Zor zamanları unuturum, düştüğümde kim ittiyse belki affeder onu bile unuturum. Ama vefa duyduğum insanları unutmam, duymadığım insanları da öyle. Kim oradaydı kim değildi, kimin düşünmesi bile yetti, kimin aklına bile gelmedi, unutmam. Zor zamanda olmayanın telafisi yok bende.
Böyle olması gerekiyormuş demeyi içim yana yana öğrendim. Artık hiçbir şeyin yakasına tırnaklarım sökülürcesine yapışmıyorum. Bu zamana kadar olacağı varsa olurdu zaten deyip pes ediyorum. Emekse emek, zamansa zaman her şeyi gözü kapalı feda ettiğim hiçbir şey benim olmadı çünkü.