@politie_johan@politie_johan Agent heeft naar het schijnt achtergrond bij speciale eenheid. Hoe zou een Nederlandse agent in een dergelijke situatie acteren?
@KoutermanB@MommieWatson Centenkwestie, brandstof scheelt hier nagenoeg niets (Achterhoek).
Daarentegen is Winterswijk, Enschede op zaterdag bomvol met Duitsers.
Zou het dan toch "funshoppen", onder de noemer "goedkoper" zijn?
@televoetbal Aldus Wim Kieft. We zeiken er weer 1 de vernieling in, nemen op korte termijn met flink verlies afscheid van hem en zien hem daarna opbloeien in Italië of België.
houd vertrouwen in hem.
Polska nie powtórzy błędów innych europejskich państw, nie będzie też za nie płacić. Twardo bronimy granicy przed nielegalną migracją, mamy własną politykę azylową (nie przyjmujemy wniosków), deportujemy tych, którzy łamią polskie prawo. W kwestii bezpieczeństwa będziemy bezwzględni. To usłyszeli ode mnie liderzy Europy w Brukseli.
@meerdaneenspel Zo waar, je ziet de klasse er bij Brandt vanaf druipen, grootste deel van de selectie geen idee hoe ze daar mee om moeten gaan.
Heb het gisteren volgehouden om de gehele wedstrijd te bekijken, maar leverde flink frustratie op.
De overheid mengt zich steeds meer in uw zaken. Uw huis, uw auto, uw bord eten: alles krijgt een dossier met een beleidsmedewerker erbij. U dacht dat u zelfstandig woonde, maar blijkbaar zit u in een begeleidwonenproject van het ministerie.
Straks staat er iemand voor de deur met een warmtepomp en een folder: “Gefeliciteerd, u gaat besparen.”
“Maar dat ding is voor mijn huis helemaal niet rendabel.”
“Dan heeft u de folder verkeerd gelezen. We sturen iemand langs om uw enthousiasme te herstellen.”
Uw spaarrekening verdwijnt in een apparaat naast de schutting. Gelukkig krijgt u subsidie: een stukje van uw eigen belastinggeld terug, mits u eerst genoeg uitgeeft. De buren krijgen gratis het geluid erbij. Dat heet draagvlak: u draagt de kosten, zij liggen wakker.
Een snackbar dicht bij een school? Foei! Een kind zou zomaar zelfstandig een kroket kunnen ontdekken. Eerst een risicoanalyse, drie inspraakavonden en een wethouder die met een meetlint controleert of de frikandel voldoende afstand houdt van het onderwijs. Binnen tweehonderd meter heet het een gezondheidscrisis; daarbuiten mag er weer speciaal bij.
Bent u de eindeloze regenboogcampagnes zat? Foei! Dan ligt het etiket ‘homohater’ alvast klaar.
“Ik heb niets tegen homo’s. Ik ben alleen die campagnes beu.”
“Helaas, die antwoordmogelijkheid staat niet op het formulier.”
Iedereen mag zichzelf zijn, maar een afwijkende mening moet eerst langs de afdeling Communicatie. Daar krijgt hij een vriendelijkere kleur en verdwijnt vervolgens uit het verslag.
En dan die ‘vrijwillig verplichte’ azc’s. U krijgt keurig een inspraakavond, want uw mening telt. Het besluit staat in deze bestuurlijke klucht alleen al vast; u mag nog meepraten over de kleur van het fietsenrek.
“Kunnen we ook bezwaar maken tegen de locatie?”
“Natuurlijk. Achter in de zaal staat een ideeënbus.”
“Dat is een papierversnipperaar.”
“Wij noemen dat versnelde verwerking van bewonerssignalen.”
Op de uitnodiging staat: ‘Samen beslissen over uw buurt.’ Bij binnenkomst blijkt ‘samen’ de gemeente te zijn en ‘beslissen’ vorige donderdag. U krijgt koffie, een PowerPoint en drie minuten om enthousiast te worden. Na afloop meldt het persbericht: “Bewoners zijn uitgebreid betrokken.” Zeker. Ze mochten zelf hun stoel terugzetten.
Ondertussen krijgt de overheid haar eigen huishoudboekje nauwelijks uitgelegd, maar voor het uwe hebben ze onmiddellijk zes verbeterpunten. U moet zuinig doen; zij huren een adviesbureau in om te onderzoeken waarom adviesbureaus zoveel kosten. De conclusie volgt na de zomer, met een verzoek om aanvullend budget.
