالها رجز میخواندند اما آشکار شد که توان حفاظت از خود را نیز ندارند. آنها بعد از دههها دزدیدن از سفره مردم و گذاشتنِ آن در جیبهای خود و تروریستهای منطقهای، آسمان کشور را کاملا در اختیار کشوری به مراتب کوچکتر و کمجمعیتتر از ایران قرار دادند.
جمهوری اسلامی اداره کشور را جز در حوزهی سرکوب، کاملا رها کرده است و مردم ایران در تابستان داغ، با ساعتها قطعی آب و برق و گاز مواجهند. تورم بیداد میکند، و چرخه کسب و کار مختل است.
مسئول و مقصر این وضعیت شخص علی خامنهای است. اوست که وطن ما را گامبهگام به این نقطه کشاند، و امروز چون همیشه از زیر بار مسئولیت فرار کرده و تقصیر را به گردن زیردستانش انداخته است. اختلافات و دودستگیها در ساختار قدرت جمهوری اسلامی به بالاترین حد خود رسیده است. مقامات ارشد این رژیم بدون کمترین حمایت مردمی، به توطئه علیه ی��دیگر مشغولند و در ارائه خود به عنوان آلترناتیو خامنهای از طریق واسطهها به قدرتهای منطقهای و جهانی از هم سبقت میگیرند.
هممیهنانم، ما ملت ایران جنگطلب نیستیم و هرگز برای ایران و منطقهمان جنگ نخواستیم. جنگطلب علی خامنهای و رژیم تحت امرش است. من سالها هشدار داده بودم که اگر جمهوری اسلامی باقی بماند، اگر مماشات با آن تداوم پیدا کند، و اگر جهان به باجگیریهای آن تن دهد، این رژیم سرانجام ایران و منطقه را به جنگ و درگیری نظامی میکشاند. نگرانیهای من متاسفانه به واقعیت پیوست.
اکنون اما لحظهای تاریخی فرا رسیده است. جمهوری اسلامی بیش از هر زمان دیگری در این ۴۶ سال، ضعیف و متزلزل شده است؛ و فرصتی بینظیر برای مردم ایران فراهم شده تا این رژیم ضدایرانی را سرنگون کنند.
وظیفه هر ایرانی میهنپرستی، تلاش صدچندان برای نجات مام میهن است. وظیفه ما این است که متحدتر، مصممتر و منظمتر از همیشه باشیم. امروز جای اما و اگر نیست: زمان کنار ایستادن و وسطبازی کردن، چنانکه نه سیخ بسوزد و نه کباب، نیست.
امروز صحنه روشن است: در یک سو جمهوری اسلامی و حامیان ریز و درشتش قرار دارند که چهارنعل ایران ما را به سوی وحشتناکترین بخشهای دوزخ میبرند و در سوی دیگر دروازهایست به سوی نور، و آباد کردن دوباره پردیس ایران. ما، یعنی اکثریت ملت بزرگ ایران، برای نجات مام میهن به میدان آمدهایم. سقوط این رژیم قطعیست. ما آمدهایم که اجازه ندهیم این رژیم همراه خود، ایران و ملت بزرگ ما را نیز به ورطه نیستی بکشاند. رهایی ایران از جمهوری اسلامی و استقرار یک دولت ملی و دموکراتیک در ایران، صلح پایدار را نیز به منطقه ما میآورد.
در این مرحله انقلاب ملی و در دوران گذار، هدف من این است که ایرانیان بتوانند در یک بازه کوتاهمدت و از طریق انتخابات آزاد، زمام امور را به دست دولت منتخب خود بسپارند.
من چنانکه بارها گفتهام به دنبال پست و مقام سیاسی نیستم؛ بلکه میخواهم برای آنها که در پی خدمت ��ه ملت و بازگرداندن شکوه از دست رفته ایران هستند، فضا و ساختاری فراهم کنم تا بتوانند خود و برنامههایشان را در یک فرایند دموکراتیک به رای ملت بگذارند. من ۴۵ سال است که نه برای منفعت شخصی و قدرت، که برای نجات ایران مبارزه کردهام، و برای رسیدن به اهدافمان، برنامه دارم: هم برای باز پس گرفتن ایران از این رژیم ضحاکی، و هم برای دوباره ساختن آن سرزمینِ اهورایی.
پنج ماه پیش در نشست نخست مونیخ، سازمانها و احزاب ایرانگرا گرد هم آمدند و متعهد به همکاری در چارچوب اصولی دوازدهگانه بر اساس یک برنامه پنجگانه شدند. من در پیام نوروزی خود نیز امسال را سال سازماندهی ��رای اقدام نهایی نامیدم.
