هرمانائیل

𝙖 𝙋𝙧𝙤𝙥𝙝𝙚𝙩 𝙬𝙝𝙤𝙨𝙚 𝙂𝙤𝙙 𝙛𝙤𝙪𝙣𝙙 𝙝𝙞𝙢 𝙎𝙡𝙖𝙞𝙣.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

میان یکی بود و یکی نبودِ ناتمامِ قصه‌ی آدم‌ها،
لطافت گلویت زیر گنبد کبود من بود.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

یکی می‌گفت بر خشت، نقشِ قلب می‌زند؛
آن یکی می‌گفت از خشت، قلب می‌سازد؛
من ماندم و قلبی که خشتِ سرخ شد.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

دست‌کم در قامت و هیئتِ غم، باوقار تر ام.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

اسید کلریدریکِ معده کافی نبود،
من اسیدی برای دل میخواستم؛
تا این حجم از کلماتِ ناشناخته را
در میکروبیومِ روحم متابولیزه کنم،
نه اینکه با هر بار ریفلاکسِ خاطره،
درد در بافتِ روحم متاستاز کند.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

پاپوشی که برایم دوختند، به پایم نرفت؛
شال‌گردنِ قلبم شد.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

من و تو پاره‌اَبریم،
دیدار ما، جز باران ندارد ثمری.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

شب کدر است، رخ و رخساره‌ام کدر تر؛
و من مُکدَّرم از ��ضوحِ کدورت ها.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

می‌خوابم،
بیدار می‌شوم،
غصه را کنار چای می‌نوشم،
و میان سکوتِ هر موضوع،
چای فوت میکنم.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

ماهی سپیدی در ظلمتِ خیالم،
فریبِ بوسه‌ی قلابِ خواب را نمی‌خورد.

[هرمانائیل @Hermanaeil]

دیگر دلم نمی‌تپد؛
اَنار را مگر در زمستان می‌چینند؟

[هرمانائیل @Hermanaeil]

گاهی زنگ بزن،
قول میدم شنیدن بُوَد مانند دیدن.