Olivia
Online
melina wanhein
@GWanhein
Joined March 2024
10 Following
3 Followers
253 Posts
Ölmeyecek gibi yaşıyorsun Tayyip, sen olmasan bile çocukların yargılanır elbet
AKP bir terör örgütüdür. Devletin kolluk kuvvetlerini ele geçirmiş, ülkeyi yağmalamış, muhalif sesleri esir almış, ülkeyi fiilen işgal etmiştir. Aksini düşünen, AKP’lidir.
AKP bir terör örgütüdür. Devletin kolluk kuvvetlerini ele geçirmiş, ülkeyi yağmalamış, muhalif sesleri esir almış, ülkeyi fiilen işgal etmiştir. Aksini düşünen, AKP’lidir.
Orrrrrrrrrospu çocuğu Gürsel Tekin
Kanas olmuş kayyum canan
Kıymetli yol arkadaşlarım;
Neden bir açıklama yapmıyorsun diye samimi bir şekilde soran kardeşlerim;
Şu dönemde söyleyeceğim herhangi bir sözün hepimizin içini yakan durumlara olumlu bir etkisi/katkısı olmayacağını, parti içi kutuplaşmayı artırmak ve trollerin eline malzeme vermekten başka bir işe yaramayacağını görüyorum. (Partimize bir katkısı olacağını düşünsem beni hiç kimsenin susturamayacağını en başta siz bilirsiniz)
Hal böyleyken yetkili ve sorumlu kişiler haricinde; konuşarak zararımız olmasın, belki susarak faydalı oluruz diyor ve tüm partili kardeşlerimi sağduyuya davet ediyorum…
“Bu utanç dolu kahrolası çağda ne duymak ne görmek evladır;
uyumak en iyisi.
Taş kesilene kadar. “
Michalengelo
Kalleş şerefsiz akpli vatan haini gürsel sen de yok olup gideceksin.
Bir gün sonra mahkemeden hemen önce yapsan ha
💥 CHP, 15 Eylül Kurultay Davası’ndan 1 gün önce Ankara’da miting yapma kararı aldı.
CHP İstanbul İl binamız halkın evidir.
CHP üyelerinin CHP il binasına gelmesi gösteri, yürüyüş ya da eylem değildir. Suç, hiç değildir. En doğal hakları ve görevleridir.
Üyelerimizin kendi evlerine gelmesinin engellenmesi suçtur.
@eczozgurozel Çözüm komistonundan çıkın, faşist düzene destek çıkmak koltuğunu kurtarmaz
2017 referandumunda mühürsüz oy pusulalarına toplu “EVET” basılırken. Kaç yerde olmuştur? Sonuçları nasıl etkilemiştir? Çünkü araştırmalar %11’inde anomali buluyor ve bunun sonuçları etkileyecek düzeyde olduğunu belirtiyor. Sonuçta mevcut sistemin meşruiyeti de bu seçime dayalı.
2018’de çıkan kapsamlı bir akademik çalışma, 2017 referandumunu sandık bazında analiz etmiş. Sandıkların %11’inde olağandışı örüntüler bulunmuş. Araştırmacılara göre yüksek katılım ve EVET oyları birlikte şişmiş. Anomaliler ayıklandığında sonucun HAYIR lehine döndüğünü bulmuşlar.
Adam kendini savunmuş, savcı adama daha önce silah çekmiş, bu masum adama kafasını eğerek işkence ediyorlar birde, en fazla 2 yıl içerde tutarlar sonra biz serbest bırakırız.
Savcı Ercan Kayhan’ı öldüren Mustafa Can Gül’ün Jandarma ifadesi:
• Olayın yaşandığı restoranın adıyla birlikte geçmişte burada çalıştığını anlatan Gül, “Yeşil Oba Et Mangal isimli iş yerinde zaman zaman komi olarak çalışıyordum.
•Bu iş yerini Ercan Kayhan ile Bilal Bilgin ortak işletiyordu.
•Kayhan, çalıştığım dönemde beni defalarca kez dövmüştü.
•Hatta bir gün sevgilisi yanındayken bana silah çekmişliği bile vardır.”
•“Yaklaşık iki yıl önce paramı istediğimde Kayhan bana borcumun tamamını ödemedi.
•Aramızda tartışma çıktı ve beni işten kovdu.
•O günden sonra birçok kez gidip kalan alacağımı istedim ama beni her seferinde yanından kovdu.
•Kalan paramı yaklaşık 150 bin lira olarak biliyorum.”
•“İşletmeye gidip ilk olarak Bilal Bilgin’den paramı istedim.
•O sırada Ercan Kayhan içeri girdi ve beni iterek uzaklaştırmaya çalıştı.
•Ben kimseye saldırmamıştım, ama Kayhan beni itince karşılık verdim.
•O sırada masanın üzerinde duran bıçağa ikimiz de uzandık.
•Bıçak önce onun sonra benim elime geçti.
•Elime geçince refleksle karnına doğru salladım ancak isabet etmedi.
•İtişme sırasında dışarıya çıktık.
•Bu sırada kendimi savunma içgüdüsüyle elimdeki bıçağı boynuna sapladım.”
Artık yeter! Açıklayacaksın, hesap vereceksin İçişleri Bakanı! #suçlusunuz
Henüz Boğaziçi Üniversitesi’nde öldürülen 15 yaşındaki genç kızın ölümünün üzerinden iki gün geçmeden Mersin’de 16 yaşında bir genç kız daha öldürüldü.
İki cinayette de silah kullanıldı. Boğaziçi’nde yaşanan cinayette basına yansıyan haberlerden silahın ruhsatsız olduğu anlaşılıyor. Mersin Valiliği de yaptığı açıklamada şahısların aracında ruhsatsız silah bulunduğunu belirtiyor. İçişleri Bakanı @AliYerlikaya ise hâlâ susuyor!
Bu cinayetleri ‘sevgili cinayeti’ diye gündeme getirip üstünü kapatmanıza, katil yakalamakla övünmenize izin vermeyeceğiz.
Daha önce sorduk tekrar soruyoruz: Bu ülkede silahlar markette mi satılıyor? Katiller silahlara nasıl ulaşıyor açıkla İçişleri Bakanı!
Bu çete düzeni devam ettikçe sizin de eliniz genç kızlarımızı öldüren o tetikte, biliyoruz. İlan ediyoruz: İçişleri Bakanlığı cinayetlerin suç ortağıdır.
2024 yılında gerçekleşen kadın cinayetlerinin %57’si ateşli silahlarla işlenmişken Bakan Ali Yerlikaya sustu. 2025 yılında cinayetlerin ardı arkası kesilmiyor Bakan susmaya devam ediyor. Artık yeter!
