«دلتنگی های آدمی را، باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من»
با یکی از رفیقای ترکم یه سفر کوتاه جادهای رفتم و اونجا فهمید که چقدر آهنگ ترک دوست دارم.
از اون روز تا حالا داره برام یه سری آهنگای میفرسته که وای وای، فقط باید باهاشون عاشقی کرد…