Top Tweets for #ESEL

Araf - Bölüm 6: Koçari ailesinin Kurban Bayramı kutladığı ve Esme ile Adil'in evliliklerini duyurduğudur: Eleni sabaha karşı uykusunun arasında elini yatağında gezdirdi. Gözleri hala uyuyordu ama kalbi anne babasını yanında bulmak için uyanmıştı. Yatağında yalnız olduğunu fark ettiğinde gözlerini araladı. En son babasına sarılıp uyuyakalmıştı. Annesinin uyuması için konakta boş bir oda yoktu. Esme, Koçari Konağı'nda yaşamaya başladığında Eleni ile aynı odayı paylaşmak zorundaydı. Ama şimdi yanında o da yoktu. Gün henüz ağarmamıştı. Kahvalti için kalkmış olamayacağını düşündü. Yine bir halüsinasyon görüp bir yerlerde bayılmış olması ihtimali ruhunu soğuk suyla yıkayarak Eleni'yi uykudan tamamen uyandırdı. Telaşla yatağından kalkıp salona gitti. Esme'nin kanepenin üzerinde gayet dingin bir sekilde uyuduğunu görünce bir oh çekti; omuzları gevşedi. Yavaş adımlarla kanepenin yanına geldi. Yatağa gelmesi için uyandırmayı da dönüp odaya gitmeyi de istemedi. Usulca kanepenin boş kalan tarafına ilişti. Battaniyenin ucunu annesinin omzundan çekmeden altına girdi. Esme uykusunda hafifçe kıpırdadı. Gözlerini açmadan kolunu kaldırıp kızını göğsüne doğru çekti. Eleni de Esme de gülümsedi. İkisi de "kalk yerine yat" diye tarif edilen o yere nihayet yatmış gibiydi. Eleni başını annesinin göğsüne koydu. Adil'in Esme'ye 20 sene önce Sürmene sahilinde koparıp verdiği ve Esme'nin göğsüne bastırdığı 2 dal yaseminin kokusunu duydu. Gözlerini kapattı ve uyuyakaldı. Güneş doğalı aşağı yukarı yarım saat olmuştu. Adil parça parça uyuduğu uykudan bayram namazı için kurduğu alarmdan önce uyandı. Babası öldüğünden beri her bayram namazında Koçari reisi olarak bulunmuştu. Her bayram sabahına Koçari konağının abisi, dayıoğlu, yeğeni olarak uyanmış her bayramı vazife ifa eder gibi geçirmişti. Şimdi doğrulup yatağının kenarında oturmuş başını ellerinin arasına almışken bu bayram sabahına ilk kez baba ve eş olarak uyandığını fark etti. Çocukluğunda akşamdan hazırladığı bayramlıklarını babasıyla bayram namazına gitmek için giyerken duyduğu heyecanı araya giren onlarca seneden sonra yeniden duydu. Dolaptan açık mavi gömleğiyle beyaz tişörtünü aldı. Üzerini değiştirdikten sonra abdest almak için odasından çıktı. Salona geldiğinde ise adımları kendiliğinden yavaşladı. Kanepede birbirine sokulmuş uyuyan Esme ve Eleni'yi gördü. Dudaklarının kenarında tebessüme dönüşen kıvrılmadan başka hareket edemedi. Boğazında düğümlenen şeyi yutmaya çalıştı. Yirmi yıl boyunca hayalini bile kuramadığı bayram sabahı buydu: evinde; Esme'si ve kızlarıyla aynı çatının altında... Esme ile aralarına cam duvarlar inşa etmiş olsalar da onu can düşmanının karısı sandığı günlerden sonra tamamen kaybolduğunu sandığı değerli bir mücevheri camekanın arkasında da olsa artık görebiliyor gibiydi. Vardı ve buradaydı. Tasasız çocukluğun bayram sevinci o büyüdükçe küçülmüş hatta yitip gitmişti. Şimdi ise hem bir yetişkin hem de çocuk kadar sevinçli bir bayram sabahına uyanabilmiş biri olmanın ayrıcalık olduğunu düşündü ve içinden "demek bayram böyle bir şeymiş..." diye geçirdi. Esme ve Eleni'nin ciğerlerine aynı ritimle dolup boşalan nefeslerini biraz daha dinlemek ve yüzlerindeki huzura biraz daha bakabilmek için kanepeye biraz daha yaklaştı. Kırmızı battaniye Esme'nin üstünden sıyrılmış, birazı Eleni ile ikisinin arasına sıkışmış birazı yere sarkmıştı. Adil kolundaki saate baktı. Dağ denize uzanıyordu ve bayram namazı vaktine biraz daha vardı. Odasına dönüp dolabından bir battaniye aldı. Salona yine sessiz adımlarla dönüp kanepenin başında katlı battaniyeyi açtı. Devamı aşağıda #TaşacakBuDeniz #EsDil #EsEl