امروز در نشست دوم مونیخ که شرکتکنندگان نه فقط احزاب و گروههای سیاسی که ایرانیان از همه اقشار جامعه هستند، گزارشی از پیشرفت آن برنامه را به ملت ایران ارائه میدهم. پنج ستون استراتٰژی مورد توافق ما چنین بودند:
- فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی
- حمایت حداکثری از ملت ایران
- ریزش حداکثری از رژیم
- بسیج و سازماندهی حداکثری مبارزان در داخل و خارج
- ارائه برنامهای برای شکوفایی ایران در فردای سقوط جمهوری اسلامی
در حوزه فشار حداکثری، جمهوری اسلامی امروز در دشوارترین و منزویترین وضع خود قرار دارد. از یکسو، فشار خارجی بیسابقهای بر ��ن وارد شده است و از سوی دیگر، ناتوانی از تامین نیازهای ابتدایی مردم، این رژیم را با فشارهای همهجانبه داخلی بهویژه در حوزه معیشت و اقتصاد روبرو کرده است.
در حوزه حمایت حداکثری، امروز، آمادگی دولتها و احزاب و شخصیتها برای حمایت از ملت ایران و مبارزهشان رو به افزایش است. در دیدارها و گفتگوهای عمومی و خصوصی با سیاستمداران، تصمیمسازان و تصمیمگیران، کارآفرینان، و رسانهها، نه تنها بر تداوم این فشارها بر رژیم و حمایت از ملت ایران تاکید کردهام بلکه برای آن، راهحلهای اجرایی را نیز پیشنهاد داده و عملی شدن آنها را پیگیری کردهام و خواهم کرد.
خوشحالم به شما بگویم که امروز گروههایی که در چارچوب فراهم شده در نشست نخست مونیخ گرد هم آمدند، در دو حوزه اعمال فشار حداکثری بر رژیم و جلب حمایت حداکثری از مبارزه مردم ایران، در همراهی با یکدیگر بسیار بابرنامهتر، فعالتر و موثرتر از پیش عمل میکنند.
در حوزه ریزش حداکثری پیشرفتهای بسیار خوبی انجام شده است و فعالیتها در دو حوزه ریزش عمومی که از طریق پلتفرم همکاری ملی انجام میپذیرد و ریزش مقامات عالیرتبه، با دقت، امنیت، و جدیت در حال انجام است. امروز به لطف این فعالیتهای هدفمند، ما به ساختار درونی حکومت اشراف بیشتری داریم. همچنین در درون این ساختار با نیروهایی در ارتباط هستیم که فرایند سقوط جمهوری اسلامی را تسریع میکنند. و البته همزمان، پایگاه بزرگی از داده را در اختیار داریم که به صورت دائمی و با حفظ امنیت کامل، در حال پایش و پیرایش است. این پایگاه داده برای اداره فرایند گذار نقش مهمی بازی خواهد کرد.
به دلیل موفق و موثر بودن کارزار همکاری ملی است، که رژیم به وحشت افتاده و در هراس از پیوستن روزافزون نیروهای نظامی، انتظامی، امنیتی و دولتی به آن، به دروغپراکنی و تخریب روی آورده است.
در حوزه سازماندهی حداکثری مبارزان، این همایش و برنامههای دیگری که تنها در یک هفته گذشته در شهرهای مختلف کشور آلمان، بهویژه در هامبورگ و مونیخ برگزار شده، خود نمونهای از تلاشهای من و تیم اجرایی همراهم برای بسیج ایرانیان خارج کشور است. خوشحالم به شما اطلاع بدهم که در همین پنج ماه گذشته شمار گروههایی که در چارچوب همگرایی مونیخ با یکدیگر همکاری میکنند، حدودا سهبرابر شده است. این گروهها در ماههایی که گذشت تلاشهای جدی را برای بسیج و سازماندهی نیروها در خارج و داخل انجام دادهاند که در همایش امروز، تنها گزیدههایی از آن به اطلاع شما رسید؛ که البته در خصوص آنچه داخل کشور انجام میگیرد، کمتر میتوان وارد جزئیات شد. اما به طور کلی باید گفت که انتظار ملت بزرگ ایران، تداوم و افزایش شتاب این فعالیتها است.
در حوزه تدوین برنامه و ارائه چشمانداز دوباره ساختن کشور، پروژه شکوفایی ایران در ماههای اخیر گامهای بسیار بلندی برداشته است که به سمع و نظر شما رسیده است. توصیه من این است که پیشنهادهای خود برای بهبود این برنامهها را با دستاندرکاران آن در میان بگذارید، تخصص خود را در اختیار این پروژه قرار دهید، و درباره راه حلهای ارائه شده با حلقه اطرافیان و آشنایان خود گفتگو کنید. از گروهها و احزاب سیاسی میخواهم که حول کلیت برنامههای دوران گذار گرد هم بیایند تا بتوانیم به جامعه ایران و جامعه بینالملل این اطمینان را بدهیم که ایران پس از جمهوری اسلامی، ایرانی باثبات، آزاد، امن، و شکوفا خواهد بود.
