Güneş Kuruoğlu

Samsun’da ilkokul öğretmeni 😇 Samsun aşığı 😎 Samsunspor Taraftarı ❤️🤍 TÜRK 🇹🇷

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE 🇹🇷🇹🇷
#MustafaKemalinAskerleriyiz

[Oktay Sinanoğlu @OktaySinanoglu1]

*NATO, Ukrayna'ya tek bir asker bile vermedi

*NATO mu kaldı? ABD'nin olmadığı bir Avrupa ordusu hedefleniyor

*Avrupa, Rusya ve İran'ı düşman ilan ediyor

*Avrupa'nın askeri yok. Türk askeri?

* "Batıdan medet uman ya satılmıştır, vatansızdır, vatan hainidir veya süper ahmaktır"

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

@leventkuruoglu Bu yolun ne kadar emek, fedakârlık ve inanç istediğine en yakından şahit olanlardan biriyim. O yüzden bu satırların her biri benim için çok kıymetli. Kurumlar, ilkelerine sahip çıkan insanların omzunda yükselir. Nice güzel başarılara… Birlikte Hürriyetiz.

[Levent Kuruoğlu @leventkuruoglu]

BİRLİKTE HÜRRİYETİZ

İlkenin, Ülkünün, Emeğin, Vefanın ve Geleceğin Büyük Yürüyüşü

Tarihte bazı yürüyüşler vardır; başladığı günle değil, taşıdığı ruhla anlam kazanır. Bazı kurumlar vardır; tabelasıyla değil, ona emek veren insanların inancı, fedakârlığı ve ahlakıyla ayakta kalır. Bazı mücadeleler de vardır ki ilk bakışta yalnızca bir sendikal hareket gibi görünür; zamanla anlaşılır ki o mücadele, aslında bir haysiyet iddiasıdır.

Hürriyetçi Eğitim Sen’in hikâyesi de tam olarak böyledir.
Bu hikâye yalnızca bir sendikanın kuruluş hikâyesi değildir. Bu hikâye, "Ben varım; emeğim var, hakkım var, iradem var, haysiyetim var." diyen eğitim çalışanlarının ortak vicdanından doğmuş bir yürüyüştür.

13 Aralık 2021’de atılan adım, sıradan bir teşkilatlanma hamlesi değildi. O gün; eğitim çalışanının iradesinin kimsenin arka bahçesi olmayacağı, emeğinin pazarlık konusu yapılamayacağı, onurunun hiçbir makamın, hiçbir siyasi hesabın ve hiçbir dar kadro çıkarının gölgesine terk edilmeyeceği ilan edildi.

Biz bu yolu kolay olduğu için seçmedik.

Kolay olan susmaktı. Kolay olan beklemekti. Kolay olan güçlü görünenlerin yanında yer alıp haklı olanların yalnızlığına sırt çevirmekti. Kolay olan, haksızlık karşısında "böyle gelmiş, böyle gider" diyerek günü kurtarmaktı.

Biz zor olanı seçtik.

Çünkü hürriyet, kolay insanların omzunda taşınacak bir emanet değildir.

Bugün geldiğimiz noktayı anlamak isteyen herkes, önce nereden geldiğimizi hatırlamalıdır. Bizim kökümüzde yokluk vardır; fakat o yokluğun içinde asalet vardır. Kuruluş hikâyemizde imkânsızlık vardır; fakat o imkânsızlığı mazeret değil mücadele sebebi yapan bir karakter vardır.

Hürriyetçi Eğitim Sen, şahısların kurumu değildir.
Bu yapı; kişisel kariyerlerin basamağı, geçici makamların sığına��ı ya da dar kadro hesaplarının sahnesi olamaz. Hürriyetçi Eğitim Sen; ilkenin, emeğin, alın terinin, ortak aklın ve hür iradenin kurumsallaşmış adıdır.
Kişiler değerlidir; fakat hiçbir kişi ilkeden büyük değildir. Makamlar önemlidir; fakat hiçbir makam kurumun ahlaki omurgasından üstün değildir. Unvanlar ve görevler değişir; emek, vefa, ilke ve kurucu ruh kalır.
Bizim milliyetçiliğimiz hamaset değil; adalet, emek, liyakat ve sorumluluk ahlakıdır. Türk milletini sevmek, bu milletin çocuklarını yetiştiren öğretmenin hakkını savunmaktan ayrı düşünülemez. Devleti sevmek, kamu düzeninde liyakat ve adalet istemekten ayrı düşünülemez. Cumhuriyet’e bağlılık; eğitimin niteliğini, öğretmenin itibarını ve kamu çalışanının onurunu savunmaktan bağımsız görülemez.