Bu silahlara nasıl ulaşıldığını açıklayacaksın, hesap vereceksin Ali Yerlikaya! @TC_icisleri
Alınması gerelken tavır budur @herkesicinCHP
BARIŞ ve KARDEŞLİĞE YOLUMUZ
1 Eylül 1939, 80 milyonun üzerinde insanın ölümüne neden olan İkinci Dünya Savaşı’nın başlangıç tarihidir. Savaş, emperyalist ülkeler arasındaki rekabetin keskinleşmesi nedeniyle çıktı. Savaş, faşist Almanya ve onun müttefikleri İtalya ve Japonya’nın ırkçı, yayılmacı ideolojisi ve komünizmi yok etme saplantısı yüzünden çıktı. Savaş, İngiltere, ABD ve Fransa gibi emperyalist ülkelerin açgözlülüğü ve Nazi Almanyası’nı Sovyetler Birliği’ne karşı kışkırtma arzusu nedeniyle çıktı. Savaş, çok uluslu tekellerin kanlı çatışmaları kârlı bir fırsat olarak görmesi nedeniyle çıktı. Büyük bir yıkıma yol açan İkinci Dünya Savaşı’nın gidişatı, 27 milyon insanını işgalcilere karşı mücadelede yitiren Sovyetler Birliği’nin Nazi ordularını durdurması ve Avrupa’nın içlerine doğru kovalamaya başlaması ile değişti. 9 Mayıs’ta Almanya’nın teslim olmasıyla savaş sonlandı. 1 Eylül, insanlık bu kanlı hesaplaşmanın neden ve sonuçlarını unutmasın, emperyalist savaşlara karşı dursun diye Dünya Barış Günü ilan edildi.
Lafta herkes barış ister. Oysa savaşlardan çıkarı olanlar vardır. Örneğin silah üretim ve ticaretinden devasa kârlar elde eden büyük şirketlerin daha fazla gerilim ve çatışma çıkmasını istemesi kaçınılmazdır. Kapitalizm denen barbar düzen krizler yaratıp rekabeti körükledikçe ülkeler arasındaki gerilimler de keskinleşir. Bölgesel ve uluslararası düzeyde kaynaklardan daha fazla pay almak için fırsat kollayan kapitalist devletler, türlü gerekçelerle silahlı güce başvururlar. Milli duygular ve dinsel inançlar, yoksul insanların kendileri gibi yoksul başka uluslardan insanları öldürmeleri için istismar edilir, kazananlar yine büyük patronlar olur. İç politikada sıkışan iktidarlar kendilerini kurtarmak için savaşı bir araç olarak da kullanabilirler. Özetle, adil olmayan, zalimlik yapan, başkalarının hakkını gasp eden, toplumu ve ülkesini değil kendi çıkarlarını düşünenlerin ağzındaki “barış” sözcüğü ciddiye alınmamalıdır. İç politikası haksızlıklar üzerine kurulu bir siyasi iktidarın dış politikası da onun devamıdır, yine haksızlıklar üzerine kuruludur.
Savaş kötüdür, yıkıcıdır. Savaş ancak işgale karşı, zorba bir saldırgana karşı koymak için kaçınılmaz hale geldiyse meşrudur. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından işgale uğrayan Anadolu’daki Kurtuluş Savaşı meşru bir savaştır. Emperyalizme karşı halkların direnişi ve isyanı meşru bir savaştır. İkinci Dünya Savaşı’nda faşist Almanya, İtalya ve Japonya’nın işgaline uğrayan ülkelerde komünist partizanların önderliğinde verilen özgürlük mücadelesi meşru bir savaştır. Savaşsız bir dünya adil, sömürüsüz bir dünya demektir. Barış isteyenler aynı zamanda eşitlik istemek durumundadır.
Bugün Türkiye’de kimilerinin “terörsüz Türkiye”, kimilerinin “barış ve kardeşlik”, kimilerinin “demokratik toplumun inşası” diye tanımladığı bir süreç işliyor. Cumhur İttifakı'nın iki ortağından, Öcalan’dan, DEM’den ve Kandil’den konuyla ilgili sayısız açıklama yapıldı. TBMM’de “Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi” komisyonu kuruldu. İster iç politika açısından, ister dış politika ya da bölgesel dinamikler açısından ele alınsın bu sürecin “barış” ile elbette bir ilgisi var. Uzun yıllar boyunca yurttaşlarımızı etkileyen, on binlerce kişinin ölümüne neden olan ve bölgesel, hatta uluslararası boyutları olan bir sorunu görmezden gelmek ya da “güvenlik” başlığına sıkıştırmaya çalışmak beyhudedir. Türkiye’de bir Kürt sorunu vardır. TKP bu soruna ilişkin değerlendirmelerine temel belgelerinde yer vermiş ve Parti konferans ve kongrelerinde güncellemiştir. Başka sorunlardan bağımsız ve onların üstünde bir Kürt sorununun olmadığı, bu sorunun sömürüye ve emperyalizme karşı mücadele ekseninde eşitlik, laiklik, bağımsızlık ve Cumhuriyet kavgasının çıkarları doğrultusunda ele alınması gerektiği bu değerlendirmelerin en başına yazdığımız unsurdur.
Bugün işleyen sürece karşı olmak, ülkemizin herhangi bir sorununun çözümüne ya da barış ve kardeşliğe karşı olmak anlamına gelmemektedir. TKP barış ve kardeşlikten yanadır ama bu sürece karşıdır. TKP bu sürece, şu anda muhatapları birbirine karşı daha dikkatli bir dil kullandığı için değil, düne kadar “ezer geçeriz” diyenler sürekli kardeşlikten söz etmeye başladığı için değil, şu ya da bu aktörle masaya oturulduğu için değil, şantaj aracına dönüşen yaygın tutuklama ve kayyım uygulamaları sona erebileceği için değil, bu sürecin oturduğu zemin, hedefleri ve olası sonuçları nedeniyle karşı çıkmaktadır.
Son süreç, Suriye’de Esad’ın devrilmesi ve cihatçıların iktidara gelmesine yol açan operasyonla birlikte başlamış ve anlaşıldığı kadarıyla yine Suriye’de tıkanmaya başlamıştır. Oysa Suriye’de 2011’de başlayan ve emperyalist bir müdahale ile farklı bir içeriğe bürünen iç savaşta bugün sürecin muhatapları aralarındaki bütün farklılıklara rağmen aynı tarafta yer aldılar. AKP, Türkiye’yi ABD, İngiltere, İsrail, Katar gibi ülkelerin yanında emperyalist bir müdahalenin parçası haline getirirken, Suriye yönetimine karşı cihatçı örgütlerle birlikte PYD’yi de müttefik olarak gördü. Bu müttefiklik ilişkisi kesintiye uğrasa bile, 2024’te HTŞ’nin Şam’a girmesiyle tamamlanan son süreçte de çıkarlar ortaklaştı. Suriye’de bizim açımızdan mesele Esad’ın liderliğindeki Baas rejiminin iyi olup olmaması değildi. Geçmiş Suriye yönetiminde karşı çıkılacak çok şey vardı. Ancak bunlar önde gelen emperyalist ülkelerin ve İsrail’in müdahalesini, Suriye’nin yanı sıra dünyanın dört bir yanından devşirilen cihatçı silahlı grupların önünün açılmasını ve sonuçta Suriye’nin dağılmanın eşiğine getirilmesini haklı çıkarmıyor. Tekrar ediyoruz, aralarındaki farklılıklara rağmen AKP, MHP ve DEM Suriye’de son tahlilde aynı amaca hizmet eden politikalarda buluşmuştu. O zemin tamamen yanlış olduğu için bugün sorun üretiyor ve üretmeye devam edecek.
