Ένας χουντικός που κατάφερε να τρυπώσει στη Δημοκρατία με το αυτόγραφο του Παττακού και με διαβατήριο το ακροδεξιό του θράσος.
Φωνάζει ο Άδωνις γιατί φωνάζει ο ψεύτης.
Ουρλιάζοντας -παρέα με την ανελέητη προπαγάνδα- κατάφερε να πείσει ότι η Novartis ήταν παντού στον κόσμο γιγαντιαίο σκάνδαλο αλλά στην Ελλάδα «σκευωρία».
Τώρα ανοίγουν τα στόματα και κατηγορείται (με αποδεικτικά sms) από βουλευτή με τον οποίον συνυπήρξαν στο κόμμα και την κυβέρνηση ότι:
-«Πείραζε» τις τιμές των φαρμάκων υπέρ της Novartis με ανταλλάγματα.
-Έκανε deal με προστατευόμενο μάρτυρα (πού τον βρήκε αφού ήταν προστατευόμενος;) για να τον βγάλει ο μάρτυρας από το κάδρο, με ανταλλάγματα.
-Έδωσε «συστατική επιστολή» στον προστατευόμενο μάρτυρα επειδή άντεξε τις πιέσεις της εισαγγελέως Τουλουπάκη, επειδή δηλαδή κράτησε το στόμα του κλειστό και δεν «έδωσε» τον Άδωνι!
Προσθέστε στην ομερτά αυτή την άλλη, του «έφαγα τη σφαίρα για να γλιτώσει το αφεντικό», για να δείτε τι υπόκοσμος κυβερνάει τη χώρα.
Σήμερα, 52 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, υπάρχει ένα χρέος προς αυτή.
Ένα χρέος των πολιτών που δεν πουλάνε την ψήφο τους για ένα pass, που δεν έχουν κλειστεί μέσα τους, που δεν παραιτήθηκαν ακόμη, που δε σιωπούν βολικά.
Η χώρα έχει γεμίσει πλυντήρια. Πλυντήρια που ξεπλένουν αυτήν την κυβέρνηση καθημερινά επειδή οι εναλλακτικές δεν είναι τόσο αριστερές ή κεντρώες ή ενθουσιώδεις ή ιδανικές ή… ή… ή...
Για όλα αυτά υπάρχει το μετά και να συζητήσουμε όσο θέλετε. Προέχει -μέρα που είναι- το χρέος να ξεφορτωθούμε αυτήν την κυβερνώσα μαφία.
Επιστροφή στη συλλογική αξιοπρέπεια. Γιατί κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αναπνέει καθαρό αέρα στη δική του ζωή όταν πνίγεται από την μπόχα η χώρα του.
💔Τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι ζω έναν εφιάλτη! ΄Εχω συγκλονιστεί με όσα έγιναν στην Κρήτη! Με αφορμή το τραγικό συμβάν που ο πατέρας σκότωσε το παιδί, που ήταν οδηγός του αυτοκινήτου που έχασε σε τροχαίο το παιδί του, σκέφτομαι πόσο μεγάλο και άσκοπο λάθος ήταν αυτό το έγκλημα!!
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αυτό που έχω βιώσει και βιώνω. Συγχωρήστε με, αλλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου. 🥺
15/01/2007
Ο γιος μου 23 ετών, νέος οδηγός με δίπλωμα, ζήταγε επίμονα να πάρει το αυτοκίνητο μου για να πάει διήμερο στο εξοχικό μας στο Λαγονήσι, παρέα με τις δυο κόρες μου και δυο φίλους τους. Δεν του το έδωσα γιατί κάτι μου έλεγε μέσα μου να του το αρνηθώ! Το όχι δεν τον "βόλεψε" και πήγε και ζήτησε από την πεθερά μου και γιαγιά του, το αυτοκίνητο του παππού του, που ήταν αραγμένο σε γκαράζ. Ήταν εγκαταλειμμένο και σε ακινησία (άρα και ασυντήρητο) επειδή ο πεθερός μου ήταν κατάκοιτος, τουλάχιστον για ενάμιση χρόνο. Η γιαγιά που του είχε αδυναμία, χωρίς να με ρω��ήσει, του έδωσε τα κλειδιά, όπως έδωσε επίσης τα κλειδιά του εξοχικού σπιτιού. Το έμαθα εκ των υστέρων και είχα μεγάλο άγχος και στεναχώρια.
