"İç sıkıntısı;
kaçırılmış bir hayatın ağırlığıdır. Başka bir yaşamın, mümkün olduğunun farkındayken, saçma bir hayatın içinde sıkışmış olmanın sessiz çığlığıdır."
Git gide kötüye gittiğimin farkındayım. Daha fazla uykusuz kalıyorum. Daha az yemek yiyiyorum. Kafamdaki sesler arttı. Duvarlarım yavaş yavaş yıkılıyor. Öylece hayatı uzaktan izliyorum. Ama hissediyorum az kaldı...
Ben... Heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayal kırıklıklarımı yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. Olsun die çabaladığım herşeyin olmayışını yutkunarak seyredenim. Ben olmamış herşeyim...
Ben olsam utanırdım biliyor musun, yemin ederim ki utanırdım. Senin ettiğini ben etseydim ve kafamı koyduğum yastık başımı ağrıtmasaydı yastıktan bile utanırdım. Sen hiç mi?