Υπάρχει μια στιγμή που την ξέρουν καλά όσοι έχουν δουλέψει στον τουρισμό. ��ίναι αυτή η στιγμή το βράδυ, μετά από μια βάρδια οκτώ ή δέκα ωρών, όταν βγαίνεις από την πίσω πόρτα της κουζίνας ή της σάλας και αισθάνεσαι κυριολεκτικά ότι έχεις αδειάσει.
Όσο ανεβαίνει ο τίτλος, τόσο μεγαλώνει η απόσταση από αυτό που συμβαίνει πραγματικά. Δεν είναι πάντα συνειδητή επιλο��ή, αλλά είναι πάντα συνέπεια, και έχει κόστος που σπάνια εμφανίζεται στα reports, τουλάχιστον όχι αμέσως.
Το ελληνικό Πάσχα ανήκει ξεκάθαρα στις μεγαλύτερες γιορτές στην Ελλάδα. Έλληνες και ξένοι παραθεριστές αποφασίζουν να γιορτάσουν αυτές τις Άγιες ημέρες σε κάποιο ξενοδοχείο.
Για τους περισσότερους ανθρώπους, το Πάσχα είναι συνώνυμο της ξεκούρασης, της οικογένειας και του γεμάτου τραπεζιού. Για όσους όμως δουλεύουν στο F&B, είναι ένα crash test.
Στη φιλοξενία, η συζήτηση γύρω από το hiring καταλήγει σχεδόν πάντα στους μισθούς, καθώς αποτελεί το πιο εύκολο σημείο αναφοράς και πολλές φορές την πιο άμεση εξήγηση για την έλλειψη προσωπικού.
Υπάρχει μια βασική ιδιαιτερότητα στο μοντέλο του all inclusive. O πελάτης έχει ήδη πληρώσει και αισθάνεται ότι δικαιούται τα πάντα. Δεν σκέφτεται κόστος, σκέφτεται «αξία». Και πολύ συχνά, αυτή η αξία μεταφράζεται σε ποσότητα.
Η επιτυχία μιας σεζόν δεν καθορίζεται μόνο από την πληρότητα ή τον τζίρο. Καθορίζεται από το πόσο καλά έχει προετοιμαστεί η επιχείρηση πριν ξεκινήσει. Στον τομέα του F&B, αυτή η προετοιμασία ξεκινά μήνες πριν ανοίξουν οι πόρτες.
Στη φιλοξενία, δεν υπάρχουν “δύσκολοι πελάτες”. Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι πελατών με διαφορετικές ανάγκες τη δεδομένη στιγμή. Το πρόβλημα ξεκινά αν προσπαθούμε να τους αντιμετωπίζουμε όλους με τον ίδιο τρόπο.
O τοξικός συνάδελφος δεν είναι απλώς ο γκρινιάρης ή ο απαιτητικός. Είναι κάτι πιο ύπουλο, πιο λεπτό και γι’ αυτό πιο επικίνδυνο για την καθημερινότητά μας.
Η αξιοπιστία ενός συστήματος διοίκησης δεν κρίνεται στη θεωρητική του αρτιότητα. Κρίνεται αποκλειστικά στην επιχειρησιακή του αντοχή. Όταν τα πρότυπα λειτουργίας αποτυγχάνουν στην πίεση, η διοίκηση καθίσταται διακοσμητική.
Στις επιχειρήσεις με F&B, η προσοχή στρέφεται συνήθως στις μεγάλες αποφάσεις: στο concept, στην επένδυση, στο design, στη λίστα κρασιών, στη στρατηγική marketing. Εκεί αποτυπώνεται η ταυτότητα και εκεί κατευθύνεται το μεγαλύτερο μέρος της διοικητικής ενέργειας.
Ίσως, τελικά, το θέμα δεν είναι να πετάξουμε τα κλασικά KPI. Είναι να σταματήσουμε να τα θεωρούμε αρκετά. Να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο ανθρώπινα, λίγο πιο ουσιαστικά γιατί πίσω από κάθε νούμερο υπάρχει μια διαδικασία. Πίσω από κάθε διαδικασία, μια ομάδα.