For centuries, many scholars believed the ancient city of Troy existed only in myth. The story of the Trojan War, immortalized in Iliad, was widely regarded as legend rather than history. That changed in the late 19th century when German archaeologist Heinrich Schliemann set out to prove that the city had once been real.
Inspired by Homer's writings, Schliemann spent years studying ancient texts before identifying a mound known as Hisarlık in present-day northwestern Turkey as the most likely location of Troy. In 1870, he began excavations at the site, convinced that the legendary city lay buried beneath centuries of ruins.
What Schliemann uncovered exceeded expectations. Rather than finding a single city, archaeologists discovered that Hisarlık contained the remains of multiple settlements built one on top of another over thousands of years. Massive stone walls, gates, homes, and fortifications revealed that the site had been occupied repeatedly since the Bronze Age. Schliemann also unearthed spectacular gold, silver, and bronze artifacts, including a cache he famously called "Priam's Treasure," though it was later determined to predate the era traditionally associated with the Trojan War.
Modern archaeology has confirmed that Hisarlık is the site of ancient Troy, a prosperous city that occupied a strategic position between the Aegean and Black Seas. Evidence shows that one of the later Bronze Age cities was destroyed during a period that broadly aligns with the traditional date of the Trojan War, although historians continue to debate whether Homer's epic describes a single historical conflict or blends several events with mythology.
History's most important archaeological discoveries: https://t.co/jDzBpdMj2M
When the Chinese army came pouring out of the mountains in November 1950 and the whole American Eighth Army was in danger of being wiped out, the unit that turned and fought a desperate rearguard to save it was not American. It was Turkish. And they fought with the bayonet.
Most people have no idea Turkey even sent troops to Korea. It did, a whole brigade of them, some of the toughest soldiers in the entire United Nations force. They arrived just in time to be thrown into the worst crisis of the war. In late November 1950, hundreds of thousands of Chinese soldiers had secretly crossed into Korea and launched a massive surprise offensive that shattered the UN advance and sent the Eighth Army reeling backward in what became one of the longest retreats in American military history.
The danger was that the retreat would turn into annihilation. The Chinese were trying to get around the flanks and behind the withdrawing Americans to cut them off and destroy them in the open, especially around a place called Kunuri. Somebody had to stand in the gap and hold the enemy back long enough for the main body to escape. That job fell to the Turkish Brigade.
What the Turks did over the next three days became legend among the men who witnessed it. Facing far larger Chinese forces, with communications cut and on bad ground, they dug in and fought. When the Chinese tried to swarm around their flanks and rear, the Turks did the thing that had gone out of fashion in modern war. They fixed bayonets and charged. In close, brutal, hand to hand fighting on the hills and in the valleys, they hurled the enemy back with cold steel, holding positions long after most units would have broken.
They paid a terrible price. Hundreds of Turkish soldiers were killed, wounded, or lost in those days of fighting. But their stand did exactly what it had to do. By absorbing the Chinese blow and refusing to break, the Turks bought the time the Eighth Army needed to pull back without being encircled and destroyed.
Even General MacArthur, not a man given to sharing credit, said it plainly. He told the American public that it was because of the Turks that the Eighth Army could withdraw without falling apart, that the UN forces had been saved from encirclement by the heroism the Turks had shown.
The Turkish soldiers earned a fearsome reputation in Korea for exactly this, ferocity, discipline, and a refusal to leave the field. And it forged a bond between Turkey and South Korea that is remarkably strong to this day, two countries that call each other brother nations because of what happened on those frozen hills. Yet in most Western tellings of the war, the men who saved the Eighth Army at Kunuri barely rate a sentence. They deserve a great deal more than that.
In June 323 BC, Alexander the Great fell ill in Babylon after a night of heavy drinking, suffering from a sudden onset of severe fever, joint pain, and progressive paralysis.
Over eleven days, his condition deteriorated until he lost the ability to speak and was ultimately pronounced dead at age 32. Ancient accounts record that despite hot summer conditions, his body showed no signs of decomposition for six days following his death.
Witnesses and followers interpreted this apparent lack of decay as proof of his divinity, solidifying the myth that Alexander was a living god whose mortal remains were immune to corruption.
