İnsan hâlleri var. Birinin ne hâlde olduğumuzu görmesi, önemsemesi ve o hâlden çıkana kadar koşulsuz yanımızda olması, sevginin de dostluğun da en yüce formu bana göre.
Kırılan söyleyecek, kızan anlatacak, açıklayacak. Açık iletişim becerisi olmayan insanların düşünce ve duygularını yorumlamayın, boşlukları kendinizce doldurmaya çalışarak zihninizi bulandırmayın.
Yaş aldıkça anlıyorsun ki gerçek mutluluk; sakin sabahlar, temiz bir ortam, erken uyunan geceler, güvenli bir yuva ve enerjini tüketmeyen insanlardan ibaret…
Herkesin bir “s*kerim böyle işi” noktası vardır. O noktaya gelince insan, tüm korkularının üzerini bir kalemde çizer atar. Sevdiklerinizi o noktaya getirmeyin. Gitmez, gidemez sanmayın. Anladığınızda geç kalmış olursunuz.
Kırdıkları yerden onarmaya çalışmayan insanları çok da şey etmemek lazım 😏
Hele ki ısrarla aynı noktadan kırıp yaralıyorlarsa sizi belki de veda vakti gelmiştir o kişilerle.
Yemek mi yapayım evi mi derleyip toplayıp temizleyim çocuk mu bakayım aktivite mi bulayım ev dekorasyonunu mu düşüneyim kocamla vakit mi geçireyim kendime mi vakit ayırayım kaça bölüneyim bilemedim🥴 ama işin garibi hepsine de yetişiyorum kendimin en güçlü versiyonundayım 😵💫🫨😎
Saygısız ve kendini bilmez insanlarla aynı ortamda bulunursanız ister istemez oraya çekilirsiniz. Olanlar yine kendinize olan saygınızı zedeliyor ama yine de düşüyorsunuz her seferinde. Basit insanlardan uzak olmak şart artık. Kim olursa olsun mesafe iyidir.