The @UNHumanRights Council spends day and night condemning Israel over Gaza, yet stays largely silent while Christians are massacred in churches and villages across Syria, Congo and Nigeria, and Jews are slaughtered for being Jews by Islamists.
Selective outrage is not human rights. It’s politics. The world must stop looking away.
Via @RavenGraceGtr. Laat u niet wijs maken dat iedereen teleurgesteld is in #Trump:
Ik woon in een klein stadje. Een heel klein stadje. We hebben niet eens een grote supermarkt; alleen een kleine buurtwinkel die door een echtpaar wordt gerund. Het is zo’n plaats waar om 20.00 uur alles gesloten is, en op zondag en maandag zijn alleen de tankstations en de apotheek nog open.
Tijdens de regering-Biden werden we overspoeld door immigranten. Ze kregen huisvesting, contant geld en gratis gezondheidszorg. Er liepen 'groepen' jongeren 's nachts door de straten en onze scholen raakten overvol. Bovendien waren ze de onbeleefdste mensen die ik ooit ben tegengekomen.
Ze zijn weg. Er staan weer huizen te huur, in het enige appartementencomplex dat we hebben is weer ruimte, onze scholen functioneren weer naar behoren en er dwalen 's nachts geen groepen mensen meer door onze straten... het is weer een echt klein stadje geworden.
Ik wil ze niet meer terug. Ik zal Trump voor altijd dankbaar zijn dat hij ervoor heeft gezorgd dat ze weg zijn.
Dans 50 ans, les livres d'histoire diront qu'Elon Musk a gagné une guerre que personne ne savait qu'on était en train de perdre.
Une guerre commencée il y a 100 ans, dans une cellule de prison italienne.
En 1926, Mussolini fait arrêter un intellectuel sarde de 35 ans. Au procès, le procureur aurait dit : « Nous devons empêcher ce cerveau de fonctionner pendant vingt ans. »
Il s'appelait Antonio Gramsci.
Son cerveau n'a jamais cessé de fonctionner. En prison, il a rempli des milliers de pages qui sont devenues l'un des textes politiques les plus influents du XXe siècle. Je pense qu'on est en train de vivre le moment où sa théorie s'effondre.
Laissez-moi vous expliquer.
Gramsci se posait une question simple. Pourquoi la révolution communiste a-t-elle réussi en Russie mais échoué partout en Occident ?
Sa réponse : en Occident, le pouvoir ne tient pas seulement par l'État, la police et l'armée. Il tient par la culture. Par ce que les gens trouvent normal, évident, « de bon sens ». Il appelle ça l'hégémonie culturelle.
Donc, pour prendre le pouvoir, il ne faut pas d'abord prendre le palais. Il faut d'abord prendre les esprits. Les écoles. Les universités. Les journaux. Le théâtre. L'édition. Les tribunaux. C'est la « guerre de position » : une conquête lente, institution par institution. Quand la culture a basculé, la politique suit toute seule.
Quarante ans plus tard, l'activiste allemand Rudi Dutschke en fera un slogan : la longue marche à travers les institutions.
Pendant des décennies, on a vécu avec une énigme que personne n'arrivait vraiment à expliquer.
Pourquoi presque tous les artistes sont-ils de gauche ? Les acteurs, les chanteurs, les profs, les journalistes, une bonne partie de la magistrature. Pourquoi un pays pouvait voter à droite élection après élection et voir quand même sa culture parler d'une seule voix ?
On nous répondait : « c'est parce que les gens éduqués sont de gauche. »
Je crois que la réponse est plus simple. Gramsci avait écrit la recette, et elle a été appliquée. Quand tu contrôles qui obtient la subvention, le poste, la bonne critique, le prix, l'invitation sur le plateau, tu contrôles ce qui devient « la culture ».
La même énigme existait à l'échelle du monde.
