เพื่อนโต๊ะข้างๆ

2 months ago

คืออยากป้ายยามากกว่านี้ แต่เรื่องยาวมากสุดจะเจ้มจ้น มี5เล่มจบ เพราะเนื้อหาอัดแน่นจริงๆ และไม่ได้มีแค่เรื่องรักใคร่อย่างเดียว ยังมีเรื่องของมารดาขององค์รัชทายาทด้วย คือมีประเด็นให้ตามต่ออีกเยอะมาก อยากอ่านให้จบแล้วมาเมาท์ต่อเหมือนกัน แต่ถ้าหากใครอยากจะไปชิมด้วยตัวเอง แนะนำซื้ออีบุ๊กเลยค่ะ ตอนนี้มีโปรลดราคาอยู่ด้วยนะ ลดเยอะมาก ซื้อเถอะ คุ้ม เพราะอาร์ตวงอาร์ตเวิร์คเอยใดคุณไรท์ใส่จัดเต็ม ไม่ดูถูกคนอ่านเลย ปกสวย อาร์ตสวย ไม่ผิดหวังแน่นอน https://t.co/fyxuM058Wj

imherebsideu's tweet photo. คืออยากป้ายยามากกว่านี้ แต่เรื่องยาวมากสุดจะเจ้มจ้น มี5เล่มจบ เพราะเนื้อหาอัดแน่นจริงๆ และไม่ได้มีแค่เรื่องรักใคร่อย่างเดียว ยังมีเรื่องของมารดาขององค์รัชทายาทด้วย คือมีประเด็นให้ตามต่ออีกเยอะมาก อยากอ่านให้จบแล้วมาเมาท์ต่อเหมือนกัน แต่ถ้าหากใครอยากจะไปชิมด้วยตัวเอง แนะนำซื้ออีบุ๊กเลยค่ะ ตอนนี้มีโปรลดราคาอยู่ด้วยนะ ลดเยอะมาก ซื้อเถอะ คุ้ม เพราะอาร์ตวงอาร์ตเวิร์คเอยใดคุณไรท์ใส่จัดเต็ม ไม่ดูถูกคนอ่านเลย ปกสวย อาร์ตสวย ไม่ผิดหวังแน่นอน

https://t.co/fyxuM058Wj

292

เขตของพระเอกธงเขียว @ban_hem16036

3 days ago

ทุกคนนไปร่วมสนุกกันได้น้าาาา มี #แจกEbook อยู่นะคับบบบ

3 days ago

#แจกEbook แจกอีบุ๊ค เนื่องในโอกาส Pride Month🏳️‍🌈 ค่ะ~ มีมาแจก2เรื่องนะคะ เรื่องละ 1รางวัล -กติกาการร่วมสนุกสามารถดูในรูปได้เลยนะคะ -ประกาศผลผู้โชคดีวันที่ 9 มิถุยายน เวลา19:00น. นะคะ -ใช้ระบบการสุ่มจากวงล้อนะคะ #นิยายวายแนะนำ #นิยายวาย #ลานนิยายชช #Ebook

ban_hem16036's tweet photo. #แจกEbook
แจกอีบุ๊ค เนื่องในโอกาส Pride Month🏳️‍🌈 ค่ะ~ มีมาแจก2เรื่องนะคะ เรื่องละ 1รางวัล

-กติกาการร่วมสนุกสามารถดูในรูปได้เลยนะคะ
-ประกาศผลผู้โชคดีวันที่ 9 มิถุยายน เวลา19:00น. นะคะ
-ใช้ระบบการสุ่มจากวงล้อนะคะ

#นิยายวายแนะนำ #นิยายวาย #ลานนิยายชช #Ebook https://t.co/p62NlL5zM2

383

imherebsideu retweeted

เขตของพระเอกธงเขียว @ban_hem16036

3 days ago

383

8 days ago

@Tanatorn0849 จิบิยังอยู่ค่ะ🙇🏻‍♀️

28 days ago

ปล่อยปกนิยาย/ภาพประกอบ ราคาถูก ๆ ค้าบ(มีในเมนชั่นอีก) อันนี้ ภาพละ199บาทคั้บ : วาดเองทุกอันน้า ไม่ใช่เอไอ ทีขายถูกเพราะอยากเคลียความจำเครื่องค่า ไม่ไหวแล้ว น้องอืดดดด #ปกนิยายสำเร็จรูป #ปกนิยาย #ปกสำเร็จ #ปกEbook

imherebsideu's tweet photo. ปล่อยปกนิยาย/ภาพประกอบ ราคาถูก ๆ ค้าบ(มีในเมนชั่นอีก)

อันนี้ ภาพละ199บาทคั้บ
:
วาดเองทุกอันน้า ไม่ใช่เอไอ ทีขายถูกเพราะอยากเคลียความจำเครื่องค่า ไม่ไหวแล้ว น้องอืดดดด

#ปกนิยายสำเร็จรูป #ปกนิยาย #ปกสำเร็จ #ปกEbook https://t.co/B5EyxtjHIB

imherebsideu retweeted

zuik

@zuiknq

12 days ago

เป็นแค่นักเขียนที่รอการถูกค้นพบ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไร ตอนไหน ไม่รู้ว่าความพยายามและแพชชั่นมันจะหมดลงเมื่อไร สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ คือการทำมันออกมาให้ดีที่สุดก็เท่านั้น พูดแล้วก็—ความหวังริบหรี่จริงๆ

172

133

imherebsideu retweeted

10 days ago

นายเอกชื่อ บุญมี นามสกุล มีบุญ ไอ้น้องอยากเป็นนักร้องเลยจากบ้านมาอยู่เมืองกรุง เป็นมนุษย์ว่างงาน มีโอกาสได้ไปสมัครเป็นนักร้องในร้านเหล้าชื่อดัง เพราะรู้ว่าร้านนี้ career path มีไปถึงค่ายเพลง แต่พ่อเจ้าประคุณรุนช่องแอบไปได้ยินพวกเจ้าของร้านคุยกันว่าอย่ารับพวกเกย์มาทำงาน (อันที่จริงคือฟังผิด) ความอยากเดินตามฝัน ทำให้น้องพยายามแอ๊บแมนสุดชีวิต ในเรื่องจะขายขำของนายเอก ส่วนพระเอกก็คือ เป็นเจ้านายที่งงกับพฤติกรรมเด็กนิดหน่อย แต่ก็ปล่อย ๆ ไป เข้าใจว่าพวกนักร้องจะติส ๆ ภาษาที่ใช้เป็นภาษาง่าย ๆ ตามประสานักเขียนฝึกหัดค่ะ แต่รับรองเรื่องพล็อต สนุกแน่นอน

yblossomviolet's tweet photo. นายเอกชื่อ บุญมี นามสกุล มีบุญ ไอ้น้องอยากเป็นนักร้องเลยจากบ้านมาอยู่เมืองกรุง เป็นมนุษย์ว่างงาน มีโอกาสได้ไปสมัครเป็นนักร้องในร้านเหล้าชื่อดัง เพราะรู้ว่าร้านนี้ career path มีไปถึงค่ายเพลง แต่พ่อเจ้าประคุณรุนช่องแอบไปได้ยินพวกเจ้าของร้านคุยกันว่าอย่ารับพวกเกย์มาทำงาน (อันที่จริงคือฟังผิด) ความอยากเดินตามฝัน ทำให้น้องพยายามแอ๊บแมนสุดชีวิต

