Freya D

* ੈ✩‧₊˚ Freya Dalziel* ੈ✩‧₊ | Duke's Daughter | y.1 #LEF_Commu

[Freya D @FreyaD_LEF]

#LEF_Commu

“หากพบกันครั้งหน้า อย่าลืมพกขนมหวานมาด้วยล่ะ!”

Freya Dalziel ◞ˊˎ - ✧️˖ |163/50
Y.1 | Daughter of Duke

Doc : Bio
((Dm 24/7: Co Role Talk Flirt ))

[Lame et Fleur @LEF_Commu]

[ ปิดคอมมู ]

[Freya D @FreyaD_LEF]

(มีใครอยากแลกคอนแทคกันมั้ยคะ! กดเฟ��อันนี้ไว้เลยนะคะเดี๋ยวเค้าก๊อกๆไป🥺)

[Freya D @FreyaD_LEF]

Cv:

https://t.co/hG5qparPpm

[Freya D @FreyaD_LEF]

[ปิดเทอมฤดูหนาว]

ความรู้สึกที่หลากหลายแทรกซึมเข้ามาในห้วงหัวใจราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าหาฝั่ง ลมเย็นปะทะหัวใจที่ฟื้นฟูได้ไม่นานก็เผยรอยร้าวรานที่ไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไป

ร่างกายที่บอบบางสั่นสะท้าน รอยยิ้มที่สดใสแฝงความเจ็บปวด เหมือนดั่งดอกไม้ที่โรยราลงเมื่อเข้าสู่เหมันต์

[Freya D @FreyaD_LEF]

@CartierLFY_LEF (🥺🥺/เปิดเทอมแล้วเลดี้น้อยจะวิ่งไปเล่นด้วย!)

[𝐀𝐝𝐫𝐢𝐞𝐧 @AdrienDV_LEF]

#LEF04

ยืนนิ่งพิงกำแพงเย็น ๆ หลบเลี่ยงความเป็นจุดสนใจ, ขณะที่เสียงหัวเราะและดนตรีจากงานคาร์นิวัลดังคลออยู่ไกล ๆ บรรยากาศรอบตัวเขาดูครึกครื้นและเต็มไปด้วยสีสันสดใส แต่เขากลับรู้สึกแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ภายใต้หมวกใบใหญ่สีดำสนิทที่ประดับด้วยขนนกสีดำเคลื่อนไหวตามลมเบา ๆ และหน้ากากสีข��วดูราบเรียบที่ปกปิดใบหน้าไว้ มองดูผู้คนผ่านช่องแคบ ๆ ของหน้ากาก

เขาไม่ได้อยากมาร่วมงานนี้ แต่ก็คงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ การมาปรากฏตัวในงานที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานขณะที่หัวใจของชายหนุ่มหนักอึ้งด้วยความเศร้าโศกและความคิดที่ถูกกักขังอยู่ในความโกรธและความสูญเสียทำให้รู้สึกแปลกแยกยิ่งกว่าเดิม

ไม่ต้องการคำทักทาย
ไม่ต้องการรอยยิ้มจากใคร
ไม่ต้องการให้ใ���รก็ตามรู้ว่านี่คือ เขา

บางครั้งดวงตาผู้สวมหน้ากากนี้จ้องมองไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปมา รู้สึกเหมือนกำลังมองดูละครฉากหนึ่งที่เขาไม่ได้อยากมีส่วนร่วม ความเงียบในใจของตนกำลังขัดแย้งกับเสียงเพลงที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ

ที่นี่...งานนี้...ไม่อาจช่วยปลอบใจได้แม้แต่น้อย

...พึงสังวรณ์ไว้เถิด เหล่านกน้อยในกรง
ที่นี่ เดี๋ยวนี้, เราก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาบอด

“A feast of kings,
While famine sings,
And in the dark,
The children cry"

—Jean de La Fontaine

[𝐀𝐝𝐫𝐢𝐞𝐧 @AdrienDV_LEF]

"ช่างน่าเ���ียดาย ที่แม้ว่าคุณจะเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแต่ดูเหมือนว่าความกระบวนการตกตะกอนในความคิดและความสามารถจะไม่ได้ตามมาทัน"

"..เก็บปากไว้กินข้าวเถอะ"