Modern medical scholars propose that Alexander suffered from Guillain-Barré Syndrome (GBS), an autoimmune neurological disorder often triggered by a gastrointestinal infection like Campylobacter jejuni. GBS causes ascending paralysis, gradually stripping the body of muscle control while leaving cognitive function intact.
As the paralysis reached his diaphragm, his breathing would have become so shallow and faint that ancient physicians could not detect a heartbeat or pulse.
Because body temperature regulation would have also failed, his metabolic rate plummeted, significantly delaying visible decomposition. Consequently, Alexander was likely declared dead while still conscious, making it probable that he died of suffocation or was prepared for burial while technically still alive.
Beyond his death, the post-mortem fate of Alexander’s remains sparked an extraordinary series of geopolitical clashes and historical mysteries. After his passing, a two-year effort produced a magnificent, gold-laden rolling funerary temple meant to transport his body back to Macedonia; however, his general Ptolemy I hijacked the procession in Syria, stealing the corpse to legitimize his own rule over Egypt. Alexander’s body was initially entombed in Memphis before being moved to a grand mausoleum in Alexandria, known as the Soma, where it became an ancient tourist attraction visited by Roman figures like Julius Caesar and Augustus, the latter of whom accidentally broke off part of the mummy's nose while leaning in to kiss it. Over the centuries, the golden sarcophagus was melted down for currency during dynastic wars and replaced with glass or alabaster. By the late fourth century CE, amidst Christian riots and political upheaval in Alexandria, all historical mentions of the tomb abruptly ceased. Today, despite over 140 official archaeological expeditions, the exact location of Alexander's body remains completely unknown, giving rise to fringe historical theories that his remains were either hidden, destroyed, or misidentified in 828 CE as Saint Mark and smuggled to Venice.
#archaeohistories
In a cave in Türkiye, archaeologists found 25 little turtle figurines someone carved 16,000 years ago.
No farming. No writing. No cities. Just a person in the Ice Age, making turtles.
Aynen moruk ya 700 şövalye nasıl da yendi 40.000 Osmanlı'yı değil mi? Sana şimdi Malta'daki hisarları ve içlerindeki müdafilerin sayılarını yekûn olarak vermek gibi beyhude bir uğraşa girmeyeceğim. Zira sen bu ilmin birinci seviyesinde dahi değilsin. Şöyle ki, senin tarih bilgine güvenecek olursak, akla mantığa sığmaz ve de saç sakal yolduran türden tarihi hatalarla dolu sikindirik Cesur Yürek filminde, İngiliz prensesini götü pislikten çakıldak tutmuş W. Wallace'a siktirip İngiltere tahtının veliahtına gebe bıraktırmanı da kılçıksız yutmamız gerek. İsa'nın Çilesi filmini çektin, yahudinin kuyruğuna bastın, sermayeyi karşına aldın, kariyerin bir anda çöp oldu. Ardından sevgilinle yaptığın öfke, şiddet, ırkçılık ve kadın düşmanlığı içerikli telefon kayıtların ortalığa saçıldı. Rüsvâ-yı âlem oldun, beş parasız kaldın, sokaktaki itten beter oldun. Şimdi karnın guruldadıkça Türk korkusunu üzerinden atamamış pembe götlü garblıları Türk nefreti altında birleştirerek sırtını sağlama almak istiyorsun anladık. Önce bir umut ermeni meselesini kaşıdın, oradan ekmek çıkmayınca götünden bir "700 Maltalı" hikayesi uydurdun, ona kaynak arıyorsun. Be hey ağarmış sakalından utanmaz deyyus! Elinden geleni ardına koyma lan! Yüreğinize Allah korkusu saldığımız, "Anneciğim! Türkler geliyor" nidaları ile titreye titreye donlarınıza sıçtığınız günleri hatırlatmış olacaksın sadece. Şimdi içimi soğutmak için Cesur Yürrek filminde tam bir MAL gibi kendini yakalattırıp İngiliz yüksek mahkemesi huzurunda dûçar olduğun asma-germe-çeyrekleme usulü işkence/infaz sahnelerini büyük bir keyifle izleyeceğim (ev yapımı limonlu buzlu çay eşliğinde).
Kişisel Not: O sahnedeki infazı yöneten yargıcın onda biri kadar oyunculuğun yok, her filmde aynı adamsın beceriksiz herif.