ในเรื่องจะขายขำของนายเอก ส่วนพระเอกก็คือ เป็นเจ้านายที่งงกับพฤติกรรมเด็กนิดหน่อย แต่ก็ปล่อย ๆ ไป เข้าใจว่าพวกนักร้องจะติส ๆ

ภาษาที่ใช้เป็นภาษาง่าย ๆ ตามประสานักเขียนฝึกหัดค่ะ แต่รับรองเรื่องพล็อต สนุกแน่นอน

imherebsideu retweeted

10 days ago

หนุ่มวิศวกรควบตำแหน่งเป็น Project Manager และเป็นลูกรักของเจ้าของบริษัท ปะทะกับพี่สุดหล่อสายสุภาพ หนุ่มสถาปัตย์ที่ชำนาญสายออกแบบคอนโด ตึกหรูหรา ย้ายงานมาทำหมู่บ้านจัดสรร ในโลกความเป็นจริง สองคนนี้คงร่วมหอลงโรงกันไม่ได้ แต่พอดีเป็นนิยายวาย ฉันก็ทำให้เขารักกันได้ค่ะ แถมรักแบบยอมทุกสิ่งด้วย จะรับจะรุก พี่ยอมเสมอ #เสาเข็มรสพีช #สลับโพ กำลังลดราคาในพี่ Meb >> https://t.co/7Vl1xAFFrU

yblossomviolet's tweet photo. หนุ่มวิศวกรควบตำแหน่งเป็น Project Manager และเป็นลูกรักของเจ้าของบริษัท ปะทะกับพี่สุดหล่อสายสุภาพ หนุ่มสถาปัตย์ที่ชำนาญสายออกแบบคอนโด ตึกหรูหรา ย้ายงานมาทำหมู่บ้านจัดสรร ในโลกความเป็นจริง สองคนนี้คงร่วมหอลงโรงกันไม่ได้ แต่พอดีเป็นนิยายวาย ฉันก็ทำให้เขารักกันได้ค่ะ แถมรักแบบยอมทุกสิ่งด้วย จะรับจะรุก พี่ยอมเสมอ #เสาเข็มรสพีช #สลับโพ
กำลังลดราคาในพี่ Meb >> https://t.co/7Vl1xAFFrU