"อย่ามาแตะตัวฉัน"

#LEF_สลับขั้ว

[Alistair(Low energy) @Alistair_LEF]

#LEF04

เราคือเงาสะท้อนจากกระจกใส
���องสิ่งต่างขั้วแต่เกี่ยวพัน
แสงส่องสะท้อนจุดหมาย
นั่นคือเธอ นั่นคือฉัน
เราคือหนึ่งในตัวตนและวิญญาณ
จะอยู่คู่เคียงกันไม่แยกไกล
*⁠.⁠✧
หน้ากากอันใดนำมาปกปิด
มิอาจคิดเปลี่ยนฤทธิ์ไฉน
ดอกไม้งามอยู่ป้องไกล
กลบกลิ่นไว้ด้วยเพชรา
*⁠.⁠✧

[Freya D @FreyaD_LEF]

[ไม่มีใครทิ้งเธอ
ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง]

คำพูดจากปากของพี่ชายผู้เป็นที่รักดังก้อง
เธอไม่สามารถตกตะกอนความคิดใดๆได้ในตอนนี้

เด็กสาวตั้งคำถามที่ยากจะบิดเบือนความเป็นจริง
ราวกับเป็นคำถามที่ไม่ต้องการความตอบ

คฤหาสน์นี้ยังถูกเรียกว่าบ้านได้อยู่หรือ
ถ้าไร้ซึ่งบุคคลในครอบครัว

[Freya D @FreyaD_LEF]

ทว่ากลับกลายเป็นคำสั่งที่สร้างความอัดแน่นภายในหัวใจ

เธอกัดริมฝีปากเพื่อระงับความเจ็บปวด ความทรงจำในวัยเด็กหวนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้งราวกับไม่เคยจางหายไป

ไม่ชอบที่ต้องอยู่คนเดียว
ไม่อยากถูกลืมอีกแล้ว

หยาดน้ำตาถูกเจือปนด้วยความโดดเดี่ยวร่วงลงสู่พื้นดิน

[Freya D @FreyaD_LEF]

@chevalier_lef (มาปักคับ)

[Lame et Fleur @LEF_Commu]

เสียงดนตรีรื่นเริงกระหึ่ม​กลบถ้อยคำครหา สีสัน​ประดับแต่งแต้มทั่วเขตโรงเรียน​ฉาบทับอิสรภาพ​ที่ถูกจำกัดลง สวมใส่หน้ากากไว้แล้วเพลิดเพลิน​ไปกับมหรสพอันดึงดูดสายตา​เถิด

ร้องเล่นจวบจนกว่าทุกความหมางใจจะจางไป

Event #LEF04
https://t.co/Ck9cQZDDHm

[Lame et Fleur @LEF_Commu]

[สถานการณ์ภายในคอมมู]

• สภาพสังคมโดยรอบ
• มาตรการใหม่

[⋆☽ Azarnithe—(only dm) @Azarnithe_LEF]

[ Midwinter ]
(ยาวมาก แต่ Main Story พาร์ทครอบครัวจบแล้วค่ะ 😭🙏)

[ 𝐒𝐓𝐎𝐑𝐘 𝟎𝟓 ] : 𝐄𝐯𝐞𝐧𝐭𝐮𝐚𝐥𝐥𝐲, 𝐈 𝐭𝐨𝐨 𝐰𝐢𝐥𝐥 𝐟𝐚𝐥𝐥

บูทสีดำสองคู่เหยียบผ่านพื้นหิมะขาวโพลนขึ้นสู่หุบเขาสูงชันโดยไม่อาศัยรถม้า ระยะทางกว่าจะถึงจุดหม��ยนั้นค่อนข้างกินเวลาแต่คุ้มค่ากับการใช้เวลาส่องทัศนียภาพของวิวภูเขาและป่าสนในฤดูเหมันต์

ตลอดการเดินทางของสองพ่อลูกมีแต่ความเงียบ จวบจนกระทั่งถึงบริเวณที่พวกเขามองเห็นแสงตะวันสาดส่องเร้นกายเข้ามาในม่านตา เมื่อนั้นดยุกอานาตอลจึงได้ปริปากพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศอึมครึมระหว่างพวกเขาลง

