Ama bırak fark etmesin eğer geçen onca zamana rağmen seni hala görmüyorsa bu onun tercihidir insan gerçekten görmek isterse görür hissetmek isterse hisseder.
Herkes Denize Giderken, Neden Dağlara Yürüdüğünü Şimdi Anlıyorum
Binlerce penguen, hayatta kalma içgüdüsüyle okyanusa, yemeğe, güvenliğe doğru yürür. Mükemmel bir uyum içindedirler. Ama bir tanesi durur. Sürüye arkasını döner. Ve o sonsuz buz çölüne, 5.000 kilometre boyunca uzanan dağlara, yani kesin ölüme doğru yürümeye başlar.
Bilim insanları onu zorla koloniye geri götürür. Ama o yine ayrılır. Yine dağlara yürür. Bilim buna "yön kaybı" veya "nörolojik hata" diyor. Ben ise buna "Uyanış" diyorum.
Eğer bu yazıyı okuyorsan, muhtemelen sen de o penguensin.
30 yaşındasın. Arkadaşların "denize" ulaştı. Evlendiler, terfi aldılar, o güvenli 9-5 limanına demir attılar. Sen ise "sıradan" olmayı reddettin. Risk aldın. Belki kriptoda battın, belki girişimin iflas etti, belki 2022 krizinde her şeyini kaybettin. Şu an o buz çölünde tek başınasın ve kendine "Nerede yanlış yaptım?" diye soruyorsun.
Cevap veriyorum: Hiçbir yerde.
O penguen intihar etmiyor. O penguen, sadece "sürüden biri" olarak hayatta kalmaktansa, kendi şartlarında yok olmayı seçiyor. Çünkü biliyor ki; o güvenli denize ulaşsa bile, sadece "sürüdeki bir başka penguen" (ya da fare yarışındaki bir başka fare) olacak.
Nietzsche ne demişti? "Büyük ve imkansızı denerken yok olmaktan daha iyi bir yaşam amacı bilmiyorum."
Kaybetmiş hissetmen çok normal. Cüzdanın boşalmış olabilir, umudun kırılmış olabilir. Ama şunu asla unutma: O pengueni "ölümsüz" yapan şey, ölümü değil; binlerce yıldır süregelen o itaat zincirini kırmasıydı.
Senin o "anlamsız" görünen çaban, o batışların, o yalnızlığın... Hepsi senin kendi dağlarına yürüyüşün. Diğerleri sadece nefes alıyor, sen ise yaşıyorsun.
O yüzden, geri dönmeyi aklından bile geçirme. Düştüysen kalk. Rotanı tekrar o zirveye çevir. Ailene, atalarına ve en önemlisi kendi potansiyeline bir borcun var.
Hikayenin sonu henüz yazılmadı. Ama kural belli: Ölene kadar, tüm yenilgiler psikolojiktir.
Yürümeye devam et.
"Yaşayabilecek yaşayamadıklarımız bitiriyor bizi
gerçekten..
Hayatta en ağır yük, yaptıklarımız değil...
Yapamadıklarımızdır.
Geriye dönüp baktığında, en çok kaçırdığın firsatlaiy e canını yakar, olacak gibi oldu diye.
Bugün erteleme.
Yap, yaşa, dene.