325

imherebsideu retweeted

11 days ago

บทที่ 2 ก่อนที่บ้านจะไม่ปลอดภัย ห้าปีก่อน... เรืองในวัยสิบเก้าขยับตัวคล่องแคล่วอยู่ใต้ถุนบ้านไม้ใต้ถุนสูงพ้นหัว แสงแดดรำไรลอดผ่านร่องกระดานลงมาเป็นลำ ตกลงบนพื้นดินที่กวาดจนเตียนเกลี้ยง มือเรียวคอยป้อนฟืนเข้าเตาไฟอย่างใจเย็น หม้อข้าวส่งเสียงเดือดปุด ๆ คลอไปกับเสียงนกป่าที่ร้องรับรุ่งอรุณของวันใหม่ เรืองคุ้นชินกับกลิ่นอบอวลของไอป่าที่ลอยมาตามลมชื้นแฉะของเมืองตราด กลิ่นควันไฟยามเช้าที่บ้านป่ามักจะหอมกลิ่นฟืนเปียกชื้นและไอดิน เป็นกลิ่นที่ไม่น่ารื่นรมย์นัก หากแต่ก็ช่วยตอกย้ำว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่ เมื่อข้าวสุกได้ที่ เรืองจึงจัดแจงตักข้าวสวยร้อน ๆ ลงในชามสังกะสีเคลือบสีเหลืองนวลใบโต กับน้ำพริกผักต้มใส่ถาดไม้ใบเก่า ในถาดมีถ้วยสังกะสีใบเล็กใส่ปลาป่น และช้อนสังกะสีคันบางสีเดียวกับชามวางเตรียมไว้ ประคองขึ้นบันไดบ้านที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัว “พี่เรไรจ๊ะ... ข้าวเช้ามาแล้วจ้ะ” เรืองส่งเสียงบอกก่อนจะก้าวเข้าสู่ห้องนอนที่สะอาดสะอ้านผิดกับสภาพภายนอกของบ้าน บนแคร่ไม้ริมหน้าต่าง เรไร นอนตะแคงมองนกบนกิ่งไม้ ข้างหัวนอนมีตะเกียงรั้วและตลับทองเหลืองทรงกลมแบนสลักรูปดอกพิกุล ซึ่งใส่ห่ออัฐิของพ่อกับแม่ไว้ตั้งอยู่บนตู้ไม้ใบเล็ก ใบหน้าของหญิงสาวที่เคยสะสวยซูบเซียวลงไปมากนับตั้งแต่ตกบันไดเมื่อสองปีก่อน อุบัติเหตุในครั้งนั้นพรากความหวังและการเดินเหินไปจากเธอตลอดกาล ทิ้งไว้เพียงขาที่ลีบเล็กและดวงตาที่เศร้าสร้อย “วันนี้มีน้ำพริกปลาป่นของโปรดพี่ด้วยนะจ๊ะ” เรืองยิ้มพลางค่อย ๆ พยุงพี่สาวให้นั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม “ลำบากเอ็งอีกแล้ว...” เรไรเอ่ยเสียงแผ่วพลางลูบหลังมือของน้องชาย “ถ้าไม่มีเอ็ง พี่คงตายไปตั้งแต่วันที่ตกลงมาแล้วกระมัง” “พูดอะไรอย่างนั้นจ๊ะพี่ ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน พี่ต้องอยู่กินข้าวฝีมือฉันไปอีกนาน” สองพี่น้องสบตากันด้วยความผูกพันที่แน่นแฟ้นเหมือนเป็นที่พึ่งเดียวในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้ เรืองตักข้าวพอดีคำเป่าจนหายร้อนแล้วส่งให้พี่สาวอย่างเบามือ ชั่วขณะนั้นเอง... บรรยากาศที่ดูเหมือนจะเป็นเช้าที่ดีกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เหยียบลงบนบันไดไม้ ตึง... ตึง... ตึง... บันไดบ้านสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกเท้า เสียงนั้นทำให้เรืองชะงักมือที่กำลังถือช้อน แผ่นหลังของเด็กหนุ่มตั้งตรงและเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ ได้กลิ่นสาบเหล้าโชยนำมาก่อนตัว ตามมาด้วยเงาร่างหนาทึบที่บังแสงอาทิตย์ตรงกรอบประตูจนมิด “ข้าวข้าอยู่ไหน” เสียงทุ้มห้าวที่ฟังดูเมาค้างของ กล้าดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าตัวเดินเข้ามาในห้องโดยไม่คิดจะล้างเท้าที่เปื้อนโคลน สายตาขุ่นมัวของผู้เป็นพี่เขยจ้องมองถาดอาหารในมือเรือง ก่อนจะเลื่อนไปมองเมียที่นอนป่วยด้วยแววตาที่ไม่มีความสงสารเหลืออยู่อีกต่อไป เมื่อเสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตู เรืองจำต้องละสายตาจากพี่สาวแล้วหันไปมอง... กล้ายืนตระหง่านบังแสงตะวันจนเงาหลังค่อมขรึมของเขาพาดทับลงบนแคร่ที่เรไรนอนอยู่ ร่างของเขาไม่ได้สูงโปร่งจนน่าเกรงขาม ไหล่ทั้งสองข้างตกห่อเข้าหาอกเหมือนคนที่แบกความกร่างไว้จนล้น เรืองลอบมองแผ่นหลังที่งอคุ้มเล็กน้อยของพี่เขย เป็นสรีระของผู้ล่าที่พร้อมจะโถมน้ำหนักลงกดทับคนที่ตัวเล็กกว่า “ข้าถามว่าข้าวข้าอยู่ไหน ไอ้เรือง!” กล้าย่ำเท้าเข้ามาในห้อง น้ำหนักที่กระแทกลงส้นเท้าแต่ละก้าวทำให้ร่องไม้กระดานสั่นสะเทือน จนถาดข้าวในมือเรืองไหวตาม ฝีเท้าของกล้าไม่เคยมีความเกรงใจ และเป็นการย่ำเพื่อประกาศอำนาจ ร่างกายอันเป็นเอกลักษณ์ของกล้าดูราวกับถูกออกแบบมาเพื่อใช้เรี่ยวแรงกับสิ่งที่ไม่มีทางสู้ โดยเฉพาะร่างกายอันบอบบางของสองพี่น้องที่ไร้ทางไป เรืองกระชับถาดข้าวแน่นขึ้น พยายามทำตัวให้เล็กลงภายใต้เงาหนาของชายที่เป็นฝันร้ายรายวัน “ฉัน... ฉันจะลงไปจัดสำรับมาให้พี่เดี๋ยวนี้แหละจ้ะ” เรืองรีบละล่ำละลักตอบ พลางประคองถาดข้าวของพี่สาววางลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กอย่างเบามือที่สุด หัวใจของชายหนุ่มหล่นวูบทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับชายคนนี้ ภาพวันเก่า ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาเหมือนน้ำป่าที่ซัดทับ นับตั้งแต่พี่เรไรตกบันไดจนเดินไม่ได้ บ้านหลังนี้ก็เปลี่ยนจากที่ซุกหัวนอนกลายเป็นกรงขัง กล้าที่เคยรับจ้างลงแรงกลับกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวเพราะพิษเหล้า งานจ้างค่อย ๆ หายไปจนเหลือเพียงเรืองคนเดียวที่ต้องแบกทั้งสามชีวิตไว้บนบ่าเล็ก ๆ ทว่ากล้าไม่เคยสำนึก... เขากลับทำเหมือนบ้านนี้คืออาณาจักรที่เขาจะวางอำนาจกับใครก็ได้ กล้าไม่ตอบคำในทันที เขาเริ่มขยับร่างหนา ๆ ของตนทีละส่วนอย่างเชื่องช้า มือหยาบกร้านที่สวมเสื้อยับย่นและปลดกระดุมทิ้งไว้จนเห็นแผงอกที่มีคราบเหงื่อเก่าส่งกลิ่นสาบโชย ยื่นออกมาเท้าขอบประตูไว้ก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นลำตัวจึงค่อย ๆ เอนพิงกรอบไม้ซี่เก่าจนมันส่งเสียงลั่นประท้วง สายตาขุ่นมัวของพี่เขยไม่ได้มองหน้าเรืองตรง ๆ แต่มันกลับทิ้งดิ่งลงมองต่ำ... เขามองไล่จากปลายเท้าที่สั่นเทาของเรือง ขึ้นมาที่หน้าแข้ง หน้าขา แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่เอวบาง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาเรืองอย่างเชื่องช้า