Göktuğ Efe Gök

Ytü

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

Haberi ilk giren olmak için çakallık yapıp patladıktan sonra hiçbir şey yokmuş gibi haberlerine devam etmek sirkiye muhabirinin şerefi bu kadar olur

[Burhan Can Terzi @burhancanterzii]

📍 ÖZEL| Everton yetkilileri, Barış Alper Yılmaz için İstanbul’a geldi. Masada 35 milyon pound var.

@sporontv
@sportcelltr

[karamovski @karamovski]

burda size gönderme yapmışlardı @.acmilan

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

@MemoDixon4011 Patty mills olabilir de brooks imkansız değil mi ya el de her takımda oynayabilecekken

[karamovski @karamovski]

Burhan’ın kelleyi almaya giderken arkadan Yağız

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

Saat yaklaşıyor… @burhancanterzii

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

Kariyerinin bitmesine 45 dk kala erkekler

[Burhan Can Terzi @burhancanterzii]

🚨 TSİ 14.00’tr yayındayız @sporontv

https://t.co/FP6s2hIPBh

[hamzard @hamzard77]

burhancanın ciddili yarın öleceğini bayerne inandırmak

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

@MektebiGala O zaman niye en iyisini kovalayalım kafasındalar o adamlar 1 ay sonra bedavaya mı gelecekler şeffaf olup maaş yükümüz fazla büyük bonservis vermeyeceğiz 3 tane nokta atışı transfer yapacağız demek bu kadar mı zor?her sene aynı şeyi yapıyorlar ve buna ortak oluyorsunuz

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

@DerwallEkolu @gsliaslan52 Fark eder işte hem hayal kırıklığına uğrayacaksın hem de en az 4-5 lig maçı belki 1 şampiyonlar ligi maçını 10 numarasız oynayacaksın

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

@DerwallEkolu Carlos vinicius dünyanın en saçma örneği çünkü devre arası alındı ayrıca her kulübün olduğu gibi senin de bir A planın olur eksiklerini geç olmadan tamamlarsın 1 mevki için boşluk bırakabilirsin oraya fırsat büyük oyuncu kovalarsın takımın 10 numarası yokken neyin fırsat arayışı

[Galatasaray SK @GalatasaraySK]

Sevgili Mauro,

Bugün ayrılıktan değil, mirastan söz ediyoruz.

Artık Galatasaray formasını giymiyor olman, kalbimizdeki yerini değiştirmeyecek. Çünkü sen, 7’den 70’e her Galatasaraylının gönlünde taht kurdun.

Attığın goller, yaşadığın gol krallıkları, kırdığın rekorlar ve kaldırdığın kupalar bir yana; Galatasaray tutkusunu yaşadın ve milyonlara yaşattın.

Sen artık yalnızca kulüp tarihine adını altın harflerle yazdıran değil, Galatasaray’ın unutulmaz efsaneleri arasında sonsuza dek yaşayacak bir değersin.

Bir nesli Galatasaraylı yapan sevgili kaptan, bugün çocuklar “Galatasaraylıyım.” demekten gurur duyuyorsa bunda senin de büyük payın var.

Tüm Galatasaraylılar biliyor…

Böyle bir aşk unutulmaz.

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

@furkandillice_ Herkes 2 pivota yoğunlaşıyor doğal olarak pivot yok çünkü de vrenz’in ne vereceği tam kestirilemezken pierre’in de hem undersize bi 4 olması hem sakatlık problemi yaşarken 3-4 pozisyonları çok problemli değil mi

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

@fenerde8numara @anindanet Şunu nasıl savunabiliyorsunuz aklım almıyor emre uymadıysa sertçe tutar kelepçelersin adam fiziksel karşılık vermiyor ki sana saldırmayan adama tokat atıp sonra elleri arkadayken çenesine vurup bayıltmayı polis haklı diye yorumlamak için nasıl bi düşünce yapısı gerekiyor

[FUTA @futaspor]

The Players’ Tribune’da yayımlanan, Yan Diomande’nin küçük kız kardeşine yazdığı duygu yüklü açık mektup:

Sevgili Roxane,

Birisi bana sahte bir Manchester United forması almıştı ya hani… Ben de arkasına siyah bir kalemle “Ronaldo 7” yazmıştım. Zenginliğin ya da fakirliğin ne olduğunu bilmiyorduk. Tek bildiğimiz şey mutluluktu.