جمهوری اسلامی امروز در سراشیبی سقوط است اما ما ایرانیان خودمان باید سرنوشت ایران را تعیین کنیم. به هر میزان که ما در این زمینه کمکاری کنیم، دیگرانی که لزوما منافعشان با منافع ملت بزرگ ایران یکی نیست، فرصت نقشآفرینی بیشتر خواهند داشت.
در همین راستا، در هفتههای آینده از وبسایت کمپینی رونمایی خواهیم کرد که همچون شاهراهی برای جذب نیروها، ثبت ایدهها، گزارش رویدادها، ارائه برنامهها، سازماندهی مبارزان، و گردآوری کمکهای مالی خواهد بود. من از همه شما دعوت میکنم که آماده فعالیت در این کمپین سراسری باشید. من همچنان نقش خود را ایفا میکنم. از شما نیز انتظار دارم که نقش خود را ایفا کنید: اختلافات جزئی را کنار بگذارید. از هرگونه درگیری با یکدیگر بپرهیزید و تنها با دشمن مشترک مبارزه کنید. هواداران خود را بسیج کنید و در کنار من و در کنار یکدیگر، برای آرمانی والا بایستید: نجات ایران.
در برنامه دولت انتقالی برای دوران اضطرار، برنامه گذار سیاسی، از پیش از سقوط جمهوری اسلامی تا تحویل گرفتن امور به دست نخستین دولت منتخب را به منظور بررسی متخصصان، سازمانهای سیاسی و نهادهای مدنی ارائه کردهایم.
در این برنامه، برای فاز کنونی، یعنی پیش از سقوط جمهوری اسلامی، دو ن��اد کلیدی تشکیل میشود: تیم موقت اجرایی، و در کنار آن نهاد خیزش ملی که به عنوان یک نهاد مشورتی استراتژیک عمل خواهد کرد. چنانکه در طرح پیشنهادی ما آمده است، تیم موقت اجرایی پس از پیروزی انقلاب، و تشکیل دولت گذار، منحل خواهد شد؛ و نهاد خیزش ملی به عملکرد خود نه تنها به عنوان یک نهاد مشورتی بلکه به عنوان نهاد قانونگذاری موقت تا زمان تشکیل نخستین مجلس منتخب عمل خواهد کرد. من از همه کارشناسان و بهویژه حقوقدانان میخواهم که این برنامه پیشنهادی را بررسی کنند و نظرات کارشناسی خود را با ما در میان بگذارند.
خامنهای و رژیم شکستخوردهاش، حالا که بیش از همیشه، سقوط را در مقابل چشمان خود میبینند، تهدیدهای خود را علیه من افزایش دادهاند. من اما از همان روزی که این مبارزه را آغاز کردم، با این تهدیدها زندگی کردهام و هرگز هراسی به دل راه ندادهام.
شما زنان و مردان هموطنم در شهرها و روستاهای سراسر ایران، کارگران، دانشجویان، بازاریان، جوانان و نوجوانان، بدانید که تهدیدها در عزم و اراده من برای به سرانجام رساندن ماموریت بزرگ زندگیم، خللی ایجاد نخواهد کرد.
علی خامنهای بداند که رژیمش متزلزل است، بیشتر اطرافیانش از او متنفرند، جمع زیادی از پاسدارانش منتظر فرصتند تا از کشتی در حال غرق شدن جمهوری اسلامی بگریزند، و اکثریت قاطع ملت از او و رژیمش بیزارند. انتهای این مسیری که میرود مواجه شدن با انفجار خشم انباشتهشده ملت است و عاقبت خوبی برایش نخواهد داشت. ما میهندوستانِ آزادیخواه، از تبار و جنس این فرقه تبهکار نیستیم که در پشتبامها اعدامهای صحرایی به راه اندازیم. به او میگوییم که از این مسیرِ منتهی به خون و آتش باز گردد. بیش از این، مرگ و رنج را بر ملت بزرگ ایران و حتی حامیان خود تحمیل نکند.
تعهد ما به برگزاری یک دادگاه منصفانه منطبق با استانداردهای بینالمللی، شامل خامنهای نیز میشود؛ آنچه خود او از ایرانیان دریغ کرده است.
ملت بزرگ ایران،
پیروزی ما از هر زمان نزد��کتر است. به نیروی خود باور داشته باشیم. ما ملت متحد، آگاه و دلیری هستیم که این رژیم هرگز نتوانسته بر فرهنگ و تاریخ و تمدن ما پیروز شود. جمهوری اسلامی به زبالهدان تاریخ میرود؛ و ایران و ملت ما، آزاد و سربلند، از این دوره سخت به سلامت عبور خواهد کرد.
ما ملت کبیریم، ایران رو پس میگیریم!
پاینده ایران،