“ฉันได้ยินเรื่องที่โรงเรียนมาเยอะมากทีเดียว” เขาเกริ่น หางตาปรายมองบุตรชายเล็กน้อย

“แกดูเปลี่ยนไป หลายๆอย่าง”

ทั้งส่วนสูงที่เพิ่มขึ้น หรือกระทั่งประกายชีวิตในแววตา ทุกสิ่งดูผันแปรมากเพียงแค่เทอมเดียว

“ลูกไม่แน่ใจ”

แทนคำกล่าวปฏิเสธ อาซาไนธ์รู้ตัวดีไม่น้อยว่าความรู้สึกบางอย่างเขาเริ่มกลายเป็นความเปราะบาง ตลอดจนวิสัยทัศน์ในการมองโลกหรือผู้คน

เขาอ่อนแอลงมากในช่วงเวลาอันแสนสั้น และมันคงไม่ส่งผลดีต่อน��คตที่ต้องก้าวเดินต่อ

“แกต้องระมัดระวังมากกว่านี้ อาซาไนธ์”

ในที่สุด เป็นฝั่งดยุกอานาตอลเองที่ตัดสินใจกล่าวคำนั้นออกมา แม้เขาไม่ได้จับจ้องไปยังดวงตาสีท้องทะเลผืนเดียวกัน แต่น้ำเสียงกำลังฝังรากลึกให้บุตรชายได้ตระหนักถึงความเป็นจริงบางอย่าง

“ฉันไม่คิดขัดขวางเส้นทางที่แกคิดจะไป แต่แกควรตัดสินใจเพื่อให้ผู้คนรอบข้างไม่ต้องมาเผชิญกับความครึ่งๆกลางๆ���องแก”

หาใช่ว่าผู้เป็นบิดาอย่างเขาจะไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ เมื่อความตั้งมั่นบางอย่างถูกส่งต่อมาในสายเลือดวัลเดอคูแมร์ดี ราวกับรู้ซึ้งถึงจุดจบที่บุตรชายเพียงคนเดียวจะนำพามาสู่ตระกูลอันทรงเกียรติ… และน่ารังเกียจในคราเดียวกัน

ทว่าในไม่ช้าวัน ตำแหน่งดยุกนั้นจะถูกส่งต่อไปยังบุตรชายที่กำลังเดินเคียงข้างกายตนในสักวัน

จนกว่าถึงตอนนั้น-...

“มิตรภาพ ความ���ัก ผู้คน ทุกสิ่งทุกอย่าง”

อานาตอลสูดลมหายใจลึก เอื้อนเอ่ยถ้อยคำต่อไปอย่างยากลำบาก
เพราะมันเป็นหนึ่งในถ้อยคำที่มีน้ำหนักแบกรับยิ่งกว่าสิ่งใด

“ตัดใจจากมันซะ”

ภายใต้วิสัยทัศน์ พวกเขามองเห็นหลุมศพหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่สุดสายตา รวมถึงดอกเอเดลไวส์ที่เบ่งบานอย่างสง่างามบนหุบเขาเหนืออาทิตย์อัสดง

แม่ของเขา เฝ้ารออยู่ ณ ที่แห่งนั้นเสมอ

“...I know”

อาซาไนธ์ขยับยิ้ม ขมปร่าเทียบเท่ากับน้ำเสียง
เมื่อต้องนึกถึงใบหน้าของใครหลายคนที่ตนประสบพบเจอในชีวิต กระทั่งความรู้สึกหนึ่งที่จำต้องลบเลือนมันทิ้งให้สิ้นจากใจ

“ลูกจะ…ตัดใจ”

สองเท้าของเขายังก้าวเดินต่อไป เพื่อให้ถึงจุดหมายเดิมที่เฝ้ารอยคอยในทุกแรมปี

…

สายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกถูกเชื่อมโยงด้วยเส้นด้ายแห่งความเงียบงันและเกล็ดหิมะในปีการ์ดี เป็นเวลาเนิ่นนานทีเดียวสำหรับการยืนไว้อาลัยต่อหลุมศพดัชเชสโยลองต์ วัลเดอคูแมร์ผู้แสนสำคัญคนนี้ เมือช่อดอกเอเดลไวส์ที่นางชื่นชอบถูกประดับประดาหน้าป้ายหลุมศพราวกับว่ามันคืออาสนวิหารหลังใหญ่