Abidjan’da aynı evde 25 kişinin uyuduğu günleri hatırlıyor musun? Annem dizilerini izlemek isterdi, herkes film açmak isterdi. Ben ise uyuyormuş gibi yapıp gece yarısından sonra sessizce televizyonun olduğu odaya giderdim. Sesi sadece iki çizgi açardım. Karanlıkta futbol izler, hayaller kurardım.

Beni toprak sahalarda oynarken görüp güçlü şutlarımdan dolayı “Roberto Carlos” diye çağırırlardı. Ama içten içe buna kızardım. Çünkü benim idolüm Cristiano Ronaldo’ydu.

Dokuz yaşındayken evden kilometrelerce uzağa, Gana sınırına yakın Inter Foot Sud Comoé’ye gittiğimi hatırlıyor musun? Küçücük bir çocuktum. Belki sana hiç anlatmadım ama bazen o kadar aç kalıyorduk ki köydeki dükkânlardan patates çalardık. İki çocuk dükkân sahibini oyalarken diğerleri patatesleri kapıp kaçardı. Çok lezzetli değillerdi belki ama bize dünyanın en güzel yemeği gibi gelirdi. Hâlâ haşlanmış patates yediğimde o günleri hatırlarım.

İlk gerçek kramponlarımı aldığım günü hatırlıyor musun? Onlarla uyurdum. Çocukluğum boyunca beyaz plastik terliklerle futbol oynadım. Hâlâ eve döndüğümde bazen onlarla oynarım. Bu bizim geleneğimiz.

Mahalledeki arkadaşlarıma, “Neden antrenman yapmayı bıraktınız? Yan size araba almayacak. Çalışmaya devam edin.” dediğini hatırlıyor musun? Daha 10 yaşındaydın ama benim ilk menajerim sendin.

Fransa’ya taşınmayı hayal ettiğimiz geceleri hatırlıyor musun? Kendi evimiz olacaktı. Ben başarılı bir futbolcu olacaktım. Sen hiçbir şey için endişelenmeyecektin. Herkes bana gülerken, bir gün Cristiano Ronaldo gibi olabileceğime inanan tek kişi sendin.

15 yaşımda lise için Amerika’ya taşındığımda yaşadığım özlemi hatırlıyor musun? Aylarca kimsenin ne dediğini anlamadım. Yanıma Fransız bir çocuk oturtmuşlardı, öğretmenin anlattıklarını bana çevirmeye çalışıyordu. Bir gün seni arayıp, “Buradaki öğrenciler öğretmenlerle tartışıyor.” dediğimi hatırlıyor musun? Bizim evde büyüklerin yanında gözümüzü bile kaldırmazdık.

Bournemouth, Chelsea, Rangers, Olympiacos ve Crystal Palace denemelerimi hatırlıyor musun? Bir antrenmandan sonra Eberechi Eze ve Michael Olise yanıma gelip, “Çok iyi oyuncusun.” demişlerdi. Ama yine de beni almadılar.

MLS’in yedek takımları bile beni istemedi. Nedenini hiç öğrenemedim. Sadece Avrupa’nın dört bir yanında dolaştırıldım ve her seferinde “hayır” cevabını aldım.

Sonra vizem bitti. Hayalim de bitti.

Beni Afrika’ya geri gönderdiler ve birlikte ağladık.

Ama sen hiç vazgeçmedin.

Birkaç hafta sonra Leganés’e imza attım ve bu kez mutluluktan ağladık.

O zamanlar hâlâ duygularım vardı.

Şimdi hiçbir şey hissetmiyorum.

Sanki insan değilim.

Sen öldüğünden beri içimde sadece kocaman bir boşluk var.

[atkn 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 @atknesyri]

japonyanın bile zenci futbolcusu var

[De Marke Sports @demarkesports]

Edin Dzeko, Bosna Hersek'teki çocuklara muhteşem bir mektup yazdı.

"Bosna Hersek'teki sevgili çocuklar, sizin için bir mesajım var.

Hiçbir şey imkansız değil.

Hiçbir şey.

Bosna Hersekli olduğumuz için şanslıyız. Bunu hayalini yaşayan bir adam olduğum için söylemiyorum, ayrıca savaştan kurtulmuş bir çocuk olarak da söylüyorum. Bambaşka bir kaderim olabilirdi.