เป็นสายตาที่เหมือนกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาด กล้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นเหล้าขาวฉุนกึกปะทะเข้ากับใบหน้าของเรืองจนชายหนุ่มต้องเบือนหน้าหนี “เอ็งจะไปเอาข้าว... หรือจะไปทำอะไรกันแน่ ไอ้เรือง” น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนึกสนุกบนความลำบากใจของคนอื่น กล้าชอบมองในจังหวะที่เรืองไม่พร้อม ชอบเอนกายเข้ามาเบียดบังพื้นที่หายใจจนเรืองรู้สึกเหมือนถูกขังไว้ในห้องแคบ ๆ ที่เพดานกำลังถล่มลงมาทับ “พี่กล้า... ปล่อยน้องไปเถอะจ้ะ น้องต้องไปทำงานต่อ” เสียงของเรไรดังมาจากบนฟูกนอน สั่นเครือด้วยความหวาดกลัวไม่แพ้กัน กล้าเพียงแต่แสยะยิ้ม สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ลำคอของเรืองไม่วางตา เรืองรีบถอยฉากออกมาจากระยะลมหายใจของกล้า เขารับคำเสียงแผ่วก่อนจะก้มหน้าก้มตาลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยจดจ้องเพียงปลายเท้าของตัวเอง เขารู้ดีว่าหากเผลอแสดงความรังเกียจออกไปแม้เพียงนิดเดียว ไฟในอกของกล้าอาจจะปะทุขึ้นมา จนกลายเป็นเรื่องใหญ่ให้พี่สาวต้องพลอยเดือดร้อน เมื่อจัดสำรับอาหารเสร็จก็รีบเอาขึ้นไปให้กล้า หวังในหัวใจว่าวันนี้ทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ดี เรืองรีบหันหลังกลับเตรียมหนี ทว่ายังไม่ทันได้เดินออกมาจากห้อง กล้าก็หรี่ตามองแล้วถาม “วันนี้เอ็งจะไปไหน” น้ำเสียงเรียบเฉยของพี่เขยดังไล่หลังมาขณะที่เรืองกำลังจะก้าวลงบันไดขั้นแรก มันเป็นคำถามที่ให้ความรู้สึกเหมือนการตรวจสอบความเป็นเจ้าของ “ไปรับจ้างรดน้ำผักบ้านป้าอ่อนจ้ะ” เรืองตอบสั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีคำถามต่อ ไม่มีแม้แต่คำอวยพรให้เดินทางปลอดภัย มีเพียงเสียงเอนกายพิงฝาเรือนจนไม้ลั่นเอี๊ยดของกล้าที่ประกาศว่าเขาสบายใจในพื้นที่นี้แค่ไหน เรืองหันกลับไปมองที่ฟูกริมหน้าต่างอีกครั้ง เห็นเรไรส่งสายตาหม่นเศร้าที่พยายามปกปิดความกังวลไว้สุดกำลัง เรืองฝืนยิ้มให้เธอ ยิ้มที่พยายามบอกว่า ‘ไม่เป็นไร’ ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายยังสั่นรัว เขาหันหลังกลับและก้าวลงบันไดบ้านไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เงาหลังค่อมของกล้าเบียดบังแสงตะวันอยู่ในห้องนั้นเพียงลำพัง มือเรียวกระชับผ้าขาวม้าให้แน่นขึ้นเมื่อเท้าสัมผัสพื้นดินที่ยังชื้นน้ำค้าง ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทั้งวันยังไม่เท่าความรู้สึกเคว้งคว้างที่ต้องทิ้งพี่สาวไว้กับชายคนนั้น แต่ตราบใดที่ท้องยังหิวและหยูกยายังต้องซื้อ เรืองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินมุ่งหน้าเข้าหมู่บ้านเพื่อหาทางประทังชีวิต นกกาบินกลับรังยามท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี อากาศเริ่มมีลมเย็นเอื่อยอ่อนพัดผ่าน กลิ่นป่า กลิ่นดินอันคุ้นเคยแตกต่างจากกลิ่นของบ้านเรือนในหมู่บ้าน เรืองก้าวเท้าเข้าบ้านด้วยความระมัดระวัง แม้แสงแดดยังไม่คล้อยต่ำแต่บรรยากาศข้างในกลับอับทึบกว่าภายนอก เขาชำเลืองมองเรไรที่ยังหลับใหลอยู่บนฟูกนอน ลมหายใจแผ่วสม่ำเสมอของพี่สาวคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังกล้าหายใจต่อไป... ทว่าเสียงขยับกายจากมุมมืดกลับทำให้หัวใจของเขาชะงัก “วันนี้กลับไวนี่” น้ำเสียงนิ่งเรียบแฝงไว้ด้วยความเกียจคร้านที่น่าขนลุก เรืองลุกขึ้นยืนหันไปไหว้พี่เขยที่นั่งพิงฝาอยู่ใกล้ประตู กล้าไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขาเพียงแต่เหยียดขาข้างหนึ่งออกมาขวางทางเดินไว้อย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาเอื้อมไปหยิบขวดเหล้าที่ยังไม่ได้เปิดขึ้นมาถือนิ่ง ๆ นิ้วหยาบเคาะลงบนปากขวดเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ “เอ็งโตขึ้นนะ...” กล้าเอ่ยขึ้นเหมือนเพิ่งนึกได้ สายตาที่ขุ่นมัวไม่ได้จ้องที่หน้าของเรืองตรง ๆ แต่มันกลับลากวนอยู่แถวช่วงเอวและหน้าขา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาประสานสายตาช้า ๆ “ข้าอยู่ด้วยทุกวัน ยังไม่ทันสังเกต” เรืองรู้สึกเหมือนอากาศบริสุทธิ์ในห้องหายไปดื้อ ๆ เขาม้วนชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว “ฉันกลับมาเร็วเพราะต้องหุงข้าวจ้ะ” “ไม่ต้องรีบก็ได้” กล้าขยับกายเล็กน้อย เพียงแค่นั้นพื้นที่ในบ้านก็ดูเหมือนจะบีบแคบลงจนเรืองรู้สึกอึดอัด “เมื่อก่อนยังตัวเล็ก ๆ อยู่เลย... แต่ไหนแต่ไรเอ็งก็ดูตัวเล็ก ๆ เหมือนผู้หญิงอยู่แล้ว” สายตาของพี่เขยไม่ชายตามองไปทางเมียที่นอนป่วยเลยแม้แต่นิดเดียว มันตรึงอยู่แค่ที่ร่างของชายหนุ่มตรงหน้า ความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วห้อง เป็นความเงียบที่กดทับจนแผ่นหลังของเรืองเย็นวาบ “แล้วทำไมต้องตัวแข็งทื่อถึงเพียงนั้น เอ็งกลัวข้ารึ?” “ฉันไม่ชินกับการอยู่ใกล้คนเมา” เรืองพูดเสียงแผ่ว เป็นความสัตย์จริงที่ไร้การท้าทาย กล้าหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาถอนขาออกให้เหมือนคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าขวางทางอยู่ “เช่นนั้นเอ็งก็มากินเหล้ากับข้า... ข้าจะสอนให้” “ฉันขอตัวไปดูพี่เรไรก่อนนะจ๊ะ” เรืองรีบตัดบทแล้วสาวเท้ายาว ๆ ไปหาพี่สาว ทิ้งให้แผ่นหลังของตนโดนสายตาอันหยาบคมจ้องมองจากทางด้านหลัง คืนนั้นเรืองซุกตัวนอนใกล้ฟูกนอนของพี่สาว ฟังเสียงลมหายใจของเธอสลับกับเสียงไม้กระดานที่ลั่นเป็นพัก ๆ เขาหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความหวังเพียงอย่างเดียว... ขอแค่ทนได้ ทุกอย่างคงจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้ TBC.