***
1- Eğer Tayyip gözlerimi kaparım , işimi yaparım dese bile;
2- SEÇSİS ile seçim hileleri önlenebilecekse,
YENİ ANAYASA VE BAŞKANLIK HEVESLİLERİNE ONURSAL CUMHURİYET BAŞSAVCISI
SABİH KANADOĞLU'NDAN UYARI
***
Kimse kendi kendine gelin, güvey olmasın!
***
YENİ ANAYASA
***
Onursal Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu'nun Yeni Anayasa konusundaki görüşleri:
***
1. Bu meclis; dört yıl için yasama yetkisi almıştır.
2. Meclis üyeleri mevcut anayasaya sadakat yemini etmiştir.
3. 1. ve 2. maddelerde belirtilen nedenlerle bu meclisin bir yeni anayasa yapma yetkisi yoktur.
4. Yeni bir anayasa yapma şartları oluşturmak için,
a. Önce halkın yeni bir anayasa isteyip istemediği halkoylamasına sunulur.
b. Nitelikli çoğunlukla kabul edildiği takdirde barajsız bir seçimle bir kurucu meclis oluşturulur.
c. Bu kurucu meclisin hazırlayacağı yeni anayasa taslağı yeniden referanduma sunulur.
***
EĞER; ÜLKENİZİ SEVİYOR VE KORUMAK İSTİYORSANIZ , BU YORUMUN YAYILMASINA PAYLAŞARAK YARDIMCI OLUNUZ ...
AVRASYA BOZKIRLARINDAKİ TÜRK İMZASI:
PAZIRIK KÜLTÜRÜ VE SAKA TÜRKLERİ
Pazırık kültürünün Türk etnik ve kültürel temeline dayandığını kanıtlayan en büyük dayanak, mezar mimarisi ve gömü ritüelleridir. Pazırık kurgalarında görülen mezar odası tasarımları, Orta Asya Türk çadır ve konut mimarisinin birebir erken bir prototipidir. Türk döneminin en belirgin anıt yapılarından olan balbalların ve sunak komplekslerinin kökeni de doğrudan bu kurgan yapılarına dayanmaktadır.
Görselde yer alan detaylar, Türk kültür sürekliliğinin yaşayan kanıtları niteliğindedir:
Geyik Maskeli Atlar ve Mitoloji:
Görseldeki atın başına takılan keçe ve ahşap geyik boynuzlu maske, Türk-Altay mitolojisindeki "Geyik-At" kültünün somutlaşmış halidir. Türklerin atı evcilleştirmeden önceki kutsal binek hayvanı olan geyik, İslamiyet öncesi Türk inancında ölen savaşçının ruhunu öteki dünyaya taşıyan kutsal bir rehber olarak görülmüştür.
Hayvan Üslubu ve Dövmeler:
Savaşçının kollarındaki yırtıcı kuşlar, grifonlar ve dağ keçisi motifleri, Türk sanatının alametifarikası olan "İskit-Sibirya Hayvan Üslubu"nun en yetkin örnekleridir. Bu desenlerin aynısı, sonraki yüzyıllarda Göktürk ve Hun sanatı ile Türk boylarının damgalarında da varlığını sürdürmüştür.
Kıyafet ve Askeri Kültür:
At üzerinde rahat hareket etmeyi sağlayan çizgili pantolon, deri dolamalar ve sivri uçlu börk (kulah), dünya askeri tarihine pantolonu ve süvari ceketini kazandıran Türk giyim kültürünün temel taşlarıdır. Savaşçının yanındaki "goryt" (sadak) ve çift kavisli ters eğmeçli Türk yayı, yüzyıllar boyunca değişmeden Hun, Göktürk ve Osmanlı ordularına miras kalmıştır.
En çarpıcı kanıtlar ise modern laboratuvarlardan gelmektedir. Pazırık kurganlarından exhumed edilen (çıkarılan) mumyalar üzerinde yapılan matrilineal ve patrilineal genetik analizler, bu insanların genetik sürekliliğinin Yakutistan'dan Türkiye'ye kadar uzanan modern Altay/Türk dilleri konuşan topluluklarla doğrudan eşleştiğini ve kesintisiz bir soy bağı sundu��unu bilimsel olarak doğrulamıştır. Ayrıca Issık Kurganı gibi çağdaş Saka mezarlarından çıkan yazıtlarda "gök", "vurmak", "orun" gibi arkaik Türkçe kelimelerin saptanması, bu kültürün dilsel olarak da Türk olduğunu ortaya koymaktadır.