Pourquoi tant de pays en développement, notamment en Amérique latine, revotaient-ils encore et encore pour des gouvernements socialistes ou de gauche radicale ? Venezuela, Bolivie, Nicaragua, l'Argentine des Kirchner, la Colombie de Petro. L'économie s'effondrait, les cartels prospéraient, le chaos s'installait. Et pourtant le même vote revenait.
Ma conviction : la pauvreté n'était pas un accident du système. C'était un électorat. Et autour, il y avait tout un écosystème d'ONG, de médias « indépendants » et de programmes de « société civile », financé en grande partie par l'argent occidental.
Puis, début 2025, il s'est passé quelque chose que personne n'avait jamais osé faire.
Elon et DOGE ont ouvert les livres de USAID. Une agence quasi intouchable depuis 1961, des dizaines de milliards de dollars par an. La grande majorité des programmes ont été coupés, et l'agence a été absorbée par le Département d'État.
Le robinet a été fermé.
Et regardez ce qui s'est passé depuis.
Bolivie : le MAS perd le pouvoir après presque vingt ans. Équateur : Noboa réélu. Honduras : la droite reprend le pays. Chili : Kast élu. Argentine : Milei remporte largement les élections de mi-mandat.
Et il y a deux jours, le Brésil.
Jair Bolsonaro est inéligible, condamné à 27 ans de prison. La gauche pensait avoir refermé le chapitre. Lula, 80 ans, briguait un quatrième mandat face à un pays qu'on disait acquis.
Dimanche, son fils Flávio est arrivé en tête du premier tour. Plus de 47 % contre près de 45 % pour Lula. Lula lui-même a reconnu un résultat « inattendu ».
Le plus grand pays d'Amérique latine est à un second tour de basculer.
Le plus grand virage à droite du continent depuis des décennies.
Coïncidence ? Je ne crois pas. Quand le financement disparaît, le récit perd ses haut-parleurs.
Il reste un dernier vrai bastion. L'Europe.
Bruxelles finance ses propres réseaux d'ONG, avec une opacité que même la Cour des comptes européenne a pointée. Les grandes fondations comme l'Open Society de Soros. Les entités supranationales qui produisent de la norme sans jamais passer devant un électeur.
C'est la dernière forteresse de l'hégémonie culturelle. Et elle commence à se fissurer.
Je suis convaincu que tout ça va s'effondrer, et plus vite qu'on ne le pense.
Gramsci avait raison sur un point essentiel : la culture précède la politique. Mais il avait oublié que ça marche dans les deux sens. Quand une culture artificielle perd ses perfusions, ce qu'il y a de vrai en dessous remonte à la surface.
Ce qui vient après, je crois que c'est une renaissance. Une culture qui recommence à aimer la beauté, l'ambition, la science, la civilisation qui l'a fait naître.
Et dans les livres d'histoire, on se souviendra que tout a commencé quand un homme a décidé de regarder les comptes.
Il fallait quelqu'un d'assez riche pour ne dépendre de personne, d'assez fou pour s'y attaquer et d'assez libre pour encaisser la haine qui allait suivre.
Merci Elon.
@JLO6157@moeva18 Een kind heeft tijdens de zwangerschap al een band met de moeder. Sommigen spreken over bezieling. Het kind na de bevalling weg halen bij de moeder heeft consequenties op de ontwikkeling van het kind.
Met die kennis kan ik me niet vinden in draagmoederschap.
Wow, is het dan echt mogelijk?
"Wetenschappers die bijwerkingen coronavaccins bestuderen stuiten op weerstand: "Ineens wilden ze het niet meer publiceren"
https://t.co/keiG6gNQZh
You and your globalist friends, @EmmanuelMacron, are the core problem. @POTUS explained it.
Like it or not, Trump is 100% right.
You call him ‘far right’, we call you ‘far wrong’.
Nog een aangrijpende getuigenis van een zakenvrouw die haar hele wereld in elkaar zag storten. Dit keer gaat het om Aline Li, geboren Huang, een vrouw van vijftig met Chinese wortels. Ze behoort tot de tweede of derde generatie van haar familie in Frankrijk en spreekt vloeiend Frans, met een onmiskenbaar Parijs accent.