AKP iktidarının Suriye’nin birliği ve toprak bütünlüğünü bir “kırmızı çizgi” olarak ilan etmesinin hiçbir anlamı bulunmamaktadır. Suriye’nin parçalanma süreci 2011’de başladı, HTŞ��nin Şam’ı ve iktidarı ele geçirmesi ile birlikte yeni bir evreye girdi. Israrla vurguladığımız gibi başta İsrail ve İngiltere olmak üzere birçok ülke, HTŞ gibi bir suç örgütünün Suriye’de iktidara gelmesini, Suriye’ye istedikleri gibi müdahale edebilmek için planladılar. AKP iktidarının HTŞ’ye kefil olması, onu sonuna kadar desteklemesi, eğer Suriye’nin toprak bütünlüğünü korumak gibi bir amacın ürünüyse tam bir fiyasko olarak görülebilir. HTŞ’nin kendisi ademi merkeziyetçi bir yapılanmadır ve bünyesinde farklı silahlı gruplar özerklik içinde hareket etmektedir. Suriye’deki siyasi aktörlerin ya da belli bölgelerde yoğunlaşan etnik toplulukların HTŞ’nin otoritesini kabul etmesini istemek anlamsız ve karşılığı olmayan bir politikadır. Bu politika temelsizdir, yanlıştır ve “gerekirse İsrail’le savaşırız” türünden söylemlerle geçiştirilmeye çalışılsa da ülkemiz açısından yıkıcıdır.
Yanlış bir zeminden doğru politikalar çıkmaz. Bugün Türkiye’deki sürecin içindeki Suriye çatlağının aşılması Türkiye’nin Suriye’deki Arap-Kürt kardeşliğinin de hamisi olarak devreye girmesi ile mümkün olabilir. Kulağa hoş gelen bu yaklaşımın sınıfsal olarak sermayeye dayanacağı, yani holdinglerin çıkarlarını yansıtacağı, bu anlamda Türk-Kürt sermayesinin kaynaşmasında yeni bir evreye girileceği ortadadır. İdeolojik olarak bu sürecin Türk-İslam-Kürt sentezine dayanacağını bizzat iktidar çevreleri dillendiriyor. Yeni-Osmanlıcılık diye adlandırdığımız bu yaklaşım Türkiye’nin sınırlarının silikleşmesi ve Cumhuriyet’ten rövanşın alınması gibi beklentilere dayanmaktadır. Türkiye’ye böylesi bir alanın açılması ancak İsrail, ABD ve İngiltere’nin onayıyla ve bu anlamda yüksek bir bedel ödenerek mümkündür. Emperyalizmin ve yayılmacılığın barış getirdiği görülmemiştir. Dolayısıyla buradan ne Türk-Kürt-Arap kardeşliği çıkar ne de istikrar.
Bugünkü süreci öve öve bitiremeyenlerin bir bölümü ise sürecin ABD’ye ve İsrail’e rağmen, onlara karşı yürüdüğünü ileri sürüyor. Dediklerine göre “büyük oyunu bozmuşlar”. Suriye’de hangi oyunu bozmuşlar? Yanıt yok! Devamını da soralım. NATO ile giderek derinleşen işbirliği ile AKP hangi emperyalist planı boşa çıkaracak? Ülke ekonomisi tamamen holdinglerin elindeyken, bütün kaynaklar sermayeye aktarılırken, sıcak para ve yatırım çekmek için emperyalist merkezlere taviz üstüne taviz verilirken hangi emperyalist proje engellenecek? Hamas’ın radikal kanadının tasfiye edilmesi, İran’ın zayıf düşürülmesi, Lübnan’da Hizbullah’ın devre dışı bırakılması için ince ince çalışıp siyonist devletin son dönemdeki en yakın müttefiklerinden biri haline gelen Azerbaycan’ı bir “aracı” olarak kullanarak İsrail’in yarattığı tehditle nasıl baş edilecek? Halkımızın, bu iç politikayla, bu ekonomik politikalarla, bu dış politika tercihleriyle, İsrail ile açık bir savaşa girmesinin ülkeyi bile isteye tuzağa düşürmek anlamına geleceğini anlamayacağını mı sanıyorsunuz? Emperyalizme ve İsrail saldırganlığına karşı mücadele ilkeyle olur, programla olur, halkçı politikalarla olur, bağımsız ve egemen bir ülke hedefiyle olur, devletçi ve planlı bir ekonomiyle olur, Cumhuriyet ve laiklik bayrağıyla olur. Bunlar olmazsa işbirlikçilikle maceracılık arasında sıkışıp kalınır.
“Kardeşlik” deniyor, “iç barış” deniyor. Toplumsal adaletsizlikte zirveye yerleşmiş, patronların saltanat sürdüğü, emekçilerin yoksulluğa mahkum edildiği bir ülkede kardeşlik nasıl tesis edilecek? Emekçilerin, yoksulların bir olup bu asalak düzenin karşısına dikilmesinden ölesiye korkan sömürücü sınıfların öncülük ve inisiyatifinde Türk-Kürt kardeşliğini hangi temele yerleştireceksiniz? Ağalıktan, aşiret reisliğinden holding sahipliğine yükselmiş Kürt zenginlerinin ülkeyi soyup soğana çeviren TÜSİAD patronlarıyla kaynaşmasından bu memlekete hayır gelmez!
Kardeşliği, Cumhuriyet’e sırt dönüp bin yıl öncesindeki Malazgirt Savaşı’nın tarihsel olarak tartışmalı “birlik ruhu”na bel bağlayarak sağlama çabalarının arkasındaki niyeti iyi biliyoruz. Siyasi iktidar ile Kürt milliyetçiliği sorunların kaynağında Cumhuriyet’in kuruluşunun yattığına toplumu ikna etmek için uğraşırken, yeni tarihsel referansları öne çıkarmak durumundalar. Bu anlamda süreç, Şeyh Sait, Saidi Nursi ve Turgut Özal gibi isimlerde uzlaşmış görünüyor. Bu bakış açısı ile bugünün sorunlarını çözmek imkansızdır. Sürecin tıkanma belirtileri vermesinin bir nedeni de budur: Bugünün sorunlarını, yüz yıl, bin yıl öncesine sıçrayarak çözmek mümkün değildir.