Saraybosna'daki o günler hakkında konuşmayı sevmiyorum ama o günleri anlamanız çok önemli. Başladığında 6 yaşındaydım. Sirenlerin çaldığı ilk anı hatırlıyorum. Annem beni aldı ve ayakkabılığın arkasına saklandık. Bu birinci gündü. Dört yıl boyunca sürdü. Ne olduğunu tam olarak anlamamıştık ama her günümüz korkunç geçiyordu. Evimiz kalmak için tamamıyla güvensiz hale gelince, dedemlerin yanına taşındık. 40 metre kare bir evde 15 kişiydik. Hepimiz yerde uyuyorduk.

Birlikte Monopoly oynardık. Dışarı çıkmak tehlikeliydi çünkü her yerde keskin nişancılar bekliyordu. Kuzenlerimle birlikte yere oturur, saatlerce oynardık. Sirenleri ve bomba seslerini duyardık. Bazen yer sallanırdı.

Oynarken birkaç dakikalığına savaşı unuturduk. Sadece bir anlığına çocuk olmamıza izin vardı.

Dışarıda futbol oynamak istiyorduk ama her gün dışarıda masum insanların ambulanslarla hastaneye götürüldüğünü görüyorduk. Peki ya bir çocuğu dört yıl boyunca bir evde nasıl tutabilirsiniz? Tabii ki tutamazsınız ve büyüklerimiz de bunu biliyordu. Nadiren de olsa etraf sakin göründüğünde, annem dışarı çıkmamıza izin verirdi. Çıkardık ve mahalledeki diğer çocuklarla futbol oynardık.

Annemin o anlara bakışlarını asla unutmayacağım. Yüzünde bir gülümseme vardı çünkü futbol oynarken beni görünce mutlu oluyordu. Ama gözlerine baktığımda da ne kadar korktuğunu görüyordum çünkü eve geri dönemeyebilirdim.

Zaman zaman suyumuz biterdi. Kovalarımızı alır ve sıraya girerdik. Elektrik yoktu, dolayısıyla asansör de. O kovaları taşırdık. Üçüncü kat, dördüncü kat... 6 kat daha kaldı... Saraybosna'daki en zayıf çocuk bendim. Yemek de bizim için problemdi. Ailelerimiz bunun için hayatlarını riske etti. Bazen yemek dolu kutular gökyüzünden bırakılırdı, sanki sihirmiş gibi... Nereden geldiğini bilmezdik, umurumuzda da değildi. Tatları inanılmazdı. Her gün aynı şeyi yediğinde, fıstık ezmesi gökten gelen bir hediyeymiş gibi oluyor.

Günün sonunda, bir şekilde hayatta kaldık. Geri dönüp baktığımda ne kadar güçlü olduğumuza dair şoka giriyorum. Küçücük çocuklardık. Onlarca masum insan öldü. Ne için?

Para için. Güç için. Ego için.

Yani hiçbir şey için.

Bugün haberlerde savaş gördüğümde berbat hissediyorum.

Bunun hiçbir yerde yaşanmasını istemiyorum.

Ama nedense yetişkinler bunu asla öğrenemiyor.

Savaş bittiğinde 10 yaşındaydım. Futbolcu olmak gibi bir planım yoktu. İmkansız geliyordu, bu konuda hayalim bile yoktu.

Her şey paramparça edilmişti. Futbolu sadece sevdiğim için oynuyordum. Babam eskiden ekmek taşırdı. Ben ilk kulübüme katılınca, işine aralar verir ve beni götürüp getirirdi. Yoldayken bana hep 'kibar ol, herkese aynı şekilde davran, nereden oldukları ve ne yaptıklarının önemi yok' derdi. Bunu asla unutmadım. O da alt liglerde futbol oynamıştı, benim kahramanımdı. Arabadan indiğimde bana muz verirdi ve 'iyi şanslar oğlum' derdi.

Hafta sonları televizyonda birlikte maç izlerdik. O dönemde Serie A en iyi ligdi. Shevchenko'yu duydunuz mu? Ona bayılırdım. İtalya'yı çok severdim. Dünyanın öbür ucundaki bir peri masalı gibi gelirdi. Orada futbol oynamayı hayal bile edemezdim. Zeljeznicar'ın A takımında futbol oynamak tek hedefimdi. Hocalarımdan biri bana Sheva diye seslenmeye başladı çünkü sarışındım ve çok gol atıyordum. Hoşuma gitmişti.

