kimsenin halinden anlamadığı, kimsenin birbirine yardım etmek istemediği, herkesin çıkarları üstüne inşaa ettiği bir dönemden geçiyoruz, oysa bir gülümseme, bir iyilik, güzellik, birbirine karşılıksız destek çıkmak ben böyle olayların insanıyım, ben çıkarlarıma yenik düşmüyorum.
benim kimseyle uğraşacak sabrım ve boş zamanım yok, tek önemsediğim şey düzgün bir gelecek ve huzurlu bir hayat. İnandığım, güvendiğim insanlarla sade ve kendi halinde bir hayat. Fazlasında gözüm yok.
Hayatında kimseyi o kadar çok istemiyorsun ki, kendin bile fazlalıkmışsın gibi geliyor. Bir işin ucundan tutsan hemen bıkıyorsun, bir şehre gitsen bunalıyorsun, açsın ama yiyemeden doyuyorsun. Sonu yok, soğuyorsun işte her şeyden. Mevsim soğuğu değil ki bu, bir hırkayla geçsin..
son zamanlarda hiçbir yere sığamıyorum bilmiyorum sanki bu ortam benim bulunmam gereken bir yer değil bu insanlar aynı ortamda bulunmam gereken insanlar değil, ben bu değilim. ben kimim, kendimi nerde kaybettim?
Sonra yavaş yavaş mantığım değişti. Hatta dünyaya bakışım, eşyayı görüşüm, insanları anlayışım değişti. Vâkıa bunlar bir günde olmadı. Hatta çok güçlükle ve adım adım oldu. Hatta çok defa bana rağmen oldu. Fakat oldu.
Ahmet Hamdi Tanpınar