Türkiye’nin bütün sorunlarının bugünden kaynaklandığını iddia etmiyoruz. Sorunlar birike birike geldi ya da geçmişten gelen sorunlar yeni içerikler kazandı. Ancak bugün Türkiye’de tek bir sorun, ülkenin mevcut toplumsal sistemini sorgulamadan çözülemez. Her kim ki, bugün ülkenin mutlak çoğunluğunu yoksulluğa mahkum eden holdingler-tarikatlar düzeni devam ederken ülkenin önemli sorunlarının çözülebileceğini iddia ediyorsa, halka yalan söylüyordur. Tarih boyunca mevcut sistemi sorgulayarak kendisini var eden sol düşünceden gelen bazı kesimlerin bile bugünkü toplumsal düzenin içindeki çaresiz arayışlardan heyecan duyması utanç vericidir. Çare, Türkiye’nin toplumcu, halkçı bir silkiniş yaşamasındadır. TKP bu yüzden ısrarla Sosyalist Cumhuriyet demektedir.
Bu noktada TKP’nin Cumhuriyet’in kuruluşunu neden devrimci ve ilerici bir adım olarak gördüğüne bir kez daha açıklık getirmek durumundayız. Türkiye Cumhuriyeti, emperyalist bir savaşın ardından ortaya çıkan karanlık bir dönemde işgale ve Saray’a karşı mücadelenin ardından kurulmuştur. Bu, devrim ile karşı devrim arasında bir saflaşmadır. Bu saflaşma Anadolu’dadır, Avrupa’dadır, Asya’dadır. Milli Mücadele, dönemin devrimci güçleriyle ittifaka girmiş, emperyalist planları bozmuş, çürüyen Osmanlı Sarayı’na isyan etmiş ve önemli ilerici dönüşümlerin önünü açmıştır. Sahip çıktığımız bu tarihsel birikim ve bu tarihsel birikime yol açan iradedir. Bütün bu devrimci dönemin ardından adım adım güçlenen, iktidarı yoksul emekçi kesimlere karşı kendi çıkarları için kullanan ve Cumhuriyet’i halksızlaştıran sermaye sınıfının egemenliği ile hesaplaşmayıp, bugün çok uluslu tekellerin düzenini kabullenip, Cumhuriyet’in kuruluşu ile hesaplaşmak gericiliktir. Kürt halkının gerici çözümlere değil, sömürüyle, aşiretlerle, tarikatlarla, emperyalizmle hesaplaşan bir programa ihtiyacı vardır. Bu program hepimizin, tüm emekçilerin programıdır, birleştirici olan budur.
Lozan’ı masaya yatırıp, onu yenilemek ya da ortadan kaldırmak, “Sevr daha tercih edilirdi” türünden arayışlara girmek ise ayrıştırıcı olduğu kadar yıkıcıdır. Lozan, Milli Mücadele’nin ardından o günkü dünya sistemiyle bir anlaşmadır. Muhataplar, Sovyetler Birliği’ni bir kenara koyarsak, asli olarak emperyalist ülkelerdir. Bu anlaşmayı dar anlamıyla bir başarı ya da başarısızlık olarak görmek anlamsızdır. Kurtuluş Savaşı’nın bir biçimde sonlandırılması ve bir sonuca bağlanması olarak değerlendirilmesi gereken Lozan’ın kurcalanması ve sağa sola çekiştirilmesi ülkemizin ve bölgemizin derin çatışma ve savaşlara sürüklenmesinden başka sonuç vermez. Bu çatışma ve savaşların tamamen güçlü emperyalist ülkelerin inisiyatifinde ve çıkarları doğrultusunda gelişeceği kesindir.
Türkiye Cumhuriyeti’nin sınırlarının genişlemesi, belirsizleşmesi, özerklik ya da başka biçimlerde seyreltilmesinin kardeşliği ya da birliği sağlaması veya kimilerinin iddia ettiği gibi Kürt halkına özgürlüğün yolunu açması mümkün değildir. Bütün bunlar kaynakların paylaşılması için yeni gerilim ve çatışmaların kapısını açacaktır. Etnik temelli gerilim ve çatışmaların kimseye bir yararı olmayacağı ortadadır. Türkiye’nin sınırlarını genişleterek “büyümesi”ni gündemde tutmaya çalışan iktidara yakın bazı çevrelere de aynı uyarıyı yapmak durumundayız. Başka ülkelerin topraklarına göz dikmek ahlaki bir sorun olmanın yanı sıra Türkiye’yi yıkıma götürecek gelişmeleri tetikleyeceği için siyaseten de tehlikelidir. Geçmişte AKP’nin karşısında duran kimi kesimlerin bu yayılmacı yönelimlerden heyecanlanmaya başlaması Cumhuriyetçiler için yeterince uyarıcı olmalıdır. Kurulu düzenin sınıfsal karakterini ve AKP’yi iktidara getiren ve tutan nedenleri bir kenara koyarak Cumhuriyet savunusu hiçbir biçimde mümkün değildir.
Sonuçta, bu süreci ele alırken sürecin mimarlarının siyasal ve ideolojik karakterlerini veri almak durumundayız. Çeyrek asıra yaklaşan iktidarı boyunca AKP karşı devrimci bir misyonla ülkeyi bütün alanlarda geriye götürmüştür. Diğer tarafta ise Kürt milliyetçiliğini, liberalizmi ve Marksizmsiz bir solculuğu aynı anda temsil etmeye çalışan bir hareketin laiklik, Cumhuriyet, emek-sermaye çelişkisi ve emperyalizm gibi temel başlıklarda AKP ile uyum yakalayabildiğini biliyoruz. Bu uyumun Türkiye’yi demokratikleştireceği iddiası abesle iştigaldir. Sürece siyasi tutuklamalar, basına ve gazetecilere dönük baskılar ve işçi sınıfına dönük saldırılar eşlik etmektedir. “Süreç başarıya ulaşırsa, iktidar bu uygulamalardan vazgeçecek” yaklaşımının ülke gerçekliği ile hiçbir ilişkisi bulunmamaktadır. Sürecin, Saray rejiminin geriletilmesi için desteklenmesi gerektiği yolundaki “sol” yorumların ise ciddiye alınır bir tarafı bulunmamaktadır.
Türkiye’de barış ve kardeşlik savunusu mevcut sürecin içine sıkıştırılamaz. Temelleri yanlış kurulmuş olan bu sürecin yeni sıkıntılara yol açacağından endişe duyuyoruz. Geçmişteki çözüm sürecinde de benzer uyarıları yapmış ve daha derin çatışmaların yaşanabileceğini söylemiştik. Kaygılarımızda haklı çıktık. ABD’nin, İngiltere’nin, İsrail’in inisiyatif aldığı bölgesel gelişmelerle etkileşim içinde olan, sermaye sınıfının ihtiyaçları doğrultusunda şekillenen, ideolojik açıdan gerici bir perspektife sahip olan bugünkü sürecin nereye evrilirse evrilsin sağlıklı bir sonuç doğurması beklenemez.