Zeven jaar geleden kocht ze haar kleine restaurant in het tiende arrondissement van Parijs van R. Hanouna, een Joodse man van Algerijnse afkomst. Het restaurant was haar werkplek en haar bron van inkomsten. Een zaak waar ze jarenlang haar tijd en energie in had gestoken.
Aline vertelt dat ze rond 14.30 uur merkten dat de situatie op straat gevaarlijk werd. Uit voorzorg lieten ze alle rolluiken zakken en bleven ze binnen, in de hoop daar veilig te zijn. Maar al snel hoorden ze harde klappen. Volgens haar verklaring werden de rolluiken van verschillende kanten omhooggetrokken en sloeg een groep van zes of zeven relschoppers de ramen aan diggelen.
Tijdens de aanval werd Aline bewusteloos geslagen. De pleister bij haar rechteroog is een zichtbaar spoor van het geweld dat ze beschrijft.
Wat haar vooral bijbleef, was wie als eerste het restaurant binnenkwam: volgens haar een jongen van nauwelijks twaalf jaar oud. Achter hem volgde een groep jonge meisjes met boodschappentassen. Dat beeld maakte diepe indruk op haar: kinderen en jongeren die deelnamen aan de plundering van haar zaak.
Volgens Aline namen de indringers alles mee wat ze konden gebruiken. Wat achterbleef, werd vernield. Daarna werd het restaurant in brand gestoken.
In haar getuigenis vertelt ze over meer dan de verwoesting van een restaurant. Het gaat ook om het verlies van haar inkomen, haar dagelijkse bestaan en haar gevoel van veiligheid. Wat ze in zeven jaar had opgebouwd, werd in korte tijd verwoest.
De desinformatie van de @NOS is niet te harden.
“Protesten van scholieren en studenten voor beter onderwijs en daar kwamen vandaag boeren, verpleegkundigen en taxichauffeurs bij!”
Dit is geen neutrale verslaggeving van de werkelijkheid. Dit is de bevolking bewust verkeerd informeren. Waarom moeten we hiervoor via de belasting aan meebetalen?
Dit verdient dezelfde ophef die er wel bij @ongehoordnedtv is.
#Frankrijk
De harde cijfers liegen niet. Sinds begin 2016 is de Nederlandse bevolking met ruim 1,1 miljoen mensen gegroeid naar ongeveer 18,1 miljoen. In 2025 stierven er circa 173.000 mensen, terwijl er slechts 167.000 baby’s werden geboren. De natuurlijke aanwas is negatief – de groei komt volledig door migratie. Achter die totale aantallen schuilt een nog ingrijpender verschuiving: de groep met Nederlandse herkomst (door Latten geschat op zo’n 12,9 miljoen) krimpt de komende decennia naar verwachting met 1 tot 2 miljoen mensen door lagere geboortecijfers, uitblijvende groei onder jongvolwassenen en vergrijzing. Tegelijk groeit de groep met buitenlandse herkomst, omdat die gemiddeld jonger is, meer kinderen krijgt én wordt aangevuld door nieuwe immigratie. Richting 2050 koerst Nederland af op zo’n 20 miljoen inwoners – met een fundamenteel andere samenstelling.
Latten benadrukt terecht dat dit verder gaat dan pure aantallen. Het raakt de sociale en culturele verhoudingen in de kern. Discussies over religie, onderwijs (denk aan gesegregeerde islamitische scholen), publieke functies, hoofddoeken op het werk, gescheiden zwemmen en de plek van traditionele (christelijke) waarden worden scherper. Veel mensen herkennen hun straat of wijk al niet meer. Integratie wordt bemoeilijkt wanneer veranderingen te snel gaan; parallelle samenlevingen en botsende normen en waarden nemen toe. Zoals hij stelt: wie denkt dat de ontevredenheid over sociale veranderingen al zijn piek heeft bereikt, heeft onvoldoende oog voor de onderliggende demografische krachten. We staan nog maar aan het begin.