waianan6363's tweet photo. บทที่ 2 ก่อนที่บ้านจะไม่ปลอดภัย

ห้าปีก่อน...

เรืองในวัยสิบเก้าขยับตัวคล่องแคล่วอยู่ใต้ถุนบ้านไม้ใต้ถุนสูงพ้นหัว แสงแดดรำไรลอดผ่านร่องกระดานลงมาเป็นลำ ตกลงบนพื้นดินที่กวาดจนเตียนเกลี้ยง มือเรียวคอยป้อนฟืนเข้าเตาไฟอย่างใจเย็น หม้อข้าวส่งเสียงเดือดปุด ๆ คลอไปกับเสียงนกป่าที่ร้องรับรุ่งอรุณของวันใหม่
เรืองคุ้นชินกับกลิ่นอบอวลของไอป่าที่ลอยมาตามลมชื้นแฉะของเมืองตราด กลิ่นควันไฟยามเช้าที่บ้านป่ามักจะหอมกลิ่นฟืนเปียกชื้นและไอดิน เป็นกลิ่นที่ไม่น่ารื่นรมย์นัก หากแต่ก็ช่วยตอกย้ำว่าเขายังคงมีชีวิตอยู่
เมื่อข้าวสุกได้ที่ เรืองจึงจัดแจงตักข้าวสวยร้อน ๆ ลงในชามสังกะสีเคลือบสีเหลืองนวลใบโต กับน้ำพริกผักต้มใส่ถาดไม้ใบเก่า ในถาดมีถ้วยสังกะสีใบเล็กใส่ปลาป่น และช้อนสังกะสีคันบางสีเดียวกับชามวางเตรียมไว้ ประคองขึ้นบันไดบ้านที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามน้ำหนักตัว

“พี่เรไรจ๊ะ... ข้าวเช้ามาแล้วจ้ะ”

เรืองส่งเสียงบอกก่อนจะก้าวเข้าสู่ห้องนอนที่สะอาดสะอ้านผิดกับสภาพภายนอกของบ้าน บนแคร่ไม้ริมหน้าต่าง เรไร นอนตะแคงมองนกบนกิ่งไม้ ข้างหัวนอนมีตะเกียงรั้วและตลับทองเหลืองทรงกลมแบนสลักรูปดอกพิกุล ซึ่งใส่ห่ออัฐิของพ่อกับแม่ไว้ตั้งอยู่บนตู้ไม้ใบเล็ก ใบหน้าของหญิงสาวที่เคยสะสวยซูบเซียวลงไปมากนับตั้งแต่ตกบันไดเมื่อสองปีก่อน อุบัติเหตุในครั้งนั้นพรากความหวังและการเดินเหินไปจากเธอตลอดกาล ทิ้งไว้เพียงขาที่ลีบเล็กและดวงตาที่เศร้าสร้อย
“วันนี้มีน้ำพริกปลาป่นของโปรดพี่ด้วยนะจ๊ะ” เรืองยิ้มพลางค่อย ๆ พยุงพี่สาวให้นั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม
“ลำบากเอ็งอีกแล้ว...” เรไรเอ่ยเสียงแผ่วพลางลูบหลังมือของน้องชาย “ถ้าไม่มีเอ็ง พี่คงตายไปตั้งแต่วันที่ตกลงมาแล้วกระมัง”
“พูดอะไรอย่างนั้นจ๊ะพี่ ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน พี่ต้องอยู่กินข้าวฝีมือฉันไปอีกนาน”
สองพี่น้องสบตากันด้วยความผูกพันที่แน่นแฟ้นเหมือนเป็นที่พึ่งเดียวในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้ เรืองตักข้าวพอดีคำเป่าจนหายร้อนแล้วส่งให้พี่สาวอย่างเบามือ ชั่วขณะนั้นเอง... บรรยากาศที่ดูเหมือนจะเป็นเช้าที่ดีกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เหยียบลงบนบันไดไม้

ตึง... ตึง... ตึง...

