حنا

من بیهوده گرد کوچه و‌ بازار می گردم.

[FilmoteCanet Cinema @CanetCinema]

Kaplanoğlu´s Hands

[حنا @Hanaparzad]

فکر می‌کردم هیچ وقت شیراز رو ترک نخواهم کرد تا شب رفتن پردیس، این واقعیت که«همه ما روزی خواهیم رفت» مثل سیلی خورد توی صورتم. انگار دیروز بود که پردیس مثل سال بالایی بهم راه و چاه می‌داد/ صدای ساز دهنش از پلاتو/ پنجشنبه‌های کتلتی/ خیال‌بافی تا دم صبح. تا نگاه می کنی وقت رفتن است.

[حنا @Hanaparzad]

ما فراموش نمی‌کنیم، تنها میان هر خاطره و هر غیابِ خاطره در تعلیق هستیم. ما فراموش می‌کنیم بدونِ امکانِ فراموشی.

- فراموشی؛ موریس بلانشو.

سر کوچه خوابگاه، زیر درختان انار، غروب پاییز، شعر دادم و شعر گرفتم….

[حنا @Hanaparzad]

خدا کند انگورها برسند
جهان مست شود
تلو تلو بخورند خیابان‌ها
پنجره‌‌ها
دیوارها را بشکنند..
وتو..
همچنانکه یارت را تنگ می‌بوسی
مرا نیز به یاد بیاوری ..
محبوب من
محبوب دور افتاده‌ی من
با من بزن پیاله‌ای دیگر
به سلامتی باغ‌های معلق انگور…
الیاس علوی.

[حنا @Hanaparzad]

«آش فقط رشته فقط در قصرالدشت فقط در روز بارانی» با دو دوستی که هیچ وقت این قرار مهیا نشد، تبدیل شد به آش نه فقط رشته و نه در قصرالدشت بلکه در اطلسی در اولین روز بارانی شیراز با درسا و زمانی جون.
هرچقدر زمان می‌گذره بیشتر می‌فهمم دنیا چقدر عجیبه!

[حنا @Hanaparzad]

بی‌احساسی و بی‌تفاوتی در امور و مسایل زندگی، یک نوع دفاع روانی در مقابله با دلشوره‌ها و دلهره���ی زندگی است.

رولو می.

[حنا @Hanaparzad]

هرچی این‌روزهای سخت در شیراز بودنم اذیتم کنه، تنها چیزی که خوشحال و ممنونم بابت شاگردی و تلمذ کردن کنار ��مچین انسان دنیا دیده‌ایه. مطمئنم این روزهای باقی مونده مثل برق و باد می‌گذرن و سال بعد این موقع دلم لک می‌زنه برای نشستن سر این کلاس‌ها، حتی وقتی نمی‌دونم دارم چی می‌کنم.

[حنا @Hanaparzad]

اولین باری که همسفر ستار رو برای پردیس و بچه‌ها فرستادم، اسفند ماه ۱۴۰۳ بود و همون موقع هم به رفتن بچه‌ها از شیراز فکر می‌کردم. پردیس یک ساعت دیگه داره از شیراز میره. چقدر عجیبه…. رفتن از شیراز

[حنا @Hanaparzad]

از اتا�� پردیس درحالی که داره چمدونش رو جمع می‌کنه صدای داریوش می‌آید اتاق ما که همزمان خودشم داره زیر لب می‌خونه:
اون که رفته دیگه هیچ وقت نمی آد
تا قیامت دل من گریه می‌خواد.

[حنا @Hanaparzad]

بزرگسالی عجیبه. توامان داری هزاران هزار فکر و خیال رو با خودت می‌بری این ور اون ور. با چندین نفر توی ذهنت حرف می‌زنی و هیچ چیز رو پیش نمی‌بری. همیشه به این لحظه‌هایی که قراره به خاطره‌ها بپیوندن فکر می‌کردم ولی برام خیلی دور بودن. الان دارن جلوم رژه می‌رن.

[حنا @Hanaparzad]

مطمئنم عجیب‌ترین روزهای عمرم رو دارم زندگی می‌کنم. دانشگاه شبیه عذاب شده. پردیس و دوستان ادبیات نمایشی که حکم سال‌بالایی برای ما داشتن امشب دارن وسیله جمع می‌کنن برن دانشگاه که ارشد قبول شدن. صدای ترانه که پردیس پخش کرده می‌اد: بگذار سر به سینه من تا بگویمت…

[حنا @Hanaparzad]

هان دختر بی‌قرار خيال و علف!
برای قلبِ قشنگِ هياهوگرت چه بفرستم؟
چه بفرستم از اين راه دور که شادمانت کند؟
‌‌
‌‌منوچهر آتشی

[حنا @Hanaparzad]

دیروز جمعه بود و حالا می‌فهمم بدتر از خدافظی، پیدا نکردن فرصت خداحافظیه یعنی چی…
شاید واقعا نباید هیچ وقت خداحافظی کرد باید منتظر ماند تا دیدار بعدی.
روزهای جوانی، روی پله‌های یک کوچه پایین‌تر از خوابگاه و پچ و پچ و پچ…

[حنا @Hanaparzad]

لب پنجره خانه با حجم انبوهی از سردرگمی‌ها گفتم:
ای که مرا خوانده‌ای راه نشانم بده
در شب ظلمانی‌ام ماه نشانم بده

[حنا @Hanaparzad]

آنها را می‌بینم که کوچه‌ها و خیایان‌ها را شان به شان گز می‌کنند و از در و دیوار برای هم می‌گویند. تداعی می‌شود روزها برایم مثل نسیم صبح زود.
در دلم صحبت می‌کنم خودم با تو.

[حنا @Hanaparzad]

با درسا و پردیس در آشپزخانه‌ی خانه
ساعت ۱ بامداد
داریوش می‌خواند:
مرا به خانه‌ام ببر که یار غمگسار نیست
مرا به خانه‌ام ببر که شهر، شهرِ یار نیست

و به این فکر می‌کردم واقعا باید غصه شهر و یار خورد یا غصه زندگی و سردرگمی این روزها رو؟

[حنا @Hanaparzad]

مطمئن نیستم که عشق همیشه منزلی دارد، اگر نه این همه عاشقِ مسافرِ بی‌راهه‌ها و شهرهایِ دورِ تاریکِ بی‌صدا نبودم.

بخشی از نامه‌ی پرویز اسلامپور به یدالله ر��یایی

[حنا @Hanaparzad]

در یک حرکت یهویی رکاب تا گنجنامه.

[حنا @Hanaparzad]

بند و بساط زندگی:

در شیراز با یاران جانی، اردیبهشت۰۵