Top 20% van de Belgische werknemers betaalt 65% van de loonbelasting.
'De elite' volgens sommige academici.
Die 'elite' wordt met open armen ontvangen in het buitenland. Of ze stoppen gewoon met werken.
Motiveer ze, respecteer ze, creëer er meer, in plaats van ze eindeloos uit te persen als een citroen.
Het is geen toeval dat Jason Arday uitgerekend hoogleraar onderwijssociologie werd. Hij is de emanatie van een naïef luchtkasteel. Een kansarme analfabeet met autisme die toch professor wordt. Opgezalmd van bijzonder onderwijs tot Cambridge. Het doet er niet toe dat dat niet kàn. Het moét kunnen. En dan doe je gewoon alsof het kan. Dat de prestaties er niet zijn, doet er ook niet toe. Het zijn diegenen die titels en credentials niet belangrijk vinden die (enkel) met diezelfde titels de utopie creëren. Los van de onderliggende werkelijkheid. Het is de filosofie van de tronc commun in het Franstalig onderwijs waar nu (letterlijk) iederéén Latijn studeert. Wat enkel kan doordat het geen ‘Latijn’ meer is (detail). Voor niemand. Maar iederéén is plots hoogbegaafd omdat het woordje ‘Latijn’ er staat. En vervolgens kiest die man natuurlijk krak hetzelfde vakdomein voor de reproductie van diezelfde luchtkastelen. De slachtoffers van die sprookjes zijn onzichtbaar, zien we enkel in de PISA resultaten. Het zijn de jongeren die minder goed lezen en rekenen dan hun ouders. Dàt is het cynische aan dit beleid: dat de échte maakbaarheid, de potentiële reële vooruitgang van kansengroepen door onderwijs mee vernietigd wordt in de Disneysymboliek.
Er is een simpele regel: als er meer mensen van een systeem leven dan eraan bijdragen, vind je geen meerderheid meer om dat systeem te hervormen.
Dat is België vandaag.
I don’t know, I just keep coming back to this idea that children are supposed to outgrow you. That’s the whole point, right? You give them everything you didn’t have & pray they run farther than you ever imagined. You hand them a map & whisper…please, find the roads I was too afraid to walk, let the world be kinder to you than it was to me, step into the future like it’s yours, because it is. And honestly, the idea of being jealous of them feels so backwards. Because a parent who envies their child has forgotten the assignment entirely. If my children surpass me, GOOD, that means the story didn’t end with my mistakes. Envy has absolutely no place in a room where you’re teaching someone how to grow. I want them to take every beautiful thing I ever did & every bad thing I survived and use it as scaffolding. Please, climb so high the sun is forced to learn your name. Please, fly so high you never have to look back to see where I stopped. And if all I ever do in this life is give my children the ground to launch from, then that’s enough for me. More than enough.
Mochten we even veel tijd besteden aan het nadenken over het creëren van meerwaarde dan over een meerwaardebelasting, dan was het begrotingstekort in België al lang weggewerkt.
De definitie van ‘rijk’ en ‘allersterkste schouders’ is nu duidelijk volgens Vooruit: iedereen die verstandig met geld omgaat en spaart voor pensioen. Dàt geld wil men. Voor frigo’s voor wie liever op reis gaat. Opent een regering met dié samenstelling dit nieuwe zwarte gat van belastingen voor de middenklasse? Het is zeer bedenkelijk of goed beleid moeten afkopen met alweer slecht fiscaal beleid nog goed beleid is.
Gratis schoolmaaltijden: Slechte ideeën die duur zijn, goed klinken en 0 effect hebben. Behalve gratis soep voor Mark Coucke’s dochter. Dát is hoe begrotingen ontsporen. Vooruit gooit 170 milj EUR weg die echte gelijke kansen zouden kunnen dienen. Werkelijke kost personeel/infrastructuur: een veelvoud. Ook nadat onderzoek aantoonde dat het geen reëel probleem is.
Ziekte (of sociale fraude) als politiek drukkingsmiddel. Zouden vakbonden beseffen dat ze hiermee alleen maar het beeld versterken van een profitariaat waarop nog bespaard kan worden?
Toont aan hoe lichtzinnig we omgaan met "ziekte". Voor wie zich afvraagt of de half miljoen langdurig zieken in echt állemaal ziek zijn: hier is uw antwoord. Ziekte is een rekbaar begrip geworden. Bovenal is dit een slag in het gezicht van zij die écht strijden tegen ziekte (1/2)
I find it amazing that this has become so completely normalised at the same time as celebrity feminism fusses over The Handmaid's Tale (which they've some how conveniently decided is only really relevant to abortion)
Veel scha(n)delijker dan overijverige burgemeesters is de onmacht van onze justitie om de maatschappij te beschermen tegen zij ons herhaaldelijk met deze taferelen verrijken. Dat diezélfde justitie effectiever is in de terechte bescherming van de principiële vrijheden van diezélfde mensen brengt enkel wat schaamrood op de wangen van het lijk.