บันไดบ้านสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกเท้า เสียงนั้นทำให้เรืองชะงักมือที่กำลังถือช้อน แผ่นหลังของเด็กหนุ่มตั้งตรงและเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ ได้กลิ่นสาบเหล้าโชยนำมาก่อนตัว
ตามมาด้วยเงาร่างหนาทึบที่บังแสงอาทิตย์ตรงกรอบประตูจนมิด
“ข้าวข้าอยู่ไหน”
เสียงทุ้มห้าวที่ฟังดูเมาค้างของ กล้าดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าตัวเดินเข้ามาในห้องโดยไม่คิดจะล้างเท้าที่เปื้อนโคลน สายตาขุ่นมัวของผู้เป็นพี่เขยจ้องมองถาดอาหารในมือเรือง ก่อนจะเลื่อนไปมองเมียที่นอนป่วยด้วยแววตาที่ไม่มีความสงสารเหลืออยู่อีกต่อไป
เมื่อเสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตู เรืองจำต้องละสายตาจากพี่สาวแล้วหันไปมอง...
กล้ายืนตระหง่านบังแสงตะวันจนเงาหลังค่อมขรึมของเขาพาดทับลงบนแคร่ที่เรไรนอนอยู่ ร่างของเขาไม่ได้สูงโปร่งจนน่าเกรงขาม ไหล่ทั้งสองข้างตกห่อเข้าหาอกเหมือนคนที่แบกความกร่างไว้จนล้น
เรืองลอบมองแผ่นหลังที่งอคุ้มเล็กน้อยของพี่เขย เป็นสรีระของผู้ล่าที่พร้อมจะโถมน้ำหนักลงกดทับคนที่ตัวเล็กกว่า
“ข้าถามว่าข้าวข้าอยู่ไหน ไอ้เรือง!”
กล้าย่ำเท้าเข้ามาในห้อง น้ำหนักที่กระแทกลงส้นเท้าแต่ละก้าวทำให้ร่องไม้กระดานสั่นสะเทือน จนถาดข้าวในมือเรืองไหวตาม ฝีเท้าของกล้าไม่เคยมีความเกรงใจ และเป็นการย่ำเพื่อประกาศอำนาจ ร่างกายอันเป็นเอกลักษณ์ของกล้าดูราวกับถูกออกแบบมาเพื่อใช้เรี่ยวแรงกับสิ่งที่ไม่มีทางสู้ โดยเฉพาะร่างกายอันบอบบางของสองพี่น้องที่ไร้ทางไป
เรืองกระชับถาดข้าวแน่นขึ้น พยายามทำตัวให้เล็กลงภายใต้เงาหนาของชายที่เป็นฝันร้ายรายวัน
“ฉัน... ฉันจะลงไปจัดสำรับมาให้พี่เดี๋ยวนี้แหละจ้ะ”
เรืองรีบละล่ำละลักตอบ พลางประคองถาดข้าวของพี่สาววางลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กอย่างเบามือที่สุด หัวใจของชายหนุ่มหล่นวูบทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับชายคนนี้ ภาพวันเก่า ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาเหมือนน้ำป่าที่ซัดทับ นับตั้งแต่พี่เรไรตกบันไดจนเดินไม่ได้ บ้านหลังนี้ก็เปลี่ยนจากที่ซุกหัวนอนกลายเป็นกรงขัง กล้าที่เคยรับจ้างลงแรงกลับกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวเพราะพิษเหล้า งานจ้างค่อย ๆ หายไปจนเหลือเพียงเรืองคนเดียวที่ต้องแบกทั้งสามชีวิตไว้บนบ่าเล็ก ๆ
ทว่ากล้าไม่เคยสำนึก... เขากลับทำเหมือนบ้านนี้คืออาณาจักรที่เขาจะวางอำนาจกับใครก็ได้
กล้าไม่ตอบคำในทันที เขาเริ่มขยับร่างหนา ๆ ของตนทีละส่วนอย่างเชื่องช้า มือหยาบกร้านที่สวมเสื้อยับย่นและปลดกระดุมทิ้งไว้จนเห็นแผงอกที่มีคราบเหงื่อเก่าส่งกลิ่นสาบโชย ยื่นออกมาเท้าขอบประตูไว้ก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นลำตัวจึงค่อย ๆ เอนพิงกรอบไม้ซี่เก่าจนมันส่งเสียงลั่นประท้วง
สายตาขุ่นมัวของพี่เขยไม่ได้มองหน้าเรืองตรง ๆ แต่มันกลับทิ้งดิ่งลงมองต่ำ...
เขามองไล่จากปลายเท้าที่สั่นเทาของเรือง ขึ้นมาที่หน้าแข้ง หน้าขา แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่เอวบาง ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาเรืองอย่างเชื่องช้า เป็นสายตาที่เหมือนกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นหนึ่งในตลาด
กล้ายื่นหน้าเข้าไปใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นเหล้าขาวฉุนกึกปะทะเข้ากับใบหน้าของเรืองจนชายหนุ่มต้องเบือนหน้าหนี
“เอ็งจะไปเอาข้าว... หรือจะไปทำอะไรกันแน่ ไอ้เรือง”
น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนึกสนุกบนความลำบากใจของคนอื่น กล้าชอบมองในจังหวะที่เรืองไม่พร้อม ชอบเอนกายเข้ามาเบียดบังพื้นที่หายใจจนเรืองรู้สึกเหมือนถูกขังไว้ในห้องแคบ ๆ ที่เพดานกำลังถล่มลงมาทับ
“พี่กล้า... ปล่อยน้องไปเถอะจ้ะ น้องต้องไปทำงานต่อ” เสียงของเรไรดังมาจากบนฟูกนอน สั่นเครือด้วยความหวาดกลัวไม่แพ้กัน
กล้าเพียงแต่แสยะยิ้ม สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ลำคอของเรืองไม่วางตา
เรืองรีบถอยฉากออกมาจากระยะลมหายใจของกล้า เขารับคำเสียงแผ่วก่อนจะก้มหน้าก้มตาลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยจดจ้องเพียงปลายเท้าของตัวเอง เขารู้ดีว่าหากเผลอแสดงความรังเกียจออกไปแม้เพียงนิดเดียว ไฟในอกของกล้าอาจจะปะทุขึ้นมา จนกลายเป็นเรื่องใหญ่ให้พี่สาวต้องพลอยเดือดร้อน
เมื่อจัดสำรับอาหารเสร็จก็รีบเอาขึ้นไปให้กล้า หวังในหัวใจว่าวันนี้ทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ดี เรืองรีบหันหลังกลับเตรียมหนี ทว่ายังไม่ทันได้เดินออกมาจากห้อง กล้าก็หรี่ตามองแล้วถาม
“วันนี้เอ็งจะไปไหน”
น้ำเสียงเรียบเฉยของพี่เขยดังไล่หลังมาขณะที่เรืองกำลังจะก้าวลงบันไดขั้นแรก มันเป็นคำถามที่ให้ความรู้สึกเหมือนการตรวจสอบความเป็นเจ้าของ
“ไปรับจ้างรดน้ำผักบ้านป้าอ่อนจ้ะ” เรืองตอบสั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้
ไม่มีคำถามต่อ ไม่มีแม้แต่คำอวยพรให้เดินทางปลอดภัย มีเพียงเสียงเอนกายพิงฝาเรือนจนไม้ลั่นเอี๊ยดของกล้าที่ประกาศว่าเขาสบายใจในพื้นที่นี้แค่ไหน เรืองหันกลับไปมองที่ฟูกริมหน้าต่างอีกครั้ง เห็นเรไรส่งสายตาหม่นเศร้าที่พยายามปกปิดความกังวลไว้สุดกำลัง
เรืองฝืนยิ้มให้เธอ ยิ้มที่พยายามบอกว่า ‘ไม่เป็นไร’ ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายยังสั่นรัว เขาหันหลังกลับและก้าวลงบันไดบ้านไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เงาหลังค่อมของกล้าเบียดบังแสงตะวันอยู่ในห้องนั้นเพียงลำพัง
มือเรียวกระชับผ้าขาวม้าให้แน่นขึ้นเมื่อเท้าสัมผัสพื้นดินที่ยังชื้นน้ำค้าง ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทั้งวันยังไม่เท่าความรู้สึกเคว้งคว้างที่ต้องทิ้งพี่สาวไว้กับชายคนนั้น แต่ตราบใดที่ท้องยังหิวและหยูกยายังต้องซื้อ เรืองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินมุ่งหน้าเข้าหมู่บ้านเพื่อหาทางประทังชีวิต