พวกเขาต่างกล่าวคำภาวนาในใจ
ความหวัง คำขอให้อภัย จวบจนความปรารถนาในห้วงลึกของจิตใจ ที่แม้แต่พระผู้เป็นเจ้ายังมิเคยได้ยลยิน

เวลาพ้นผ่าน เนิ่นนาน กระทั่งแสงอัสดงเริ่มอำลาจากขอบฟ้า
เมื่อไร้ซึ่งบทสนทนา แผ่นหลังของผู้เป็นบิดาจึงเป็นฝ่ายหันกลับสู่เส้นทางที่ทอดยาวนำไปยังตัวปราสาทอีกคราหนึ่ง

ชั่วเสี้ยววิ กลับถูกรั้งไว้ด้วยเสียงที่รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น
ความข้องใจ สับสน เกาะกุมจิตใจอันโดดเดี่ยวราวกับหยากไย่ที่ไม่ได้รับการปัดฝุ่น

“...About mother”

อาซาไนธ์สูดลมหายใจลึก จิตวิญญาณของเขานำพำไปสู่คำถาม เพื่อตอบสนองความต้องการและความศรัทธาในหัวใจ

“Do you… love her?”

จากคนที่���คยกล้าออกปากอย่างหนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด ตอนนี้เสียงเขาช่างแผ่วเบาราวเสียงกระซิบจากสายลมในซอกหลืบแห่งขุนเขา ไร้ซึ่งใครเหลียวแล

แม้ปากจะกล่าวแกร่งกล้า ว่าเขาไม่ได้ปรารถนาถึงคำตอบจากผู้เก็บงำทุกความลับ ทุกความรู้สึกต่อผู้คนรอบกาย

แต่ฉับพลัน
หยาดน้ำค้างกลับล่อเลี้ยงสู่ต้นกล้าได้ เมื่อถ้อยคำนึงถูกเอื้อนเอ่ยขึ้นมาราวประกาศิตจากสรวงสวรรค์

“She is the woman I will love eternally”

อานาตอลเว้นช่วง หยุดนิ่งดั่งห้วงเวลาหยุดค้าง
จากดยุกผู้แกร่งกล้าดุจเหล็กหนา หมางหมิน และเย็นชา กลับเผยเสี้ยวความรู้สึกเฉกเช่นมนุษย์ผู้หนึ่งออกมา

จากหัวใจ

“And you are my one… and only son”

บุตรชายเพียงคนเดียว โดยแท้จริง ที่เขามี
บุตรชายที่สืบทอดทุกอย่าง ไม่ว่าจะสายเลือด เรือนผม จวบจนดวงตาที่รวบรวมผืนทะเลบนโลกไว้คู่นี้

อาซาไนธ์ เวิร์น วัลเดอคูแมร์

เป็นเขา
เป็นลูก

อย่าง��ร้ซึ่งข้อกังขาใด

.
.
.

แผ่นหลังของอานาตอลเลือนหายจนลับสายตา ทว่าอาซาไนธ์ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นราวกับนาฬิกาทรายที่ไม่ยอมไหลย้อนกลับ

เขายิ้ม และเริ่มหัวเราะแผ่วเบาบนห้วงหุบเขาอ้างว้าง
เมื่อสัมผัสเปียกชื้นใต้ดวงตาที่ไม่ได้สัมผัสมานานเริ่มกลายเป็นสายธาร รินไหลดั่งหยาดฝนที่ถูกโอบอุ้มจากหมู่เมฆไว้เนิ่นนาน

มากเกินกว่าจะหยุดรั้ง
ราวเขือนกักเก็บน้ำเริ่มพังทลาย

หยดน้ำ หยดแล้ว หยดเล่า หลั่งไหล
จากผู้ที่ไม่อาจควบคุมความรู้สึกได้อีกต่อไป

อาซาไนธ์ทรุดตัวลงบนพื้นหิมะทิ้งผ้าคลุมสีดำกรุยกราย เอนหน้าซบบนความเย็นเยียบอันหาที่สุดมิได้จากป้ายหลุมศพของมารดาประหนึ่งต้องการที่พักพิง

“ท่านแม่ได้ยินหรือไม่… สิ่งที่ท่านเคยบอกลูก”

ดวงตา ณ ใจกลางพายุแจ่มกระจ่าง หากเพียงรวบรวมความกล้าสลายกำแพงแห่งสายลมนั้น

“มันเป็���จริง”

รักแท้ที่โยลองต์เคยพร่ำพรรณาถึง
รักนิรันดร์เพียงหนึ่งเดียว จวบจนชีวิตดับสิ้นลง

เขาเอง
บางที

เป็นไปได้หรือไม่ ว่า-

.
.
.