Bu sürecin bugünkü içerikle kardeşlikten çok, yeni gerilimleri tırmandırma olasılığı vardır. Kürt halkının diline, kültürüne ve varlığına tahamm��lsüzlük bir kez daha belirginleşmektedir. Milliyetçiliğin milliyetçiliği beslediği gerçeği bir kez daha kanıtlanmaktadır. Bu ortamda TKP kendisine yöneltilen “terörün bitmesini istememek” ya da “Kürt düşmanlığı” gibi suçlamaları ciddiye bile almamaktadır. Partimiz NATO’nun, tarikatların, bölge gericiliğinin, holdinglerin, aşiretlerin barışına ortak olmaya niyetli değildir. Barış ve kardeşliğin sömürüye ve emperyalizme karşı durularak, laiklik ve Cumhuriyet savunusuyla elde edileceğinden zerre kuşkumuz yok.
Yaşasın barış ve kardeşlik.
Yaşasın Cumhuriyet.
Yaşasın bağımsızlık ve laiklik.
Yaşasın sosyalizm!
-TKP Merkez Komite
Alınması gerelken tavır budur @herkesicinCHP
BARIŞ ve KARDEŞLİĞE YOLUMUZ
1 Eylül 1939, 80 milyonun üzerinde insanın ölümüne neden olan İkinci Dünya Savaşı’nın başlangıç tarihidir. Savaş, emperyalist ülkeler arasındaki rekabetin keskinleşmesi nedeniyle çıktı. Savaş, faşist Almanya ve onun müttefikleri İtalya ve Japonya’nın ırkçı, yayılmacı ideolojisi ve komünizmi yok etme saplantısı yüzünden çıktı. Savaş, İngiltere, ABD ve Fransa gibi emperyalist ülkelerin açgözlülüğü ve Nazi Almanyası’nı Sovyetler Birliği’ne karşı kışkırtma arzusu nedeniyle çıktı. Savaş, çok uluslu tekellerin kanlı çatışmaları kârlı bir fırsat olarak görmesi nedeniyle çıktı. Büyük bir yıkıma yol açan İkinci Dünya Savaşı’nın gidişatı, 27 milyon insanını işgalcilere karşı mücadelede yitiren Sovyetler Birliği’nin Nazi ordularını durdurması ve Avrupa’nın içlerine doğru kovalamaya başlaması ile değişti. 9 Mayıs’ta Almanya’nın teslim olmasıyla savaş sonlandı. 1 Eylül, insanlık bu kanlı hesaplaşmanın neden ve sonuçlarını unutmasın, emperyalist savaşlara karşı dursun diye Dünya Barış Günü ilan edildi.
Lafta herkes barış ister. Oysa savaşlardan çıkarı olanlar vardır. Örneğin silah üretim ve ticaretinden devasa kârlar elde eden büyük şirketlerin daha fazla gerilim ve çatışma çıkmasını istemesi kaçınılmazdır. Kapitalizm denen barbar düzen krizler yaratıp rekabeti körükledikçe ülkeler arasındaki gerilimler de keskinleşir. Bölgesel ve uluslararası düzeyde kaynaklardan daha fazla pay almak için fırsat kollayan kapitalist devletler, türlü gerekçelerle silahlı güce başvururlar. Milli duygular ve dinsel inançlar, yoksul insanların kendileri gibi yoksul başka uluslardan insanları öldürmeleri için istismar edilir, kazananlar yine büyük patronlar olur. İç politikada sıkışan iktidarlar kendilerini kurtarmak için savaşı bir araç olarak da kullanabilirler. Özetle, adil olmayan, zalimlik yapan, başkalarının hakkını gasp eden, toplumu ve ülkesini değil kendi çıkarlarını düşünenlerin ağzındaki “barış” sözcüğü ciddiye alınmamalıdır. İç politikası haksızlıklar üzerine kurulu bir siyasi iktidarın dış politikası da onun devamıdır, yine haksızlıklar üzerine kuruludur.
Savaş kötüdür, yıkıcıdır. Savaş ancak işgale karşı, zorba bir saldırgana karşı koymak için kaçınılmaz hale geldiyse meşrudur. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından işgale uğrayan Anadolu’daki Kurtuluş Savaşı meşru bir savaştır. Emperyalizme karşı halkların direnişi ve isyanı meşru bir savaştır. İkinci Dünya Savaşı’nda faşist Almanya, İtalya ve Japonya’nın işgaline uğrayan ülkelerde komünist partizanların önderliğinde verilen özgürlük mücadelesi meşru bir savaştır. Savaşsız bir dünya adil, sömürüsüz bir dünya demektir. Barış isteyenler aynı zamanda eşitlik istemek durumundadır.
Bugün Türkiye’de kimilerinin “terörsüz Türkiye”, kimilerinin “barış ve kardeşlik”, kimilerinin “demokratik toplumun inşası” diye tanımladığı bir süreç işliyor. Cumhur İttifakı'nın iki ortağından, Öcalan’dan, DEM’den ve Kandil’den konuyla ilgili sayısız açıklama yapıldı. TBMM’de “Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi” komisyonu kuruldu. İster iç politika açısından, ister dış politika ya da bölgesel dinamikler açısından ele alınsın bu sürecin “barış” ile elbette bir ilgisi var. Uzun yıllar boyunca yurttaşlarımızı etkileyen, on binlerce kişinin ölümüne neden olan ve bölgesel, hatta uluslararası boyutları olan bir sorunu görmezden gelmek ya da “güvenlik” başlığına sıkıştırmaya çalışmak beyhudedir. Türkiye’de bir Kürt sorunu vardır. TKP bu soruna ilişkin değerlendirmelerine temel belgelerinde yer vermiş ve Parti konferans ve kongrelerinde güncellemiştir. Başka sorunlardan bağımsız ve onların üstünde bir Kürt sorununun olmadığı, bu sorunun sömürüye ve emperyalizme karşı mücadele ekseninde eşitlik, laiklik, bağımsızlık ve Cumhuriyet kavgasının çıkarları doğrultusunda ele alınması gerektiği bu değerlendirmelerin en başına yazdığımız unsurdur.
Bugün işleyen sürece karşı olmak, ülkemizin herhangi bir sorununun çözümüne ya da barış ve kardeşliğe karşı olmak anlamına gelmemektedir. TKP barış ve kardeşlikten yanadır ama bu sürece karşıdır. TKP bu sürece, şu anda muhatapları birbirine karşı daha dikkatli bir dil kullandığı için değil, düne kadar “ezer geçeriz” diyenler sürekli kardeşlikten söz etmeye başladığı için değil, şu ya da bu aktörle masaya oturulduğu için değil, şantaj aracına dönüşen yaygın tutuklama ve kayyım uygulamaları sona erebileceği için değil, bu sürecin oturduğu zemin, hedefleri ve olası sonuçları nedeniyle karşı çıkmaktadır.