Çünkü eğitim meselesi yalnızca bir meslek grubunun meselesi değildir; milletin geleceğidir. Öğretmen itibarsızlaştırılırsa devletin yarınları zayıflar. Liyakat terk edilirse kurumlar çürür. Adalet susarsa emek sahipsiz kalır. Eğitim çalışanının emeği görülmezse, milletin istikbalini taşıyan omurga incinir.

Bu yüzden bizim mücadelemiz yalnızca sendikal değil; aynı zamanda ahlaki, mesleki ve millî bir mücadeledir. Bir öğretmenin sınıfa huzurla girmesini, bir memurun adalet duygusuyla çalışmasını, bir akademisyenin emeğinin değer görmesini ve idari personelin görünmeyen yükünün fark edilmesini önemsiyoruz.
Elbette her büyük yürüyüş kendi içinde imtihanlardan geçer. Seçimler de bu imtihanlardan biridir. Sandık, ayrışma zemini değil; kurumsal olgunluğun aynasıdır. Demokrasi yalnızca istediğimiz sonuç çıktığında alkışlamak değil, farklı bir irade tecelli ettiğinde de vakarla durabilmektir.

İnsanlar yarışır; fakat kurum yıpratılmamalıdır. Makamlar değişir; kardeşlik hukuku kalmalıdır. Kazanmak kibir, kaybetmek kırgınlık sebebi olmamalıdır. Asıl mesele, seçimden sonra aynı çatı altında birbirimizin yüzüne bakabilecek olgunluğu gösterebilmektir.
Vefa, bizim için sıradan bir nezaket cümlesi değildir; kurumsal ahlakın omurgasıdır. Bu davaya emek vermiş hiç kimsenin emeği yok sayılamaz. Bir hareketin büyüklüğü, yalnızca güçlü zamanlarında yanında olanları değil, zor zamanlarında yük taşıyanları da hatırlayabilmesiyle ölçülür.

Sözün de bir ahlakı vardır. Sendikacılığın da bir edebi, teşkilat hayatının da bir ölçüsü vardır. Kelime bazen köprü olur, bazen duvar; bazen gönül alır, bazen yara açar. Bu yüzden kurumsal meselelerimizi mecrasını kaybetmiş tartışmalara teslim edemeyiz. Sözü olan kurumsal zeminde konuşmalı, eleştirisi olan ortak akıl masasına getirmeli, itirazı olan teşkilat ahlakının sınırları içinde ifade etmelidir.
Bugün birbirimizle tüketilecek zamanımız yoktur.
Öğretmenin itibarı, okul güvenliği, liyakat ve adalet; mali ve özlük hakları, vergi yükü, ek ders ücretleri, norm kadro mağduriyetleri ve üniversite çalışanlarının sorunları çözüm beklemektedir. Bunların her biri yalnızca bir dosya başlığı değil; binlerce eğitim çalışanının hayatına, ailesine ve geleceğine dokunan gerçek meselelerdir.

Biz içe kapanacak bir hareket değiliz. Biz yalnızca tepki veren değil, teklif sunan; yalnızca itiraz eden değil, çözüm üreten; yalnızca meydanda konuşan değil, masaya dosya koyan bir sendikayız. Eğitim çalışanının derdini Türkiye’nin gündemine taşıma iddiasındayız. Bu iddianın gereği; daha çok çalışmak, daha çok sahaya inmek, daha çok okula, üniversiteye, kuruma ve gönle ulaşmaktır.

Bundan sonra bize düşen, "ben" anlayışını terk edip "biz" şuurunu büyütmektir.

Çünkü "ben" diyenler makam arar; "biz" diyenler emek verir. "Ben" diyenler kırgınlığı büyütür; "biz" diyenler kardeşliği onarır. "Ben" diyenler bugünün hesabını yapar; "biz" diyenler yarının tarihini yazar. Büyük hareketler, küçük hesaplarla değil; ortak akılla, ortak emekle ve ortak ülküyle büyür.