Latten windt er geen doekjes om: dit is geen abstracte discussie over “diversiteit”, maar over de houdbaarheid van sociale cohesie, de verzorgingsstaat, de woningmarkt en gedeelde waarden. Politici focussen te vaak op symptoombestrijding (meer huizen bouwen) in plaats van de structurele oorzaken: te snelle bevolkingsgroei via migratie gecombineerd met een structureel laag geboortecijfer onder de autochtone bevolking. Een samenleving functioneert het best bij balans; te veel verandering in korte tijd verstoort die.
Latten is geen alarmist die schreeuwt, maar een wetenschapper die al jaren de officiële statistieken kent en de consequenties durft te benoemen – ook als dat hem kritiek oplevert van collega’s. Zijn boodschap is helder: kijk verder dan de totale inwonersaantallen. Onderzoek de veranderende verhoudingen, de snelheid van de omslag en de impact op alledaagse normen en gevoel van veiligheid en herkenning. Wie de feiten serieus neemt, kan niet blijven doen alsof dit vanzelf goedkomt.
Grote dank aan Jan Latten voor zijn consistentie, moed en deskundigheid. Hij heeft gewoon meer dan gelijk. De cijfers zijn er. De waarschuwing is er. Nu is het aan politiek, media en samenleving om er iets mee te doen!
https://t.co/wVfulQlN6k
Wanneer een vakgebied vastloopt in ideologie en angstcultuur, en kritische onderzoekers worden gezien als verraders, stopt wetenschappelijke vooruitgang. In de medische wetenschap is het vooral de patiënt die daar onder lijdt.
https://t.co/Y0KeCsx2PB
Ze zeggen dat ze staan voor vrijheid, voor tolerantie en de rechtsstaat.
Dat iedereen in onze democratie is uitgenodigd om de richting die we met z’n allen uitgaan mede te bepalen.
Ze noemen dat de open samenleving.
Maar wanneer we een referendum organiseren en winnen, negeren ze de uitslag en schaffen de mogelijkheid voor burgers om ooit nog zo’n referendum te organiseren af.
We richten een politieke partij op, die meedoet aan de verkiezingen en het parlementaire spel meespeelt. Die wordt vervolgens uitgesloten van coalitievorming, mag nooit in de media verschijnen, wordt structureel gedemoniseerd en er wordt zelfs een wetsvoorstel opgesteld om te komen tot een partijverbod.
We richten een uitgeverij op. We publiceren een boek met fundamentele overheidskritiek (“Het Coronabedrog”) en winnen daarmee de NS Publieksprijs. Ze besluiten de prijs niet uit te reiken en veranderen de procedure zodat buitenstaanders vanaf het jaar daarna nooit meer kans maken om te winnen.
We richten een omroep op. Met leden. En zendtijd. Maar de licentie trekken ze in op onzinnige gronden.
We richten een school op. Ze zijn diep verontwaardigd en onderzoeken mogelijkheden om ‘m te sluiten of om de wet aan te passen om hierna in elk geval nóóit meer nóg zo’n school te laten ontstaan.
Wat zijn de begrippen democratie, rechtsstaat, tolerantie en de open samenleving nog waard?
De Amerikaanse minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. komt met schokkende onthullingen:
“De CIA gebruikte USAID als dekmantel om de staatsgreep van 2014 in Oekraïne te financieren en zo rellen in Oekraïne aan te wakkeren”.
“Deze door de CIA gesteunde rellen leidden tot een staatsgreep die de neutrale en democratisch gekozen regering van Oekraïne ten val bracht”.
“Slechts één maand voor de staatsgreep bleek uit een uitgelekt telefoongesprek tussen Victoria Nuland en de Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne dat zij het nieuwe kabinet van het land al persoonlijk had samengesteld”
“Ze kozen de nieuwe regering reeds een maand vóórdat de oude werd omvergeworpen”.
"Ondertussen wordt ons verteld dat dit conflict ‘niet werd uitgelokt’"
Luister naar RFK Jr. 👇