🏴 Inglaterra: 4-2-3-1 en rombo, Kane de falso 9, Bellingham llegando desde segunda línea, Pontas invertidos, Presión alta, Rotaciones en el mediocampo
🇦🇷 Argentina: El que no se la pase a Messi es gay
Σεμνός και ταπεινός. Συγκινήθηκε από το χειροκρότημα και εμείς με τη συγκίνηση του.
Πολλά μπράβο και συγχαρητήρια στον Παντελή Μπούτσκο για την πορεία και την αγωνιστική εικόνα του #paokbc αλλά πρωτίστως τη στάση και τη συμπεριφορά του.
Medallion's humming... that can only mean one thing! It's time to announce The Witcher 3: Wild Hunt - Songs of the Past! ⚔️
This brand new expansion for The Witcher 3: Wild Hunt will take you to the Path with Geralt of Rivia once more. It’s being co-developed with @Fools_Theory and is coming to PC, Xbox Series X|S, and PlayStation 5 in 2027. Stay tuned for more information in late summer. ⏰
Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα της δεκαετίας του '80 και το '90 ήταν πολύ διαφορετικό σε σχέση με αυτό που γνώρισαν οι επόμενες γενιές. Και οι ομάδες, οι "οργανισμοί" όπως μας αρέσει πια να γράφουμε, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους.
Ο ΠΑΟΚ της συγκεκριμένης εποχής έχτισε αυτό το απροσδιόριστο του dna του που τον συντροφεύει 100 χρόνια. Ήταν ανέκαθεν ομάδα που αγνοούσε κινδύνους, ομάδα που είναι μεγάλη επειδή έτσι, ομάδα που έπλαθε τους δικούς της ήρωες, το μέγεθος των οποίων δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν όλοι οι άλλοι.
Κάποτε ο ΠΑΟΚ, ακόμα πιο παλιά, τη δεκαετία του ’70, ήταν η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, που τής στέρησαν τίτλους, με εντελώς δικό της σύμπαν και ιστορικές αναφορές που έπαιξαν τεράστιο ρόλο στη συνέχεια.
Η επόμενη γενιά μεγάλωσε με τις διηγήσεις της προηγούμενης, κρατούσαν τη φλόγα αναμμένοι οι πατεράδες στους γιους, οι πρεσβύτεροι στους πιτσιρικάδες που δεν αντιλαμβάνονταν πολλά από τα "γιατί".
Ήρθε το πρωτάθλημα του '85, κάποιες μεμονωμένες επιτυχίες σε Κύπελλο και Ευρώπη, σταγόνες στον ωκεανό της ανομβρίας και του μεγαλείου. Όσοι δεν το βίωσαν δεν μπορούν να το καταλάβουν.
Δεν υπήρχε επικοινωνία, τηλεόραση, μεικτή ζώνη, πολλώ δε social media και «διάδραση» με το κοινό. Τότε μετρούσαν μόνο οι μυρωδιές, η ανυπομονησία για το κυριακάτικο παιχνίδι που διεξαγόταν αυστηρά μεσημέρι, η αγωνία για το εισιτήριο από το μαυραγορίτη έξω από το γήπεδο, η άγνοια για την ενδεκάδα, το μαξιλάρι από φελιζόλ στο λερωμένο τσιμέντο της εξέδρας, το «τούβλο» σάμαλι ή το αγνώστου ταυτότητας σουβλάκι απ’ τον μικροπωλητή απ’ έξω, οι ιστορίες που άκουγες ευλαβικά από τους "παλιούς" στο γήπεδο. Καταστάσεις εκτός πλαισίου, πολύ μακριά από το σήμερα.
Δεν είχε σημασία.
Εκείνο που μετρούσε ήταν οι ήρωες, τα παιδιά με τη φανέλα που έτρεχαν στο χορτάρι που δεν ήταν τόσο πράσινο όσο σήμερα.
Θυμάμαι ακόμα τον πανηγυρισμό μετά από εκείνο το γκολ στο Μέχελεν. Ακατάστατος, ακανόνιστος, απ' εκείνους που οι παίκτες σκοράρουν και "δεν ξέρουν τι να κάνουν" από την ένταση.
Την έχω μπροστά μου την εικόνα, το ίδιο και το γκολ. Είναι από τις λιγοστές εικόνες που διατηρούν τις μνήμες ζωντανές και δεν αφήνουν τη φλόγα για "τη μπάλα" να σβήσει.
Αντίο στον Στέφανο Μπορμπόκη, έναν ήρωα μιας εποχής που δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ.
A Turkish proverb says, “If a father bathes his children, both will laugh, and if a son bathes his father, both will cry.” Such is the painful beauty of life, where love comes full circle with time.