Son süreç, Suriye’de Esad’ın devrilmesi ve cihatçıların iktidara gelmesine yol açan operasyonla birlikte başlamış ve anlaşıldığı kadarıyla yine Suriye’de tıkanmaya başlamıştır. Oysa Suriye’de 2011’de başlayan ve emperyalist bir müdahale ile farklı bir içeriğe bürünen iç savaşta bugün sürecin muhatapları aralarındaki bütün farklılıklara rağmen aynı tarafta yer aldılar. AKP, Türkiye’yi ABD, İngiltere, İsrail, Katar gibi ülkelerin yanında emperyalist bir müdahalenin parçası haline getirirken, Suriye yönetimine karşı cihatçı örgütlerle birlikte PYD’yi de müttefik olarak gördü. Bu müttefiklik ilişkisi kesintiye uğrasa bile, 2024’te HTŞ’nin Şam’a girmesiyle tamamlanan son süreçte de çıkarlar ortaklaştı. Suriye’de bizim açımızdan mesele Esad’ın liderliğindeki Baas rejiminin iyi olup olmaması değildi. Geçmiş Suriye yönetiminde karşı çıkılacak çok şey vardı. Ancak bunlar önde gelen emperyalist ülkelerin ve İsrail’in müdahalesini, Suriye’nin yanı sıra dünyanın dört bir yanından devşirilen cihatçı silahlı grupların önünün açılmasını ve sonuçta Suriye’nin dağılmanın eşiğine getirilmesini haklı çıkarmıyor. Tekrar ediyoruz, aralarındaki farklılıklara rağmen AKP, MHP ve DEM Suriye’de son tahlilde aynı amaca hizmet eden politikalarda buluşmuştu. O zemin tamamen yanlış olduğu için bugün sorun üretiyor ve üretmeye devam edecek.
AKP iktidarının Suriye’nin birliği ve toprak bütünlüğünü bir “kırmızı çizgi” olarak ilan etmesinin hiçbir anlamı bulunmamaktadır. Suriye’nin parçalanma süreci 2011’de başladı, HTŞ��nin Şam’ı ve iktidarı ele geçirmesi ile birlikte yeni bir evreye girdi. Israrla vurguladığımız gibi başta İsrail ve İngiltere olmak üzere birçok ülke, HTŞ gibi bir suç örgütünün Suriye’de iktidara gelmesini, Suriye’ye istedikleri gibi müdahale edebilmek için planladılar. AKP iktidarının HTŞ’ye kefil olması, onu sonuna kadar desteklemesi, eğer Suriye’nin toprak bütünlüğünü korumak gibi bir amacın ürünüyse tam bir fiyasko olarak görülebilir. HTŞ’nin kendisi ademi merkeziyetçi bir yapılanmadır ve bünyesinde farklı silahlı gruplar özerklik içinde hareket etmektedir. Suriye’deki siyasi aktörlerin ya da belli bölgelerde yoğunlaşan etnik toplulukların HTŞ’nin otoritesini kabul etmesini istemek anlamsız ve karşılığı olmayan bir politikadır. Bu politika temelsizdir, yanlıştır ve “gerekirse İsrail’le savaşırız” türünden söylemlerle geçiştirilmeye çalışılsa da ülkemiz açısından yıkıcıdır.
Yanlış bir zeminden doğru politikalar çıkmaz. Bugün Türkiye’deki sürecin içindeki Suriye çatlağının aşılması Türkiye’nin Suriye’deki Arap-Kürt kardeşliğinin de hamisi olarak devreye girmesi ile mümkün olabilir. Kulağa hoş gelen bu yaklaşımın sınıfsal olarak sermayeye dayanacağı, yani holdinglerin çıkarlarını yansıtacağı, bu anlamda Türk-Kürt sermayesinin kaynaşmasında yeni bir evreye girileceği ortadadır. İdeolojik olarak bu sürecin Türk-İslam-Kürt sentezine dayanacağını bizzat iktidar çevreleri dillendiriyor. Yeni-Osmanlıcılık diye adlandırdığımız bu yaklaşım Türkiye’nin sınırlarının silikleşmesi ve Cumhuriyet’ten rövanşın alınması gibi beklentilere dayanmaktadır. Türkiye’ye böylesi bir alanın açılması ancak İsrail, ABD ve İngiltere’nin onayıyla ve bu anlamda yüksek bir bedel ödenerek mümkündür. Emperyalizmin ve yayılmacılığın barış getirdiği görülmemiştir. Dolayısıyla buradan ne Türk-Kürt-Arap kardeşliği çıkar ne de istikrar.
Bugünkü süreci öve öve bitiremeyenlerin bir bölümü ise sürecin ABD’ye ve İsrail’e rağmen, onlara karşı yürüdüğünü ileri sürüyor. Dediklerine göre “büyük oyunu bozmuşlar”. Suriye’de hangi oyunu bozmuşlar? Yanıt yok! Devamını da soralım. NATO ile giderek derinleşen işbirliği ile AKP hangi emperyalist planı boşa çıkaracak? Ülke ekonomisi tamamen holdinglerin elindeyken, bütün kaynaklar sermayeye aktarılırken, sıcak para ve yatırım çekmek için emperyalist merkezlere taviz üstüne taviz verilirken hangi emperyalist proje engellenecek? Hamas’ın radikal kanadının tasfiye edilmesi, İran’ın zayıf düşürülmesi, Lübnan’da Hizbullah’ın devre dışı bırakılması için ince ince çalışıp siyonist devletin son dönemdeki en yakın müttefiklerinden biri haline gelen Azerbaycan’ı bir “aracı” olarak kullanarak İsrail’in yarattığı tehditle nasıl baş edilecek? Halkımızın, bu iç politikayla, bu ekonomik politikalarla, bu dış politika tercihleriyle, İsrail ile açık bir savaşa girmesinin ülkeyi bile isteye tuzağa düşürmek anlamına geleceğini anlamayacağını mı sanıyorsunuz? Emperyalizme ve İsrail saldırganlığına karşı mücadele ilkeyle olur, programla olur, halkçı politikalarla olur, bağımsız ve egemen bir ülke hedefiyle olur, devletçi ve planlı bir ekonomiyle olur, Cumhuriyet ve laiklik bayrağıyla olur. Bunlar olmazsa işbirlikçilikle maceracılık arasında sıkışıp kalınır.
“Kardeşlik” deniyor, “iç barış” deniyor. Toplumsal adaletsizlikte zirveye yerleşmiş, patronların saltanat sürdüğü, emekçilerin yoksulluğa mahkum edildiği bir ülkede kardeşlik nasıl tesis edilecek? Emekçilerin, yoksulların bir olup bu asalak düzenin karşısına dikilmesinden ölesiye korkan sömürücü sınıfların öncülük ve inisiyatifinde Türk-Kürt kardeşliğini hangi temele yerleştireceksiniz? Ağalıktan, aşiret reisliğinden holding sahipliğine yükselmiş Kürt zenginlerinin ülkeyi soyup soğana çeviren TÜSİAD patronlarıyla kaynaşmasından bu memlekete hayır gelmez!
Kardeşliği, Cumhuriyet’e sırt dönüp bin yıl öncesindeki Malazgirt Savaşı’nın tarihsel olarak tartışmalı “birlik ruhu”na bel bağlayarak sağlama çabalarının arkasındaki niyeti iyi biliyoruz. Siyasi iktidar ile Kürt milliyetçiliği sorunların kaynağında Cumhuriyet’in kuruluşunun yattığına toplumu ikna etmek için uğraşırken, yeni tarihsel referansları öne çıkarmak durumundalar. Bu anlamda süreç, Şeyh Sait, Saidi Nursi ve Turgut Özal gibi isimlerde uzlaşmış görünüyor. Bu bakış açısı ile bugünün sorunlarını çözmek imkansızdır. Sürecin tıkanma belirtileri vermesinin bir nedeni de budur: Bugünün sorunlarını, yüz yıl, bin yıl öncesine sıçrayarak çözmek mümkün değildir.
