Ama hayatımı, bir gece yarısı bütün gözlerden gizlediğimden ayrı, çıplak, önüme kendi boşluğuna bir boşluk olarak uzanmış görünce, kendimi yaratıkların arasında yaratılmamış duyuyorum.
Ben zehirliyim ve bundan nefret ediyorum. Utanç ve onursuzluk içinde yıkılıp gideceğim ve bundan nefret ediyorum. Yaşamımdan ve ölümümden nefret ediyorum. Dünya benim doğrularıma yalnız yalanlarla karşılık veriyor.
Sinirimden gülüyorum. Çünkü sinirlerim artık gülmek için kafamın neşelenmesini beklemiyor. Bu karamsar beyinden bir kahkaha çıkmayacağı için, artık ben gülmüyorum, sinirlerim gülüyor.