16/01/2007
Την επόμενη μέρα, το πρωί αυτής της αποφράδας μέρας, ένα τηλέφωνο μαύρισε την ζωή μου! "Μαμά έγινε ατύχημα! ΄Ολοι είμαστε καλά, αλλά δεν βρίσκουμε την ΄Αννα"
Περιοχή Αλθέα στην Αγία Μαρίνα στο Λαγονήσι στο ρεύμα προς Αθήνα. Στην επιστροφή τους, το αυτοκίνητο για κάποιους λόγους σε μια στροφή, είχε κοπεί στα δύο. Το μισό πεσμένο πέντε μέτρα περίπου στην υπόγεια διάβαση και το άλλο μισό πάνω στην λεωφόρο Σουνίου. Τα τέσσερα παιδιά εκτοξεύτηκαν στα χωράφια, σηκώθηκαν και δεν είχαν ούτε μια γρατζουνά. Έψαχναν όλα τους την Άννα. Όμως η Αννούλα μου 24 ετών, ο άγγελός μου, δεν ήταν τόσο τυχερή. Την είχε πλακώσει το αυτοκίνητο στα τσιμέντα της υπόγειας διάβασης και γι αυτό δεν την έβρισκαν. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ο θάνατος της!
Ναι, δυστυχώς οδηγούσε ο γιός μου και αδελφός της. Από τότε η ζωή μας άλλαξε. Ο σύζυγός μου και πατέρας τους 52 ετών τότε, έφυγε από την ζωή ύστερα από δυο χρόνια, μέσα στον καημό και την πίκρα. Έμεινα μόνη μου να παλεύω με τις φριχτές συνέπειες της θλιβερής μας απώλειας. Όχι, δεν θα σας πω τι έχω ακούσει ή τι έχω ζήσει. Δεν θα αναφερθώ καν στο πως το αντιμετωπίζουμε και πόσα τραύματα και πληγές μας έχει αφήσει αυτός ο θάνατος. Ούτε το πόσο πολύ μας έχει επηρεάσει αυτό το θλιβερό και τραγικό γεγονός, σαν οικογένεια μέχρι σήμερα.
Μήπως έπρεπε να πάρω το όπλο και να εκτελέσω την πεθερά μου, που έδωσε το ασυντήρητο αυτοκίνητο στο νεαρό παιδί μου ή να σκοτώσω τον γιο μου, που μέχρι και σήμερα 19 χρόνια μετά, δεν έχει συνέλθει ποτέ και έχει ψυχολογικά και άλλα θέματα? Η 'Αννα ήταν η αδυναμία του, η αγαπημένη του αδελφή, το άλλο του μισό, το κολλητάρι του. Αν έκανα κάποιο κακό, αν έπαιρν�� εκδίκηση, θα έφερνα πίσω την κόρη μου?
Δεν έκανα τίποτε λοιπόν! Κουβέντα δεν είπα ποτέ! 'Αχνα δεν έβγαλα... Ούτε καν εξηγήσεις δεν ζήτησα! Μόνο κρυφό πόνο έχω έως και σήμερα. Έθαψα τα "γιατί" μου μαζί με την Άννα μου. 'Ενας πόνος βουβός, σιωπηλός με κατέχει, που δεν θα φύγει ποτέ. Μου σκίζει την καρδιά σαν μαχαίρι χωμένο στα σωθικά μου. Τίποτε δεν θα ήταν το ίδιο πια! Όμως έπρεπε να σηκώσω το κεφάλι, να σταθώ στα πόδια μου και να στηρίξω τα άλλα δυο μου παιδιά, που ήταν σε πλήρη κατάρρευση. Αν δεν το έκανα, θα τα έχανα και αυτά!
Έτσι μέσα στα χρόνια έκανα κουράγιο, έπαιξα θέατρο, ντύθηκα, γέλασα και έκανα πράγματα που για τον κόσμο, μια χαροκαμένη μητέρα όπως εγώ, ίσως να μην δικαιολογούνται. Δεν με ενδιαφέρει ο κόσμος!!! Έπρεπε! Έπρεπε πάση θυσία να τα προστατεύσω από την καταστροφή και αυτό κ��νω ακόμα!
Μέχρι σήμερα αυτός ο άδικος θάνατος πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας, όμως το μίσος και η εκδίκηση δεν είχε και δεν έχει θέση στη ζωή μου. Αγάπη έχω μόνο και κατανόηση. Δέχτηκα απλά και στωικά την μοίρα μας και το πεπρωμένο της 'Αννας μου. Έμαθα μόνη μου να διαχειρίζομαι τα δάκρυα, το πένθος και την θλίψη.
Η συγχώρεση με απελευθέρωσε! Είναι αυτή που μέχρι σήμερα μου έχει δώσει δύναμη να παλέψω με την κατάθλιψη, με τα πάντα που προέκυψαν και τους πάντες που μπήκαν στη ζωή μας, όχι πάντα για καλό. Έκανα την καρδιά μου πέτρα για τους επιζώντες και νιώθω ότι η Αννούλα μου είναι στο πλευρό μου, στο κάθε μου βήμα, στην κάθε μου σκέψη! Έχω την πεποίθηση πως ίσως κάποτε την συναντήσω!
Να είστε όλοι καλά! Να προσέχετε και να αγαπάτε τους ανθρώπους σας! Μην ξεχνάτε πως η ζωή παίζει άσχημα παιχνίδια! Μας έχει χαριστεί, αλλά δεν είναι δεδομένη! Να μην κρατάτε κακία! Να συγχωράτε! Είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Δεν είμαστε τέρατα να ζητάμε αίμα!