Altaylar'ın donmuş topraklarında yüzyıllarca saklanan Pazırık kalıntıları, izole bir bozkır topluluğunu değil, Türk milletinin binlerce yıllık kültür genetiğini bizlere sunmaktadır. Sanatından gömü ritüellerine, genetik şifrelerinden kıyafet teknolojilerine kadar her detay, bu savaşçıların Hunlar ve Göktürkler üzerinden Türkiye Türklerine kadar uzanan ananevi zincirin ilk ve en güçlü halkalarından biri olduğunu ispatlamaktadır. Pazırık'taki savaşçı prens, sadece Avrasya'nın kadim bir atlı göçebesi değil, aynı zamanda Türk bozkır ruhunun ve medeniyetinin asil bir atasıdır.
Kaynaklar
Rudenko, S. I. (1970). Frozen Tombs of Siberia: The Pazyryk Burials of Iron-Age Horsemen. University of California Press. (Kurganlardaki organik buluntuların, at maskelerinin ve dövmeli mumyaların temel ilk bilimsel yayını).
Polosmak, N. V. (2001). Vsadniki Altai (Altai Horsemen). Inskit / Novosibirsk. (Altay ve Ukok Platosu'ndaki Proto-Türk savaşçı ve kadın mumyalarının modern analizleri).
Genetik Süreklilik Çalışması (2024). "Matrilineal and Patrilineal Genetic Continuity of Two Iron Age Individuals from a Pazyryk Culture Burial", International Journal of Volga-Ural Region Studies. (Pazırık bireylerinin modern Türk halkları ile olan genetik bağını doğrulayan DNA araştırması).
Kurgan Mimarisi Analizi (2022). "Pazırık Kültüründe Ölü Gömme Gelenekleri ve Kurgan Mimarisine Göktürk Mezar Külliyeleri Bağlamında Bir Bakış", Sanat Tarihi Dergisi / DergiPark. (Mimari ve kültürel süreklilik raporu).
The State Hermitage Museum, St. Petersburg. Pazyryk Culture Collection Exhibits (Orijinal buluntuların, tekstillerin ve dünyanın en eski Türk düğümlü halısı olan Pazırık Halısı'nın muhafaza edildiği ana müze arşivi
Yeliz Kılıçarslan
Osmanlı donanmasının görkemli savaş gemisi Mahmudiye, 128 toplu birinci sınıf bir gemi olarak denize indirildiğinde dünyanın en büyük savaş gemisi unvanını taşıyordu.
Bu muazzam kalyon, 1829'da Mühendis Mehmet Efendi ve Mimar Mehmet Kalfa'nın ustalığıyla İstanbul tersanesinde inşa edilmişti.
Tarih bilmez Kürtçüler, atların ilk defa Zağros dağlarında evcilleştirildiğini iddia ediyor. Fakat en eski at eyeri Doğu Türkistan'da bir kadın mezarında bulunuyor ve insan kafasındaki bir kemiğe "anatomi"de Türk eyeri (Sella Turcica) deniyor.
*******
Dünyanın en eski eyeri İsviçre, Çin, Almanya, İngiltere ve Rusya arkeologlarının Doğu Türkistan’ın Turfan bölgesinde yaptıkları kazılarda, bir kadın mezarında ve başka bir yerde iki tane at eyeri bulmuşlar.
Radyokarbon tarihleme tekniğine göre, eyerlerin MÖ 727-396 yıllarında yapıldığı tespit edilmiş ve kazı sonuçları 2023'te kamuoyu ile paylaşılmış.
Bilindiği gibi en eski eyer, Dağlık Altay'daki Pazırık kurganında bulunmuş ve M.Ö. V-III. yy. arasına tarihlendirilmişti.
Kazıyı yapan arkeologlar, söz konusu eyerlerin, Dağlık Altay ile Doğu Kazakistan'da bulunan İskit eyerlerinden daha eski olduğunu ifade etmişler.
İnsanların kafasındaki bir kemik Türklerin kullandığı eyere benzetildiği için tıp biliminde "Sella Turcica" (Türk Eyeri) olarak adlandırılmış.