ไม่

เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจ ปฏิเสธทุกเยื่อใยและห้วงอารมณ์หวั่นไหวของตัวเอง
เมื่อตระหนักถึงปลายทาง ดุจสัจจะสาบานระหว่างคนเป็นและคนตาย

เมื่อเลือกแล้ว จำต้องยินยอมรับมันให้ได้
เมื่อตัดสินใจ จงก้าวเดินต่อไปจนกว่าจะถึงจุดหมาย

แม้ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างต้องดับสิ้น พังพิ���าศมอดไหม้
กลบฝันใต้ความหนาวเหน็บเหนือสิ่งอื่นใด

เขาก็จะไม่-

“One day…”

อาซาไนธ์ปิดเปลือกตาทั้งคู่ลง ซึมซับความอบอุ่นที่เปรียบเสมือนภาพลวงตาหนึ่ง
ให้มันเป็นเพียงความฝันอันสวยงาม

ให้มันกลายเป็นภาพวาด ที่มีตัวตนอยู่แค่ในจินตนาการของเขา

“Eventually, I too will fall”

.
.

แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้นพอ

( END )

————————
( Quote มาจากดิมิทรีใน Fire Emblem ค่ะ พอโรลมาขนาดนี้แล้วหลังๆเริ่มรู้สึก���้วยตัวเองว่า เห้ย อซน.เหมือนดิมิทรีมากจนไม่เคยนึกว่าจะหยิบใส่ในเรฟเลย 😭 แต่ Main Story ฝั่งครอบครัวจบแล้ว เย้เย้ เหลือเก็ดีเทลเบาๆช่วงวันเกิด แต่หลังจากนี้จะปล่อยจอย+ปล่อยชิลแล้วค่าาา /กระโดดตัวเป็นไท 💞)

[Alistair(Low energy) @Alistair_LEF]

[The way of Magenta]
[Main storyㅣปิดเทอมฤดูหนาว]
TW: มีการกระทำรุนเเรง,การทารุณสัตว์,การบาดเจ็บจากอาวุธ, การกระทบกระทั่งในครอบครัว,เลือด

(ปล. เนื้อหาเยอะอย่างมาก)
https://t.co/tO3R7OxVQN

[𝓙𝓮𝓪𝓷 @chevalier_lef]

#Jean_Story03
[16th Winter]
09.18 a.m.

หากว่าการไกลห่างนั้นเป็นไปเพื่อสิ่งใดก็ตามที่จะได้หวนคืนมาพบกับรอยยิ้มที่แสนคิดถึง
.
.
.
เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมแม่ถึงเอาแต่แสดงความเสียใจ
ในขณะที่เขาโกรธเกรี้ยวราวกับเป็นบ้าอยู่คนเดียว

[Full : https://t.co/M2pSV8G0Mj]

[Freya D @FreyaD_LEF]

#LEFboard

[3rd winter]

ความรักจะมีวันโรยราเ��กเช่นดอกกุหลาบหรือเปล่า?

-financier-

/กระดาษโน้ตถูกติดไม่แน่น รอวันที่สายลมพัดผ่านแผ่นกระดาษใบเล็กปลิวไปตามสายลมและลอยละล่องตกลงสู่บนพื้น

[Lame et Fleur @LEF_Commu]

#LEF03

สมรภูมิเบื้องหน้าเฝ้ารอการพิชิต​
จงปกปักษ์ปราการของตน
ก้าวข้ามทุกขีดความสามารถ​
พิสูจน์ตนให้เป็นที่ประจักษ์
คว้าชัยมาให้จงได้

เตรียมพร้อมกายใจ
ในวันพรุ่งเมื่อรุ่งอรุณ​มาเยือน
การจำลองการรบจะเริ่มขึ้น