Ευχαριστώ που με διαβάσατε! 🙏
#Κρήτη #δολοφονία
*...για τη 'Αννα μου 💖🦋🌾🕊️🥀🎋💔
Η Οδύσσεια δεν είναι απλά ένα επικό ποίημα. Αποτελεί το βαθύτερο αρχέτυπο του ανδρικού ταξιδιού που κάθε άντρας που σέβεται τον εαυτό του καλείται να διανύσει.
Ο στόχος; η επιστροφή στην Ιθάκη – στο σπίτι, στην οικογένεια, στις ρίζες, στην δημιουργία μακροπρόθεσμης κληρονομιάς, σε όλα εκείνα που έχουν πραγματική και διαρκή αξία στη ζωή.
Δυστυχώς μέσα από δεκαετίες συστηματικής δαιμονοποίησης αυτών των αξιών που έχτισαν τον δυτικό πολιτισμό, η Δύση ζει σήμερα τα τραγικά αποτελέσματα της απόρριψης αυτού του αρχέτυπου.
Οι άντρες έχουν χάσει σε μεγάλο βαθμό τον Οδυσσέα μέσα τους. Αντί να παλεύουν με Σειρήνες, Κίρκες και Καλυψώ, έχουν αγκαλιάσει τα ίδια τα εμπόδια σαν να είναι σωτηρία: εφήμερη απόλαυση, ψηφιακή λήθη, «ελευθερία» χωρίς ευθύνη. Δεν θέλουν πια να υποφέρουν για να πετύχουν κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους.
Οι γυναίκες, από την πλευρά τους, έχουν απομακρυνθεί κατά πολύ από την Πηνελόπη. Δεν υφαίνουν πια με υπομονή και πίστη τον ιστό του σπιτιού. Πολλές βλέπουν τον γάμο, την αφοσίωση και την οικογένεια ως περιορισμό της προσωπικής τους ελευθερίας, ενώ προτιμούν την απόλυτη αυτονομία και την ατομική ικανοποίηση. Όταν δεν υπάρχει Πηνελόπη να περιμένει, χ��νεται και το νόημα του ταξιδιού του Οδυσσέα.
Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
Οι άντρες χάνουν το κίνητρο να παλέψουν και να γυρίσουν, οι γυναίκες είναι αναγκασμένες να βασιστούν μόνο στον εαυτό τους, και και οι δύο πλευρές καταλήγουν πιο μόνες και πιο άδειες.
Χάνουν την Ιθάκη – εκείνο το κοινό, βαθύ νόημα ��ου έδινε αξία στον αγώνα και την αναμονή και οδηγούσε μέσω της αλληλοσυμπλήρωσης στην δημιουργία.
Η παρακμή δεν είναι μόνο οικονομική ή πολιτική. Είναι κυρίως ανθρωπολογική. Είναι η διάλυση του ζευγαριού που χτίζει μαζί κάτι διαρκές, που δημιουργεί οικογένειες και μεταλαμπαδεύει αξίες.
Σήμερα, αντί για το ζευγάρι που χτίζει μαζί την Ιθάκη, έχουμε εκατομμύρια μοναχικούς και άκαρπους ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι.
Η επιστροφή ξεκινά μόνο όταν και οι δύο πλευρές θυμηθούν ξανά το παλιό, αιώνιο αρχέτυπο που ενώνει αντί να διαιρεί, που δημι��υργεί αντί να καταστρέφει.
Τα όρια ταχύτητας εί��αι απολύτως παράλογα. Βλακώδη, σαδιστικά χαμηλά, δήθεν για προστασία. Σε συνδυασμό με τις κάμερες, τα πρόστιμα και τις ποινές, που θα σου πάρουν και ο δίπλωμα, όταν σε δρόμο τριών λωρίδων, αντί για 50 που γράφει το πανηλίθιο όριο, πηγαίνεις με την... ιλιγγιώδη ταχύτητα των 80 χλμ., συνιστούν την πιο φασιστική εκδήλωση του κράτους - νταβατζή. Βάλτε όριο 30 χλμ. την ώρα παντού, να μην γίνει κανένα ατύχημα, αλλά να μην φτάνει και κανένας ποτέ στον προορισμό του.
Οταν κάποιος σας ρωτήσει τι σημαίνει η λέξη αλήτης δείξτε τον συγκεκριμένο .
Γέμισε σάλια το στούντιο του .
Μην φοβάσαι θα ξαναέρθει ο Πρωθυπουργός να τον ρωτήσεις που θα πάει διακοπές .
Εγώ δεν είμαι σαν τους συνεργάτες σου που τους ειρωνεύεσαι όλη την ώρα .
Στο ΟΑΚΑ να πας όταν χάσεις τα παιδιά σου και θα ψάχνεις το δίκιο σου .
Αλλά !!! Ποιος να σε ακολουθήσει , το πολύ πολύ εκείνος που σε έφτυσε τότε με το μηχανάκι , αλλά πλέον θα είναι πολλοί τώρα που θα σε φτύνουν .