Sella Turcica kavramı ilk defa Leuven, Leiden ve Padua Üniversiteleri'nde görev yapan anatomi doktoru Adriaan van den Spiegel (Adrianus Spigelius, Brüksel 1578-Padova 1625), tarafından kullanılmış.
"Türk Eyeri" kavramı daha sonra yani Adriaan van den Spiegel'in ölümünden iki yıl sonra öğrencilerinin editörlüğünü yaptığı "De Humani Corporis Fabrica" (1627) adlı eserinde de kullanılarak tıp literatürüne kazandırılmış.
Steven Blankaart (1650-1704) tarafından yazılan insan anatomisi ve hastalıkları hakkındaki "The Physical Dictionary" (1693), adlı sözlükte de ilk defa "Sella Turcica" (Türk Eyeri) kavramı kullanılmış.
Türk süvarilerinin öne ve arkaya ok atabilmeleri, Türk eyerlerinin yapısından dolayıdır.
Not: Eyer fotoğrafını Ağustos 2018'de Hakasya Özerk Bölgesi'nde çekmiştim.
In Turkish, the bird known as a “turkey” is called hindi, meaning “from India.” In India, however, it’s referred to as “Peru.” In Arabic, it’s called the “Greek chicken,” while in Greek it’s known as the “French chicken,” and in French, the “Indian chicken.” Despite the variety of names, the bird is native to none of these regions.
The unusual naming history goes back to the 16th century, when European explorers first came across turkeys in the Americas. At the time, global trade routes were still poorly understood, and merchants often misidentified exotic animals and goods as they moved between continents.
Because of this confusion, Europeans frequently mixed up the turkey with other birds such as guinea fowl from Africa or species traded through the Ottoman Empire. As the bird spread across Eurasia, each culture linked it to a different “foreign” origin based on their own trade connections and assumptions.
The end result is a kind of linguistic chain reaction. English speakers associated it with Turkey, Turks linked it to India, the French tied it to India as well, Arabs connected it to Greece, Greeks to France, and Portuguese speakers to Peru.
In the end, a single North American bird ended up carrying a whole map of mistaken identities across several continents.
Özbekistanda kazı yapan Tuba Tombuloğlu hocanın sunumunu izledim. Önemli arkeolojik eserlerin arasında bu duvar resmini de gösterdi. Remus ve Romulusu emziren kurt tasvirinin aynısı....
devlet bursuyla almanya'da arkeoloji okuyan oğlu ekrem'e babası mektup yazar, "artık arkeolog olduğuna göre bizim soyadını sümerce yapalım." babasına 'büyük su ülkesi' anlamına gelen akurgal'ı önerir. baba, dizdar soyadını nüfusta akurgal yapar. a: su, kur: ülke, gal: büyük.
🚨 The criticism surrounding FIFA, Gianni Infantino and the organisation of this World Cup continues to grow.
Writing for The Guardian, award-winning columnist Jonathan Liew delivered a scathing assessment of FIFA's president following a series of controversies, including the situation involving referee Omar Artan.
🗣️ Liew: "Given his own self-image as a kind of messianic pan-global statesman, there is a certain irony in the fact that this summer will cement his legacy as one of sport’s greatest cowards: a weak and petty man who lost control of his own tournament. A man who quivered in the face of genuine conviction. A man who had the world’s most powerful cultural force in his hands, and ended up giving it away."
Ernest Renan'ın
1883'te Sorbonne'da verdiği “İslam ve Bilim” (L’Islamisme et la Science) konferansında sadece Türkleri değil toptan İslam dünyasını aşağılamıştı, Namık Kemal,
Cemaleddin Afgani ve başkaları bu konuşmaya reddiye 1883'de yazmıştır.
Ernest Renan: "Arkeolojik buluntulardan çıkanları sakın Türklere maletmeyin, yoksa Türkleri Anadolu'dan atmak zorlaşır. Kızılderililere ne yaptıysak Türklere de aynı tarifeyi uygulayacağız!"
Bu kafalar yüzünden Turani Sakalar İskitler yok sayıldı, İran'i/ Hint Avrupalı yapıldı.
Oysa İskit Kurganlarından çıkan kemiklerin DNA örneklerine göre Sakalar/İskitler kuşkuya yer bırakmaksızın Türklerin Atalarıydı.
İşte müzelerimizin, arkeolojimizin ve Turizm Bakanlığının Türk düşmanı halleri...👇🏾👇🏾👇🏾