Şimdi vakit; kırgınlıkları değil kardeşliği, makamları değil emaneti, şahısları değil ilkeleri, geçmiş tartışmaları değil geleceğin büyük hedeflerini konuşma vaktidir. Kuruluşun ilk günündeki saf inancı bugünün kurumsal aklıyla buluşturma vaktidir.

Biz bu yola yalnızca bir sendika kurmak için çıkmadık. Eğitim çalışanının onurunu ayağa kaldırmak, emeği sahipsiz bırakmamak, hür düşünceyi ve bağımsız iradeyi sendikal hayatın merkezine yerleştirmek için çıktık.
İlk günkü inançla, daha büyük bir akılla, daha derin bir vefayla ve daha güçlü bir kurumsal iradeyle yolumuza devam ediyoruz.

Çünkü biz birlikte güçlüyüz.
Birlikte anlamlıyız.
Birlikte geleceğiz.
Biz birlikte Hürriyetiz.

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

Salman Akhtar, kronik hayal kırıklığının gramerini iki kelimeye indirger: “bir gün” ve “keşke.” “Bir gün” fantezisi geleceği idealize eder: Bir gün doğru insan gelecek, bir gün hak ettiğim görülecek, bir gün her şey yerine oturacak. “Keşke” fantezisi ise geçmişi idealize eder: Keşke o şehirde kalsaydım, keşke o kapıyı çalsaydım, keşke annem başka biri olsaydı. Biri patolojik bir iyimserlik üretir, öteki dipsiz bir nostalji.

Bu iki fantezinin sinsi ortaklığı şudur: İkisi de şimdiki zamanı boşaltır. “Bir gün”de yaşayan insan bugünü bir bekleme salonuna çevirir; “keşke”de yaşayan insan bugünü bir müze deposuna. İkisinde de bugün, kendisi olarak yaşanmaz, ya bir provadır ya bir enkaz. Kronik hayal kırıklığı dediğimiz durum, çoğu zaman tek tek olayların değil, bu zamansal sürgünlüğün ürünüdür: İnsan, hiç gelmeyecek bir gelecek ile hiç var olmamış bir geçmiş arasında mekik dokurken, elindeki tek gerçek zamanı, şimdiyi harcadığını fark etmez.

Oysa ne güzel söylenmiştir:

Geçti mazi çekme istikbale gam

Dem bu demdir dem bu demdir dem bu dem

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Vicdan, kişilere göre yön değiştiren bir pusula değildir . #edep

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

“Bazıları için Cuma bir gündür. Benim için ise Perşembe 14.10 ile Pazar 17.30 arasında kurulan ve her hafta Pazartesi tarafından yıkılan küçük bir ütopyadır.” 😄 #cuma #enhayırlısından

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Nöbetçi öğretmen: Öğrencilerin teneffüste fizik kurallarını nasıl zorladığını yerinde inceleyen bilim insanıdır. #çarşamba #nöbetçi

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Bozulmuş bilgisayarın ortak özelliği bellidir; sürekli geçmiş dosyaları açar, durmadan hata verir ve bir türlü yeni sürüme geçemez. #maviekran #pazartesi
Konunun bilgisayarla alakası yok:)

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Lütfen okuyun …

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

https://t.co/5du60X9RNA

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

@mkemalsayar Belki de insanın en büyük yanılgısı, baktığı şeyi gördüğünü sanması değil; gördüğü şeyin tamamını gördüğünü sanmasıdır.

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Yarın iş başı… Ruh hâlâ tatilde , beden mecburen mesaiye hazırlanıyor. Pazartesiyi sevmiyoruz ama kendisi ilişkiyi bitirmemize de izin vermiyor. Yine de her şey çok güzel! 😄
Şuraya dillere dolanacak bir şarkı da bırakalım bunu şerefine..
Onlar arkadan havlarlarlarrrrrrrr🤣🤣

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Şuur kaybı geçici bir rahatsızlıktır derler; fakat insanın gerçeği her gördüğünde sırtını dönmesi, her çelişkisinde kendini alkışlaması ve her hatasında suçu başkalarında araması artık tıbbi bir mesele değil, ahlaki bir tercihtir. #iyimipazarlar #günaydın

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

@akdgn2907 Güvercin, haysiyet çıtasını arşa çıkardı.

