من که در آتشِ حق سوخته ام، گمراهم،
تو که جز کذب نیاموخته ای، منزلت است.
این ترازوی عدالت که تو را گشته نصیب،
چه کسی داده به دستت که چنین خوش جهت است؟
2/2
من اگرنیم نگاهی بکنم سوی بُتی،معصیت است،تواگرصیغه کنی جمله بُتان،مرحمت است.
من اگرسیبی ازاین باغ بچینم، دزدم،
تو اگر باغ همه غصب کنی،مصلحت است.
من اگر از درِمیخانه گذشتم،نَجسم،
تواگر دودکنی نصف جهان،عافیت است.
من اگرشکوه کنم نزدِخدا، کفران است،
تواگرتکیه زنی جای خدا،مرتبت است.