นกกาบินกลับรังยามท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี อากาศเริ่มมีลมเย็นเอื่อยอ่อนพัดผ่าน กลิ่นป่า กลิ่นดินอันคุ้นเคยแตกต่างจากกลิ่นของบ้านเรือนในหมู่บ้าน เรืองก้าวเท้าเข้าบ้านด้วยความระมัดระวัง แม้แสงแดดยังไม่คล้อยต่ำแต่บรรยากาศข้างในกลับอับทึบกว่าภายนอก เขาชำเลืองมองเรไรที่ยังหลับใหลอยู่บนฟูกนอน ลมหายใจแผ่วสม่ำเสมอของพี่สาวคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังกล้าหายใจต่อไป...
ทว่าเสียงขยับกายจากมุมมืดกลับทำให้หัวใจของเขาชะงัก
“วันนี้กลับไวนี่”
น้ำเสียงนิ่งเรียบแฝงไว้ด้วยความเกียจคร้านที่น่าขนลุก เรืองลุกขึ้นยืนหันไปไหว้พี่เขยที่นั่งพิงฝาอยู่ใกล้ประตู กล้าไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขาเพียงแต่เหยียดขาข้างหนึ่งออกมาขวางทางเดินไว้อย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาเอื้อมไปหยิบขวดเหล้าที่ยังไม่ได้เปิดขึ้นมาถือนิ่ง ๆ นิ้วหยาบเคาะลงบนปากขวดเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
“เอ็งโตขึ้นนะ...” กล้าเอ่ยขึ้นเหมือนเพิ่งนึกได้ สายตาที่ขุ่นมัวไม่ได้จ้องที่หน้าของเรืองตรง ๆ แต่มันกลับลากวนอยู่แถวช่วงเอวและหน้าขา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาประสานสายตาช้า ๆ “ข้าอยู่ด้วยทุกวัน ยังไม่ทันสังเกต”
เรืองรู้สึกเหมือนอากาศบริสุทธิ์ในห้องหายไปดื้อ ๆ เขาม้วนชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว “ฉันกลับมาเร็วเพราะต้องหุงข้าวจ้ะ”
“ไม่ต้องรีบก็ได้” กล้าขยับกายเล็กน้อย เพียงแค่นั้นพื้นที่ในบ้านก็ดูเหมือนจะบีบแคบลงจนเรืองรู้สึกอึดอัด “เมื่อก่อนยังตัวเล็ก ๆ อยู่เลย... แต่ไหนแต่ไรเอ็งก็ดูตัวเล็ก ๆ เหมือนผู้หญิงอยู่แล้ว”
สายตาของพี่เขยไม่ชายตามองไปทางเมียที่นอนป่วยเลยแม้แต่นิดเดียว มันตรึงอยู่แค่ที่ร่างของชายหนุ่มตรงหน้า ความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วห้อง เป็นความเงียบที่กดทับจนแผ่นหลังของเรืองเย็นวาบ
“แล้วทำไมต้องตัวแข็งทื่อถึงเพียงนั้น เอ็งกลัวข้ารึ?”
“ฉันไม่ชินกับการอยู่ใกล้คนเมา” เรืองพูดเสียงแผ่ว เป็นความสัตย์จริงที่ไร้การท้าทาย
กล้าหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาถอนขาออกให้เหมือนคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าขวางทางอยู่ “เช่นนั้นเอ็งก็มากินเหล้ากับข้า... ข้าจะสอนให้”
“ฉันขอตัวไปดูพี่เรไรก่อนนะจ๊ะ” เรืองรีบตัดบทแล้วสาวเท้ายาว ๆ ไปหาพี่สาว ทิ้งให้แผ่นหลังของตนโดนสายตาอันหยาบคมจ้องมองจากทางด้านหลัง
คืนนั้นเรืองซุกตัวนอนใกล้ฟูกนอนของพี่สาว ฟังเสียงลมหายใจของเธอสลับกับเสียงไม้กระดานที่ลั่นเป็นพัก ๆ เขาหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความหวังเพียงอย่างเดียว... ขอแค่ทนได้ ทุกอย่างคงจะไม่เลวร้ายไปกว่านี้

TBC.

imherebsideu retweeted

13 days ago

พิเศษ อ่านก่อนใคร ขมก่อนเพื่อน สำหรับนักอ่านบน X เท่านั้น🔥 นิยายวาย โรแมนติกดราม่า ปีพุทธศักราช ๒๕๐๐ ไอ้หนุ่มหน้าโหดกับพ่อหนุ่มหน้าหวาน ที่ต้องสู้ฝ่าฟันอุปสรรคทุกทางเพื่อได้ครองรักกัน💖 ＃แนะนำนิยายวาย ＃น้ำตาพยัคฆ์

waianan6363's tweet photo. พิเศษ อ่านก่อนใคร ขมก่อนเพื่อน สำหรับนักอ่านบน X เท่านั้น🔥
นิยายวาย โรแมนติกดราม่า ปีพุทธศักราช ๒๕๐๐
ไอ้หนุ่มหน้าโหดกับพ่อหนุ่มหน้าหวาน ที่ต้องสู้ฝ่าฟันอุปสรรคทุกทางเพื่อได้ครองรักกัน💖
＃แนะนำนิยายวาย ＃น้ำตาพยัคฆ์ https://t.co/xxe84UBTeD

imherebsideu retweeted

13 days ago

เวลาเห็นนามปากกาติดใหม่แรง ไม่ว่าจะใคร ถ้าตามไปอ่านบริบทในช่วงเวลานั้น ๆ ของ นข. จะเห็นว่า เข็นกันหืดขึ้นคอมาก เพราะสนามแข่งไม่ว่าหมวดไหน แม่ง red ocean กันทั้งนั้น แต่ช่วงนี้จะเดือนแล้วมั้งที่เริ่มสังเกตเห็นนามปากกาหนึ่ง สามารถกวาดใหม่มาแรงระดับ top5 กวาดหลายหมวดพร้อมกัน ขึ้น top chart แบบว่า เฮ้ยยยยพี่ขา พี่ทำอย่างไร พี่ไปนั่งเขียนอยู่มุมไหน สต๊อกของพี่มาจากแห่งใด เปรี้ยงปังดังฟ้าผ่า ปกติเรามักจะรู้สึกยินดี บวกมีไปถึงทางอิจฉาบ้าง ตามประสา🤣 แต่ก็แค่นั้น เพราะทำได้แค่กลับมาพัฒนางานตัวเอง แต่รอบนี้...มันมีแต่ความรู้สึก แปลกจัง จริงเหรอ ทำให้ได้พบว่า ออ เราคงรู้สึกเหลือเชื่อ กับสิ่งที่คนคนหนึ่งทำได้ ออ!! ออ!!! อออออ!!!! มันคงเป็นเช่นนั้น มันคือความเหลือเชื่อนั่นเอง