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Vefa sahibi insanın asaleti diye bir şey var. Ne makamla gelir ne menfaatle büyür.Zaman geçtikçe azalmaz, aksine gerçek değeri daha çok anlaşılır.
Çünkü vefa, karakterin gösterişsiz ama en kıymetli hâlidir. #seda 🧿

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

BAĞ VE AĞ

Akışkan modernite çağında her şey eridi, her şey sıvılaştı. Akışkan çağın temel karakteristiği, kalıcılıktan korkması. Bağ kurmak, bugünün insanı için özgürlüğü kısıtlayan bir pranga olarak algılanıyor. Bauman’ın deyimiyle, bugünün insanı "bağ kurmak" istemiyor, sadece "network (ağ) oluşturmak" istiyor.

Peki, bağ ile ağ arasındaki fark nedir? Bağ, sorumluluk getirir; emek ister, fedakarlık ister, fırtınada gemiyi terk etmemeyi gerektirir. Ağ ise, tek bir tuşla bağlanabildiğiniz ve canınız sıkıldığında, işler zorlaştığında yine tek bir tuşla ‘bağlantıyı kes’ diyebileceğiniz yapay bir yapıdır. İşte ilişkisel israf, bağların yerini ağların almasıyla başlar.

Sorumluluk içermeyen her ilişki, doğası gereği yüksek miktarda atık üretmeye mahkumdur. Kullan-at düşüncesi insan ilişkilerini de kuşatıyor.

Bir dostumuz acı çektiğinde ona kalbimizi açmak yerine, WhatsApp'tan üzgün bir emoji gönderip hayatımıza devam ediyoruz. Emek verilmeyen, derinleşmesine izin verilmeyen her ilişki, sığ sularda karaya oturan bir gemi gibi erkenden çürür ve duygusal bir atığa dönüşür.

İlişkisel israfın en vahşi boyutu, insanı bir "özne" olarak değil, bir "nesne" olarak görmektir. Hayatımıza giren, bize en zor günlerimizde elini uzatan, bizi büyüten, geliştiren insanları, ilk fikir ayrılığında, ilk çıkar çatışmasında ya da daha popüler, daha zengin, daha faydalı bir alternatifini bulduğumuzda hayatımızın dışına fırlatıyoruz. İnsanın vefası israf edildiğinde, toplumun güven dokusu tuzla buz olur.

Sistem, ayakta kalabilmek için sürekli bir "tatminsizlik" üretmek zorunda. Tüketim kapitalizmi, nesneleri tüketmek için geliştirdiği bu "eskidi, at, yenisini al" refleksini, bizim bilişsel haritamıza öyle bir kazıdı ki, biz bu refleksi insanlara da uygulamaya başladık.

Kapitalist pazar mantığ�� romantik ve sosyal ilişkilere tamamen sızıyor. Duygusal Kapitalizm : Bildiğimiz aşkın sonu. Instagram vb. platformlar bize ne fısıldıyor? "Sola kaydır, daha iyisi var. Yukarı kaydır, daha güzeli var. Profiline bak, daha zengini var."

İnsan artık "Öteki" ile ilgilenmiyor. Karşısındaki insanı bir yabancı, keşfedilmesi gereken bir dünya olarak görmüyor. Sadece o insanın aynasında kendi egosunu seyretmek istiyor. Eğer karşımızdaki insan bizim egomuzu yeterince beslemiyorsa, bizi sürekli onaylamıyorsa, bize anlık hazlar sunmuyorsa onu "faydasız" ilan ediyoruz.

Böyle böyle yalnızlaşıyor, kendimize ve âleme yabancılaşıyoruz. Ağ değil bağ, sığlık değil derinlik, çıkar ilişkisi değil hemhal oluş ilacımız. Hemdert oluş, hemdem oluş.

Doktor, neredesin?

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

@71Altay Yalan olur mu hiç. Bu durum çok bileşenli bir çözümsüzlük .

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

Özlü sözler yarışını kim kazanacak bakalım:)))) #bayram geliyor

[Altay Yollarda @71Altay]

Hikayeyi sadece itten dinlerseniz
Aslanı düşman zannedersiniz, diye bir şey okudum az önce

[Güneş Kuruoğlu @GunesKuruoglu55]

“Hayat ileriye doğru yaşanır, geriye doğru anlaşılır.” #SørenKierkegaard