Türkiye’nin bütün sorunlarının bugünden kaynaklandığını iddia etmiyoruz. Sorunlar birike birike geldi ya da geçmişten gelen sorunlar yeni içerikler kazandı. Ancak bugün Türkiye’de tek bir sorun, ülkenin mevcut toplumsal sistemini sorgulamadan çözülemez. Her kim ki, bugün ülkenin mutlak çoğunluğunu yoksulluğa mahkum eden holdingler-tarikatlar düzeni devam ederken ülkenin önemli sorunlarının çözülebileceğini iddia ediyorsa, halka yalan söylüyordur. Tarih boyunca mevcut sistemi sorgulayarak kendisini var eden sol düşünceden gelen bazı kesimlerin bile bugünkü toplumsal düzenin içindeki çaresiz arayışlardan heyecan duyması utanç vericidir. Çare, Türkiye’nin toplumcu, halkçı bir silkiniş yaşamasındadır. TKP bu yüzden ısrarla Sosyalist Cumhuriyet demektedir.
Bu noktada TKP’nin Cumhuriyet’in kuruluşunu neden devrimci ve ilerici bir adım olarak gördüğüne bir kez daha açıklık getirmek durumundayız. Türkiye Cumhuriyeti, emperyalist bir savaşın ardından ortaya çıkan karanlık bir dönemde işgale ve Saray’a karşı mücadelenin ardından kurulmuştur. Bu, devrim ile karşı devrim arasında bir saflaşmadır. Bu saflaşma Anadolu’dadır, Avrupa’dadır, Asya’dadır. Milli Mücadele, dönemin devrimci güçleriyle ittifaka girmiş, emperyalist planları bozmuş, çürüyen Osmanlı Sarayı’na isyan etmiş ve önemli ilerici dönüşümlerin önünü açmıştır. Sahip çıktığımız bu tarihsel birikim ve bu tarihsel birikime yol açan iradedir. Bütün bu devrimci dönemin ardından adım adım güçlenen, iktidarı yoksul emekçi kesimlere karşı kendi çıkarları için kullanan ve Cumhuriyet’i halksızlaştıran sermaye sınıfının egemenliği ile hesaplaşmayıp, bugün çok uluslu tekellerin düzenini kabullenip, Cumhuriyet’in kuruluşu ile hesaplaşmak gericiliktir. Kürt halkının gerici çözümlere değil, sömürüyle, aşiretlerle, tarikatlarla, emperyalizmle hesaplaşan bir programa ihtiyacı vardır. Bu program hepimizin, tüm emekçilerin programıdır, birleştirici olan budur.
Lozan’ı masaya yatırıp, onu yenilemek ya da ortadan kaldırmak, “Sevr daha tercih edilirdi” türünden arayışlara girmek ise ayrıştırıcı olduğu kadar yıkıcıdır. Lozan, Milli Mücadele’nin ardından o günkü dünya sistemiyle bir anlaşmadır. Muhataplar, Sovyetler Birliği’ni bir kenara koyarsak, asli olarak emperyalist ülkelerdir. Bu anlaşmayı dar anlamıyla bir başarı ya da başarısızlık olarak görmek anlamsızdır. Kurtuluş Savaşı’nın bir biçimde sonlandırılması ve bir sonuca bağlanması olarak değerlendirilmesi gereken Lozan’ın kurcalanması ve sağa sola çekiştirilmesi ülkemizin ve bölgemizin derin çatışma ve savaşlara sürüklenmesinden başka sonuç vermez. Bu çatışma ve savaşların tamamen güçlü emperyalist ülkelerin inisiyatifinde ve çıkarları doğrultusunda gelişeceği kesindir.
Türkiye Cumhuriyeti’nin sınırlarının genişlemesi, belirsizleşmesi, özerklik ya da başka biçimlerde seyreltilmesinin kardeşliği ya da birliği sağlaması veya kimilerinin iddia ettiği gibi Kürt halkına özgürlüğün yolunu açması mümkün değildir. Bütün bunlar kaynakların paylaşılması için yeni gerilim ve çatışmaların kapısını açacaktır. Etnik temelli gerilim ve çatışmaların kimseye bir yararı olmayacağı ortadadır. Türkiye’nin sınırlarını genişleterek “büyümesi”ni gündemde tutmaya çalışan iktidara yakın bazı çevrelere de aynı uyarıyı yapmak durumundayız. Başka ülkelerin topraklarına göz dikmek ahlaki bir sorun olmanın yanı sıra Türkiye’yi yıkıma götürecek gelişmeleri tetikleyeceği için siyaseten de tehlikelidir. Geçmişte AKP’nin karşısında duran kimi kesimlerin bu yayılmacı yönelimlerden heyecanlanmaya başlaması Cumhuriyetçiler için yeterince uyarıcı olmalıdır. Kurulu düzenin sınıfsal karakterini ve AKP’yi iktidara getiren ve tutan nedenleri bir kenara koyarak Cumhuriyet savunusu hiçbir biçimde mümkün değildir.
Sonuçta, bu süreci ele alırken sürecin mimarlarının siyasal ve ideolojik karakterlerini veri almak durumundayız. Çeyrek asıra yaklaşan iktidarı boyunca AKP karşı devrimci bir misyonla ülkeyi bütün alanlarda geriye götürmüştür. Diğer tarafta ise Kürt milliyetçiliğini, liberalizmi ve Marksizmsiz bir solculuğu aynı anda temsil etmeye çalışan bir hareketin laiklik, Cumhuriyet, emek-sermaye çelişkisi ve emperyalizm gibi temel başlıklarda AKP ile uyum yakalayabildiğini biliyoruz. Bu uyumun Türkiye’yi demokratikleştireceği iddiası abesle iştigaldir. Sürece siyasi tutuklamalar, basına ve gazetecilere dönük baskılar ve işçi sınıfına dönük saldırılar eşlik etmektedir. “Süreç başarıya ulaşırsa, iktidar bu uygulamalardan vazgeçecek” yaklaşımının ülke gerçekliği ile hiçbir ilişkisi bulunmamaktadır. Sürecin, Saray rejiminin geriletilmesi için desteklenmesi gerektiği yolundaki “sol” yorumların ise ciddiye alınır bir tarafı bulunmamaktadır.