Natuurlijk blijft u vrij om te kiezen. Keuze A wordt gesubsidieerd. Keuze B wordt belast. Keuze C is wegens onvoldoende draagvlak uit het keuzemenu verwijderd.
Ik wacht op de brief:
“Beste bewoner, u bent gesignaleerd met een frikandel, een benzineauto en onvoldoende enthousiasme tijdens een inspraakavond. Bovendien verwarmt u uw woning nog zonder beleidsmatige begeleiding.
Wij nodigen u uit voor een vrijwillig verplicht herstelgesprek. Neem uw DigiD, uw portemonnee en uw resterende eigen mening mee.
Die laatste hoeft u na afloop niet meer mee terug te nemen.”
De overheid mengt zich steeds meer in uw zaken. Uw huis, uw auto, uw bord eten: alles krijgt een dossier met een beleidsmedewerker erbij. U dacht dat u zelfstandig woonde, maar blijkbaar zit u in een begeleidwonenproject van het ministerie.
Straks staat er iemand voor de deur met een warmtepomp en een folder: “Gefeliciteerd, u gaat besparen.”
“Maar dat ding is voor mijn huis helemaal niet rendabel.”
“Dan heeft u de folder verkeerd gelezen. We sturen iemand langs om uw enthousiasme te herstellen.”
Uw spaarrekening verdwijnt in een apparaat naast de schutting. Gelukkig krijgt u subsidie: een stukje van uw eigen belastinggeld terug, mits u eerst genoeg uitgeeft. De buren krijgen gratis het geluid erbij. Dat heet draagvlak: u draagt de kosten, zij liggen wakker.
Een snackbar dicht bij een school? Foei! Een kind zou zomaar zelfstandig een kroket kunnen ontdekken. Eerst een risicoanalyse, drie inspraakavonden en een wethouder die met een meetlint controleert of de frikandel voldoende afstand houdt van het onderwijs. Binnen tweehonderd meter heet het een gezondheidscrisis; daarbuiten mag er weer speciaal bij.
Bent u de eindeloze regenboogcampagnes zat? Foei! Dan ligt het etiket ‘homohater’ alvast klaar.
“Ik heb niets tegen homo’s. Ik ben alleen die campagnes beu.”
“Helaas, die antwoordmogelijkheid staat niet op het formulier.”
Iedereen mag zichzelf zijn, maar een afwijkende mening moet eerst langs de afdeling Communicatie. Daar krijgt hij een vriendelijkere kleur en verdwijnt vervolgens uit het verslag.
En dan die ‘vrijwillig verplichte’ azc’s. U krijgt keurig een inspraakavond, want uw mening telt. Het besluit staat in deze bestuurlijke klucht alleen al vast; u mag nog meepraten over de kleur van het fietsenrek.
“Kunnen we ook bezwaar maken tegen de locatie?”
“Natuurlijk. Achter in de zaal staat een ideeënbus.”
“Dat is een papierversnipperaar.”
“Wij noemen dat versnelde verwerking van bewonerssignalen.”
Op de uitnodiging staat: ‘Samen beslissen over uw buurt.’ Bij binnenkomst blijkt ‘samen’ de gemeente te zijn en ‘beslissen’ vorige donderdag. U krijgt koffie, een PowerPoint en drie minuten om enthousiast te worden. Na afloop meldt het persbericht: “Bewoners zijn uitgebreid betrokken.” Zeker. Ze mochten zelf hun stoel terugzetten.
Ondertussen krijgt de overheid haar eigen huishoudboekje nauwelijks uitgelegd, maar voor het uwe hebben ze onmiddellijk zes verbeterpunten. U moet zuinig doen; zij huren een adviesbureau in om te onderzoeken waarom adviesbureaus zoveel kosten. De conclusie volgt na de zomer, met een verzoek om aanvullend budget.
Natuurlijk blijft u vrij om te kiezen. Keuze A wordt gesubsidieerd. Keuze B wordt belast. Keuze C is wegens onvoldoende draagvlak uit het keuzemenu verwijderd.
Ik wacht op de brief:
“Beste bewoner, u bent gesignaleerd met een frikandel, een benzineauto en onvoldoende enthousiasme tijdens een inspraakavond. Bovendien verwarmt u uw woning nog zonder beleidsmatige begeleiding.
Wij nodigen u uit voor een vrijwillig verplicht herstelgesprek. Neem uw DigiD, uw portemonnee en uw resterende eigen mening mee.
Die laatste hoeft u na afloop niet meer mee terug te nemen.”