19 yaşındayken bir başka hoca geldi ve beni Çekya'ya götürmek istediğini söyledi. Bosna'dan ayrılmak istemedim ama oraya gidersem hayalimi gerçekleştirme ihtimalimin daha yüksek olduğunu söyledi. Dürüst olmak gerekirse hayalimin ne olduğunu bile bilmiyordum. Sadece daha iyi olmak istiyordum. Bedenimin en güçlü tarafı zihnim. Teplice'ye gittiğimde kendime şöyle dedim: "Edin, bu adamlardan daha çok çalışmalısın yoksa seni gönderirler."

Beni 25.000 Euro'ya almışlardı.

2 yıl sonra Wolfsburg'a imza attım. Milan'la karşılaştık, Sheva ile forma değiştim.

Sonra Manchester City beni 37 milyon Euro'ya satın aldı.

Sonra Roma'ya gittim.

Savaşta büyümüştüm. Gerçekten bir peri masalı yaşıyordum.

Hiçbir şey imkansız değil. Bosna'yı Dünya Kupası'na götürmek bile.

2014'ü hatırlıyor musunuz, çoğunuz doğmamıştınız bile. İlk kez Dünya Kupası'na o yıl gitmiştik. Hayatlarımızın en iyi günüydü.

Litvanya'daki eski bir stadyumda eleme maçı oynamıştık. Hakem son düdüğü çaldı, Bosnalılar sahaya girdi. 2 metrelik duvarı aşmışlardı. İçimden 'delirmişler' demiştim.

Sonra diğerlerinden daha yavaş şekilde koşan bir adam gördüm. Gözünde yaşlarla bana doğru geliyordu.

Babamdı.

'Baba, ne oldu?' dedim.

'Duvardan atlarken ayağımı incittim ama problem yok, acı hissetmiyorum' dedi.

Sarıldık ve ağladık.

Ne yazık ki Brezilya'da şans bizimle değildi. Bunu hatırlamıyorsunuz ama Nijerya'ya karşı bir gol atmıştım, sayılmalıydı. O gün VAR yoktu ve gruplardan bu yüzden elendik. Ama bizim küçük ülkemiz Maracana'da sahaya çıkmıştı. Dünyaya kim olduğumuzu göstermiştik.

Şimdi ise geri dönüyoruz.

Komik olan ne biliyor musunuz? Martta 40 yaşına girdim ve kutlamadım. Müslümanım, o dönem Ramazan ayıydı ve bizim de Galler ve İtalya karşısında bir işimiz vardı. Ben de şöyle düşündüm, madem öyle o zaman ben bu maçları partiye çevireceğim.

Galler karşısında 85. dakikaydı ve skorborda baktım, 1-0 gerideydik.

Tek hissettiğim şey panikti. Zamanımız bitiyordu.

Sonrasında bir korner oldu. Beni sıska bir adam marke ediyordu. 'Harika' dedim. Topu ağlara gönderdim, sevindim ve aklıma şu geldi: "Daha önce 4 kez seri penaltı atışlarına çıktım, hepsini kaybettim."

Şükürler olsun ki gençler nasıl penaltı atılacağını biliyordu. Biz veteranlar gibi çok düşünmüyorlar.

Sonra İtalya'yla oynadık. Donnarumma'dan korkuyordum. Çok büyük. Ona penaltılarda gol atıp atamayacağımı bilmiyordum. Sağ omzumu da incitmiştim ve kenara gelmiştim. İlk penaltımızı izleyemedim çünkü kolumu sargıya alıyorlardı. İzleyemedim ve golü attık.

O an dedim ki, belki de izlememeliyim. Sadece tribünün sesini takip edeyim. Halkımı dinleyeyim.

İtalya kaçırdı, taraftar golü attığımız andan bile daha çok ses çıkardı.

Sonra bir kez daha kaçırdılar. Sadece dua ediyordum. Gördüğüm tek şey hocalarımızın sırtlarıydı.

Esmir topu aldığında, hocamız da arkasını döndü ve 'Ben de izleyemiyorum' dedi.

Geldi, bana sarıldı. Kafalarımızı birbirimize yasladık, gözlerimizi kapattık ve sadece dinledik.

Sonra da duyup duyabileceğimiz en büyük gürültüyü duyduk.

