Kur’an’da şöyle buyruluyor:
“Olur ki bir şey sizin için hayırlı olduğu hâlde siz onu hoş görmezsiniz. Yine olur ki bir şey sizin için şer olduğu hâlde siz onu seversiniz. Allah bilir, siz bilmezsiniz.”
(Bakara, 216)
Başımıza gelenleri hemen anlamlandırmaya çalışıyoruz: +
"Âsım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek!"
15 Temmuz’un 10. yılında şehidlerimizin ruhu şâd olsun! Allah sizden razı olsun.
Öğretmen, öğrenci, veli videoları veya cinsiyet öğrenme partileri, gece kulübünden hâllice konsept kına geceleri, aşırı havalı düğün çekimleri ve klipler aynı kaynaktan besleniyor. Bugün herkes star olmak istiyor. Daha kötüsü bu isteğin çok normal sayılması ve seyredilmek uğruna hayatı bir şov sahnesine dönüştürmüş olmamız. Sadece versiyonlar değişiyor. Mesela son zamanlarda fakir çocukluk anıları etkileşimde ve birden herkes evindeki leğeni veya başarısızlık hikayelerini paylaşmaya başladı. Çünkü şimdi farklı olmak normal olmak oldu. Ana sayfada diğer versiyona gülerken başka biçimlerde döngüye kapılma ihtimalimiz çok yüksek. Özetlersek cümleten delirmiş gibiyiz ve hiç kesilmeyen bir alkış sesi var. Herkes üzerine atlamak için bir kırmızı halı arıyor, bulamazsa kendisi seriyor ve tepiniyor. İşte olan bu.
arafat kelimesi, bilmekten, tanımaktan gelir: insanın kendi haddini, kendi fakrını bilmesi. “kendini bilen rabbini bilir” sırrının ete kemiğe büründüğü yer yani.
bu yüzden arafat, modern aklın tasniflerine sığmayan; etten ve kemikten ibaret kalabalıkların içinde insanın mutlak yapayalnızlığını kuşandığı bir duruş mahallidir aslında. coğrafi bir koordinat, haritada işaretlenmiş sıradan bir tepe değildir orası. orası; sahte güvenceleri ve apoletleri bir kenara fırlatıp, ihram denilen beyaz kefenle mahşer gününün provasına çıkma hâlidir. kıyametin kopmasını beklemeden kendi kıyametini koparanların, yeryüzündeki bütün yalanları reddedip hakikate yüzünü döndüğü sarsılmaz bir meydandır arafat.
ya da meydandı.
arafat, dirilişin meydanı olmaktan çıkıp turistik bir güzergâha dönüştüğünden mi; ibadeti bir seyahat acentesinin broşürüne hapseden akıl inancın omurgasını çoktan kırdığından mı; gösteriş budalalığı asil bir huşûnun yerini aldığı için mi… bilmiyorum. ama uyduruk yalanlar dünyasında kuluçkaya yatanların, kendi celladına âşık olmuş acınası bir kalabalıktan ibaret olduğunu artık çok iyi biliyorum.
kâfirle aynı masaya oturup aynı aşa kaşık sallayan; üstüne bir de hamd eden bir zillet hâli bu, yaşadıklarımız.
orada sanki “sahip” olmayı bırakıp “şahit” olmaya çağrılırsın: kendine, nefsine, arzularına, yalanlarına şahit.
belki bir gün yeniden arafat’a döneriz.
coğrafyaya değil; hâle.
kalabalığa değil; yalnızlığa.
gösteriye değil; şahitliğe.
arafat’a dönmeyi başarabilirsek belki o gün “hamd” kelimesi yeniden ağırlığını bulur.
belki o zaman, bu zillet hâlinden bir diriliş çıkabilir.
ezgi akgül
26 mayıs 2026 / ankara
Bütün dünya israil mallarını protesto ederken 'Filistinden bize ne!' diyenler bugün kendi yerli mallarını protesto ediyor, kendi ekonomisini baltalamaya kalkışıyorsa bizim çok düşünmemiz, çok çalışmamız gerekir..