Aujourd’hui, j’étais à la banque, dans la file d’attente devant un distributeur.
Devant moi, un monsieur très âgé. Plus de quatre-vingts ans, sûrement.
Il tenait une enveloppe dans la main, un peu tremblante.
Quand ce fut son tour, je l’ai observé discrètement.
Il touchait l’écran, hésitait, revenait en arrière…
Je voyais bien qu’il ne comprenait pas.
L’écran, les boutons, les étapes… tout semblait trop rapide pour lui.
La file derrière commençait à s’impatienter.
Lui, il s’est retourné vers moi, avec un regard gêné mais digne,
et il m’a demandé, tout doucement :
« Vous pourriez m’aider… s’il vous plaît ? »
Je me suis avancée tout de suite.
Je lui ai expliqué calmement, étape par étape.
Sans jamais toucher son argent.
Par respect. Par pudeur. Par délicatesse.
Il voulait faire un dépôt.
Il a réussi, lentement, en se concentrant.
Quand l’opération s’est terminée, il avait l’air soulagé.
Comme un enfant fier d’avoir réussi.
Il m’a remerciée avec un sourire incroyable.
Et juste avant de partir, il a sorti un billet de 10 euros de sa poche
et a voulu me le donner.
J’ai refusé.
Il a insisté. Il m’a dit que c’était « pour le petit-déjeuner ».
Pour me remercier à sa manière.
J’ai décliné encore, doucement.
Et là, je suis repartie avec un nœud dans la gorge.
Parce que ce monsieur…
ce n’est pas un cas isolé.
Ils sont nombreux, nos parents, nos grands-parents,
perdus face à un monde devenu trop numérique, trop rapide, trop froid.
Perdus devant les écrans, les bornes, les applications, les mots de passe.
Ces gens ont construit le pays dans lequel on vit.
Ils ont travaillé toute leur vie.
Ils ont payé, cotisé, élevé des enfants, tenu des familles.
Et aujourd’hui, on les laisse seuls
face à des machines qui ne parlent pas,
dans des banques sans guichet,
dans des hôpitaux sans accueil,
dans des administrations sans humain.
On parle d’innovation, de progrès, de modernité…
Mais on oublie l’essentiel : l’humain.
S’arrêter cinq minutes pour aider quelqu’un,
ça ne coûte rien.
Mais pour eux, ça change tout.
Parfois je me demande :
est-ce qu’on avance vraiment…
ou est-ce qu’on devient juste plus rapides à oublier les autres ?
Een paar minuten geleden ontving de Tweede Kamer deze brief van het kabinet waarin de regering te kennen geeft een aangenomen motie van de Tweede Kamer niet (!) te zullen gaan uitvoeren en wel omdat de Europese Unie dat niet wil.
Dit is het zoveelste voorbeeld van een door de Tweede Kamer aangenomen motie die niet wordt uitgevoerd omdat de Europese Unie niet wil dat dit gebeurt. Eerder heeft de Kamer bijvoorbeeld moties aangenomen tegen de invoering van een Europese digitale identiteit en tegen Europese financiering van defensie-uitgaven. Moties die door de regering ook terzijde zijn geschoven en niet zijn uitgevoerd omdat ze in strijd zijn met de agenda van de Europese Unie.
Keer op keer zien we dus dat de regering niet doet wat de Tweede Kamer wil en daarmee dus niet kiest voor het belang van de Nederlandse bevolking maar doet wat de Europese Unie wil en dus kiest voor het belang van de Europese Unie in plaats van het Nederlands belang zoals dat wordt vastgesteld in de Tweede Kamer.
Daarom wil Forum voor Democratie dat Nederland de Europese Unie verlaat want alleen zo kunnen we onze soevereiniteit herstellen en onze democratie behouden.
In Nederland maakt men sinds 2011 gebruik van Palantir, waarbij het eerste contract werd ondertekend door Dick Schoof.
Dit blijkt uit vrijgegeven WOO-documenten en een analyse daarvan door @CeesCees72. Gisteren plaatste ik zijn artikel over Palantir en ik ben er nog steeds van aan het bijkomen. Zo verbijsterend en tegelijk verhelderend vind ik het. In elk geval begrijp ik beter waarom de politie vier jaar geleden bij mij voor de deur stond. Lange tijd begreep ik dat niet. Zie volgende post.
Dit is Vincent Jansen van GroenLinks / Pvda.
Hij is een petitie tegen Faber gestart omdat hij perse wil dat rellende asielzoekers die mensen aan het mes rijgen een gezellig dagje naar een pretpark mogen. Nederlandse kinderen heeft hij niks mee.
Maak hem beroemd.
#vincentjanssen
Donald Trump heeft Joe Biden er net van beschuldigd de oorlog in Oekraïne te hebben uitgelokt. Wat ben ik blij dat EINDELIJK iemand deze feiten duidelijk benoemd. Ik schrijf dit namelijk al meer dan twee jaar. Al decennialang heeft Rusland duidelijk gemaakt dat NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne een harde rode lijn was. Toch bleef Biden aandringen op toetreding, waardoor hij Rusland uitdaagde en de huidige escalatie mee in gang zette.
Als we verder terug in de tijd kijken, zien we dat de werkelijke oorsprong van het conflict ligt bij de staatsgreep in Oekraïne in 2014, die werd goedgekeurd door de regering-Obama.
Het cruciale verschil is dat Trump begrijpt hoe de vork in de steel zit. Hij heeft de laatste maanden herhaaldelijk verklaard dat hij het bloedvergieten via diplomatieke gesprekken snel kan beëindigen. Ondertussen blijven de Europese leiders toekijken zonder enig besef van de geopolitieke spelletjes die de Amerikaanse elite al jaren speelt. Trump weigert deze spelletjes nog te spelen en dat siert hem. Dit is ontzettend hoopvol.
Veel journalisten, politici en zogezegde militaire experts zullen de komende maanden noodgedwongen van mening veranderen. Zelfs de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO heeft inmiddels te horen gekregen dat hij zijn narratief moet aanpassen, of hij mag per direct vertrekken. De waarheid komt altijd boven – en karma is gelukkig een geweldige trut.