Buraya gelmek hiç kolay olmadı. 40 yaşına geldiğinizde, sırtınız acı içinde bağırabiliyor. Siz de ağrı kesicilere koşuyorsunuz. Ama bedenim ne zaman bu işi bırakmak isterse istesin, her zaman kaçırdığım kutlamaları, ailemden uzak geçirdiğim o günleri, kaçırdığım yaz tatillerini düşünüyorum. Mental olarak bu çok zor. Eleştiriler hala can yakıyor ama sahaya çıktığımda hala çocuk gibi hissediyorum. Sizler gibi. Karnımda kelebekler uçuşuyor.

Eve her geldiğimde de şunu düşünüyorum: Değdi.

Her şey değdi.

Kötü anlar olmadan, iyi anlar gelmez.

20 yıldır Bosna'dan uzağım. Bosna'dan uzak kaldıkça, sevgim artıyor. Bu 20'nin 9'u İtalya'daydı. Çocuklarım Roma'da doğdu. Orası hala benim ikinci evim ama ne zaman Saraybosna'yı ziyaret etsem, annem yemek pişiriyor. Herkes orada. Ben de çok mutluyum. Bosna formasını giymek, kalbimi farklı attırıyor.

Halkım için oynuyorum. Saraybosna'nın sokaklarındaki çocuklar için oynuyorum. Sahip olduğumuz farklı kültürlerden ve farklı dinlerdeki insanlar için oynuyorum. Bizim ülkemizi güzel yapan şey bu. Hala bazı insanlar bizi ayırmaya çalışsa da...

Asla başarılı olamadılar.

Benim sayemde değil. Yetişkinler sayesinde de değil. Biz asla öğrenemiyoruz. Sizin sayenizde çocuklar.

Bana son bir iyilik yapın tamam mı?

Saraybosna, Roma ya da St. Louis, nerede yaşarsanız yaşayın; ister Müslüman, ister Musevi, ister Katolik, ister Ortadoks olun. Nereden geldiğinizi asla unutmayın.

Bosnalısınız. Dünya ayaklarınızın altında.

Hepinizi çok seviyorum.

Sevgilerimle,
Edin."

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

Milli takımdaki birlik bozulmasın diye bahis soruşturmasını dünya kupası sonrasına erteleyen yargı mutlak butlanı bayram sonrasına atamadı mı ya açık açık ülkede muhalif olmak suç diyin de herkes rahatlasın

[BPT @bpthaber]

Ankara İl Emniyet Müdürlüğü'nde senelik ve haftalık izinler iptal edildi. (Ahmet Aksöz)

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

Sosyal deney mi çekiyosun aq ya abonmanı yeni doldurduğumuz istanbulkartı bulamayınca tribe giriyoruz

[BPT @bpthaber]

5. Murad'ın torunu Kenize Murad: "Bir hafta önce İstanbul Sabiha Gökçen Havalimanı’ndan Paris’e geldim.

El bagajımı orada unutmuşum. El bagajı olduğu için kilitli değildi. İçinde takılar, annemin mücevherleri vardı.

Onları orada bıraktım ve çaresizliğe kapıldım. Çünkü çantayı bulsalar bile içindeki eşyaların yerinde olmayacağından emindim.

Ama öyle olmadı..

Her şeyi bulduk. Hiçbir şeye dokunulmamıştı, hiçbir şeye! Çanta, içindeki takılar öylece açık duruyordu ama tek bir parça bile eksilmemişti.

Birkaç yıldır Türkiye’deyim ve her zaman hayran kalıyorum. Genelde euro ve Türk lirası banknotları birbirine benzediği için bazen karıştırıyorum; Türk lirası yerine yanlışlıkla euro veriyorum.

Oysa 1 euro yaklaşık 50 Türk lirası ediyor. Ama her seferinde esnaflar veya taksi şoförleri, 'bize euro verdiniz' diyerek parayı geri iade ediyorlar.

Bir başka örnek; iki kez cüzdanımı ve gözlüklerimi kaybettim. İkisinde de bana geri getirdiler ve içinden hiçbir şey alınmamıştı.

Şunu söyleyebilirim ki, Fransa’da gözlüklerimi asla bulamazdım; cüzdanımı da muhtemelen bulamazdım. Dürüstl��ğünü kaybetmeyen sıradan Türk insanlarına hayranım ve çok teşekkür ediyorum."

[Göktuğ Efe Gök @Gokefe14]

Bir oluruz yolunda story

[di pietro @petroo61]

mansur = biz kafa