Hatrı var diye dönüp gidemediğin insanların, artık sadece kötü izler bıraktığını ve yaşanmışlığa kimsenin senin kadar değer verip saygı duymadığını fark ettiğinde, hiçbir şeyi bu anıdır deyip kendi içinde farklı bir yere koymuyorsun.
“Muallaklığa hiç tahammülüm kalmadı. Her şeyin keskin bir biçimde tam olması lazım. İmaya değil söylenene bakıyorum, her şey siyah ve beyaz kadar net olmalı. O kadar netlik istiyorum ki bana kurşun sıkamayacak olan ağız dalaşına bile girmesin.”
Hatasını düzeltemese bile kabul edebilen, ne yapacağını bilemese de kırdığı için telaşlanan, utanabilen insanları bir şekilde affediyorum da, pişkin insana zerre dönüp bakmam.
Sırf değer verdiğim için,hatalarını ve yanlışlarını alttan aldığım insanlar vardı,çok sonradan anladım ki sevildiğini hisseden insanın nankörlüğüyle uğraşmak çok zor.Önceden kaybetmekten korktuğuma sımsıkı sarılırdım,şimdi özgür bıraktım.Yetinmeyip giden herkesin yolu açık olsun.