imherebsideu retweeted

12 days ago

เคล้าคนึงห์ร่วมโปรโมชั่นด้วยนะคะ ใครเล็งเรื่องไหนอยู่ ห้ามพลาดน้าาา

104

imherebsideu retweeted

Writer Loveterature @WLoveterat9335

12 days ago

(ฝากรีค่า🙏😀) กันต์ มีเหตุให้ต้องใช้เงินจำนวนมาก ส่วน คริส ต้องการไม้กันหมาเพื่อไล่พวกน่ารำคาญไปให้พ้น นึกว่าดีลจะลงตัว แต่กันต์ดันปฏิเสธ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็โทรกลับมาหาคริสอีกครั้ง พร้อมข้อเสนอว่า จะยอมเป็นทาสไปตลอดชีวิต คนโอนไว ยอมจ่ายหลักล้าน แต่ทาสที่ได้มากลับทำให้เขารู้สึกว่า ไม่คุ้มเลย! นิยายวาย แนวโรแมนติก-คอมเมดี้ มีความดราม่าของชีวิต ผสมความบ้าของสังคมมาเฟีย หวานยี่สิบห้า เขียน Sannderaz วาด JIN T y p o g r a p h y 45 ตอน | 98,000 คำ ราคาโปรเปิดตัว เบาหวิวขั้นสุด ฝากอุดหนุนชูใจนักเขียนตัวไม่เล็กด้วยนะคะ #นิยายวายแนะนำ #MEB #readawrite #นิยายวาย

yblossomviolet's tweet photo. (ฝากรีค่า🙏😀)
กันต์ มีเหตุให้ต้องใช้เงินจำนวนมาก
ส่วน คริส ต้องการไม้กันหมาเพื่อไล่พวกน่ารำคาญไปให้พ้น
นึกว่าดีลจะลงตัว แต่กันต์ดันปฏิเสธ
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็โทรกลับมาหาคริสอีกครั้ง
พร้อมข้อเสนอว่า
จะยอมเป็นทาสไปตลอดชีวิต
คนโอนไว ยอมจ่ายหลักล้าน
แต่ทาสที่ได้มากลับทำให้เขารู้สึกว่า ไม่คุ้มเลย!

นิยายวาย แนวโรแมนติก-คอมเมดี้
มีความดราม่าของชีวิต ผสมความบ้าของสังคมมาเฟีย

หวานยี่สิบห้า เขียน
Sannderaz วาด
JIN T y p o g r a p h y

45 ตอน | 98,000 คำ
ราคาโปรเปิดตัว เบาหวิวขั้นสุด

ฝากอุดหนุนชูใจนักเขียนตัวไม่เล็กด้วยนะคะ
#นิยายวายแนะนำ #MEB #readawrite #นิยายวาย

780

imherebsideu retweeted

over 2 years ago

เกิดมาไม่เคยเห็นหน้าพ่อ แม่พิการ แถมเพื่อนคนยังมาหักหลัง ชีวิตทะเลจะดราม่าได้กว่านี้อีกไหม แต่พอได้เพื่อนใหม่อย่างนิล ชีวิตก็ค่อยๆ ดีขึ้น เอ๊ะ อะไรนะ แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าเพื่อนงั้นเหรอ แล้วเป็นอะไรล่ะ https://t.co/6n6d2MBpvm https://t.co/dwTecOiZvm

หนิงเหมย 宁美 @ningmeiwriter

22 days ago

พี่สุดหล่อถือแก้ว ❌ ปกวิศวะ❌ พ่อหนุ่มผมน้ำตาล❌ ขี่รถมอไซค์❌

imherebsideu retweeted

24 days ago

กล่าวถึงนิดหน่อยก็ใส่นะคะ เพราะไม่รู้ว่านักอ่านแต่ละท่านมีทรอม่าอะไรบ้าง ปกติจะแจ้งในหน้าแนะนำเรื่องเป็นภาพรวม ในรายตอนบอกอีกทีเฉพาะประเด็นใหญ่ที่กระทบตัวละครหลัก ชาวบ้านนินทาว่านายเอกอัปลักษณ์อยู่สองสามบรรทัด พระเอกถูกขังในตำหนักเย็นครึ่งตอน พระเอกนึกถึงตอนมีสงครามใส่หมดเลยค่ะ

ningmeiwriter's tweet photo. กล่าวถึงนิดหน่อยก็ใส่นะคะ เพราะไม่รู้ว่านักอ่านแต่ละท่านมีทรอม่าอะไรบ้าง ปกติจะแจ้งในหน้าแนะนำเรื่องเป็นภาพรวม ในรายตอนบอกอีกทีเฉพาะประเด็นใหญ่ที่กระทบตัวละครหลัก

ชาวบ้านนินทาว่านายเอกอัปลักษณ์อยู่สองสามบรรทัด พระเอกถูกขังในตำหนักเย็นครึ่งตอน พระเอกนึกถึงตอนมีสงครามใส่หมดเลยค่ะ https://t.co/7MX06Y7LPn

imherebsideu retweeted

27 days ago

เรียนจบแล้วค้าบบบบบ ทำในสิ่งที่ทำได้ไปหมดแล้วววววว โล่งแล้วววว แต่ยังไม่หายเหนื่อย ขอพักเต็มๆ 1 วัน พรุ่งนี้ค่อยทำงานต่อนะคับ🙌🏻💖

waianan6363's tweet photo. เรียนจบแล้วค้าบบบบบ ทำในสิ่งที่ทำได้ไปหมดแล้วววววว โล่งแล้วววว แต่ยังไม่หายเหนื่อย ขอพักเต็มๆ 1 วัน พรุ่งนี้ค่อยทำงานต่อนะคับ🙌🏻💖 https://t.co/KL1it4qUkM

733

หนิงเหมย 宁美 @ningmeiwriter

28 days ago

3ภาพนี้ ภาพละ79บาทคั้บ

207

imherebsideu retweeted

about 1 month ago

ค่าเบต้ารี้ด, พิสูจน์อักษร, จัดหน้า, ไทโป, ปก, ภาพประกอบ, โปรโมท, รีวิว, สายพีเรียดต้องค้นคว้าข้อมูลซึ่งไม่ใช่แค่หาจาก google อาจมีค่าเดินทางและอื่น ๆ เปิดอ่านฟรียังต้องลุ้น ติดเหรียญถูกเอาออกจากชั้น ไม่แมส ไม่ติดอันดับ ขายอีบุ๊กไม่ออก สนพ.ไม่สนใจ ขายลิขสิทธิ์ไม่ได้ ไม่ง่ายค่ะ

105

152

imherebsideu retweeted