Türkiye’de barış ve kardeşlik savunusu mevcut sürecin içine sıkıştırılamaz. Temelleri yanlış kurulmuş olan bu sürecin yeni sıkıntılara yol açacağından endişe duyuyoruz. Geçmişteki çözüm sürecinde de benzer uyarıları yapmış ve daha derin çatışmaların yaşanabileceğini söylemiştik. Kaygılarımızda haklı çıktık. ABD’nin, İngiltere’nin, İsrail’in inisiyatif aldığı bölgesel gelişmelerle etkileşim içinde olan, sermaye sınıfının ihtiyaçları doğrultusunda şekillenen, ideolojik açıdan gerici bir perspektife sahip olan bugünkü sürecin nereye evrilirse evrilsin sağlıklı bir sonuç doğurması beklenemez.
Bu sürecin bugünkü içerikle kardeşlikten çok, yeni gerilimleri tırmandırma olasılığı vardır. Kürt halkının diline, kültürüne ve varlığına tahamm��lsüzlük bir kez daha belirginleşmektedir. Milliyetçiliğin milliyetçiliği beslediği gerçeği bir kez daha kanıtlanmaktadır. Bu ortamda TKP kendisine yöneltilen “terörün bitmesini istememek” ya da “Kürt düşmanlığı” gibi suçlamaları ciddiye bile almamaktadır. Partimiz NATO’nun, tarikatların, bölge gericiliğinin, holdinglerin, aşiretlerin barışına ortak olmaya niyetli değildir. Barış ve kardeşliğin sömürüye ve emperyalizme karşı durularak, laiklik ve Cumhuriyet savunusuyla elde edileceğinden zerre kuşkumuz yok.
Yaşasın barış ve kardeşlik.
Yaşasın Cumhuriyet.
Yaşasın bağımsızlık ve laiklik.
Yaşasın sosyalizm!
-TKP Merkez Komite
Chp çözüm komisyonundan çıkmalı faşist blokla her türlü iletişimi kesmelidir. İktidarın istelerini yapmak sadece akpye cesaret verir
#kayyum
Değerli yol arkadaşlarım,
Telefonlarım kilitlenmiş durumda. Aramalara ve mesajlara dönmem mümkün değil.
Süreci takip etmek ve yönetmek üzere İstanbul İl Başkanlığımıza geçiyorum.
Cumhuriyet Halk Partisi halktır, halkın evidir, baba ocağıdır. Teslim alınamaz!
"Cinsel ilişkiyi reddetmek erkekte elem ve öfke" yaratır diyerek cinsel ilişkiye gitmemeyi haksız tahrik sayıp katil erkeğe ceza indirimi verilmesi Yargıtay tarafından onanmış. Kadınların bedenleri, iradeleri sadece kadınlara aittir, Yargıtay açıkça tecavüzü normalleştirmiştir.
+Thkc nin gerilları başta olmak ğzere cezaevindeki tüm devrimcilerin derhal serbest bırakılıp,hepsine tazminat ödenmesini istememiş
+Diyanetin, imamhatiplerin, kuran kurslarının, ilahiyat fakültelerinin kapatılmasını din dersinin kaldırılmasını istememiş yazıklar olsun özgür özel
CHP Komisyona 29 maddelik demokratikleşme paketini sundu;
1.TBMM’de tam yetkili bir “Toplumsal Barış, Adalet ve Demokratik Mutabakat Komisyonu”
2.Anayasayı askıya alan bir iktidarın varlığında anayasa yapılamaz
3.Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının uygulanması
4.Toplumsal barışın inşası için ifade özgürlüğü
5.Kürt sorununun çözümü için demokratik siyaset
6.Kayyım uygulamasına son verilmesi ve güçlü bir yerel yönetim anlayışı
7.Siyaseti yargı aracılığıyla dizayn çabalarına son verilmesi, 19 Mart darbe girişimi kapsamında haksızca tutuklanmış olan tüm siyasetçi ve bürokratların derhal tahliyesi
8.Gezi davası başta olmak üzere toplumsal muhalefeti sindirmeye yönelik davalar nedeniyle cezaevinde tutulanların tahliyesi
9.Terörle Mücadele Kanununda hukuki belirlilik ilkesi
10.Güvenlik güçlerinin ve güvenlik bürokrasisinde çalışan sivil memurların özlük haklarının iyileştirilmesi
11.Cumhurbaşkanına ve kamu görevlisine hakaret suçu sorunu
12.Halkı kin ve düşmanlığa tahrik suçunun yeniden düzenlenmesi
13.Nefret söylemleri ve nefret suçlarının cezalandırılması
14.Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu’nun bağımsız bir yapıya kavuşturulması
15.İnsanlığa karşı suçlarla ve işkenceyle etkin mücadele
16.Otoriter yönetimlerden ithal edilen yasa tekliflerinin gündemden kalıcı olarak geri çekildiğinin açıklanması
17.Kadın ve çocuklara yönelik şiddete karşı etkin bir mücadele
18.Halkın haber alma hakkı önündeki bir engel olarak erişim engellemesi sorunu
19.Sansür yasasının yürürlükten kaldırılması
20.Basın özgürlüğü önündeki kurumsal ve yasal engellerin kaldırılması
21.Örgütlenme özgürlüğü önündeki kanun ve uygulamadan kaynaklı tüm engellerin kaldırılması
22.Adil, kapsayıcı, insan onuruna yaraşır bir infaz mevzuatı
23.Gizli tanık uygulamasının adil yargılanma hakkını ihlaline son verilmesi
24.Etkin pişmanlık kurumunun iftiracılığa dönüşmesine derhal son verilmesi
25.Savunma hakkına getirilen sınırlamalardan geri adım atılması
26.Cezaevleri İdare ve Gözlem Kurullarının keyfi kararlarının önüne geçilmesi
27.Kanun hükmünde kararnamelerle görevlerinden ihraç edilenlerin durumunun yeniden hukuk çerçevesinde değerlendirilmesi
28.Devletin inançlara karşı tarafsız olduğu bir düzenin hayata geçirilmesi
29.Siyasi soruşturmalarda başsavcılıkların yetki gaspının sonlandırılması
Last Seen Users on Sotwe
Crot didalam
Seen from Singapore
malaysia gay
Seen from Malaysia
Se3aaa
Seen from Saudi Arabia
cuckold porno
Seen from Turkey
قفشة عمهم
Seen from Saudi Arabia
pass cuckold
Seen from Turkey
台湾软妹🌿 
Seen from Thailand
.
Seen from Latvia
Frank Graffagnino
Seen from Ecuador
Mia Malkova
Seen from Indonesia
Trends for you
Most Popular Users
Elon Musk
@elonmusk
241.8M followers
Barack Obama
@barackobama
119M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
114.6M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.9M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107.2M followers
Rihanna
@rihanna
98.7M followers
NASA
@nasa
92.4M followers
Justin Bieber
@justinbieber
91.8M followers
KATY PERRY
@katyperry
90.1M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
84M followers
Lady Gaga
@ladygaga
75.5M followers
Virat Kohli
@imvkohli
73.5M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
70.9M followers
YouTube
@youtube
68.8M followers
Neymar Jr
@neymarjr
66.5M followers
Bill Gates
@billgates
65.3M followers
Selena Gomez
@selenagomez
63.1M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.3M followers
CNN
@cnn
61.8M followers
X
@x
60.7M followers