Eind februari 2026.
Een oudere kwetsbare dame doet ’s avonds rond half acht de deur open. Ze denkt dat het haar kleinzoon is, die net was vertrokken en misschien iets vergeten is.
Wat er daarna gebeurt, is zo gruwelijk dat het bijna niet te bevatten is.
3 jonge mannen — getint, vermoedelijk Noord-Afrikaanse afkomst, rond de 20-25 jaar — duwen haar met geweld naar binnen. Ze slaan, schoppen en mishandelen haar waarschijnlijk urenlang. Ze laten haar kapot achter. Bloed overal: op haar lichaam, op de muren, op de vloer. Ze wordt ook seksueel misbruikt.
Anderhalve tot twee dagen later wordt ze gevonden. Ze leeft dan nog nauwelijks.
De artsen bevestigen: 25 hechtingen in haar hoofd, gebroken heup, gebroken bekken, gebroken oogkas. Een rugoperatie volgt om haar wervelkolom te stabiliseren. Het resultaat: een dwarslaesie. Deze vrouw, die al beperkt was in haar mobiliteit, is nu volledig afhankelijk. Voor altijd in een speciale elektrische rolstoel. Haar leven is volledig kapotgemaakt.
De daders hebben ook 15.000 euro contant, plus goud van haar overleden vader meegenomen. Geld dat ze zorgvuldig had gespaard, onder meer voor haar kleindochter die haar rijbewijs wilde halen.
De daders zijn nooit gepakt.
De politie heeft geen DNA onder haar nagels veilig gesteld voor verder onderzoek.
Ze kreeg te horen dat ze er maar mee moet leren leven.
Vanmiddag sprak ik haar. Toen ik vroeg naar haar nieuwe rolstoel, barstte ze in snikken uit. Het verdriet, de schaamte, de machteloosheid — het kwam er allemaal uit. Deze sterke, lieve vrouw is gebroken. Niet alleen fysiek, maar ook vanbinnen.
Ik heb expliciet toestemming van haar gekregen om dit te vertellen. Omdat ze wil dat het gezien wordt. Omdat dit niet in de doofpot mag verdwijnen.
Dit is geen statistiek.
Dit is iemands oma. Iemands moeder. Iemands buurvrouw.
Hoeveel van dit soort gruwel verhalen moeten we nog zien??
Als ik het goed begrijp gaat ieder tv programma of opiniestukje op dit moment over Lidewij de Vos. Ze moet wel heel goed zijn in haar vak dat werkelijk iedereen het over haar heeft. Wel heel apart dat ze alleen óver haar praten, maar niet mét haar. Misschien is dat te confronterend.
Geen pinautomaat met Gratis Geld zegt Mona Keijzer. Dat kan ze beter tegen Zelenski zeggen.
Duizenden nieuwe huizen gepland, maar geen geld voor wegen en spoorlijnen ernaartoe - https://t.co/AUM1FTdu9q
De ontwrichting van de maatschappij gaat gestaag door
Geld voor de oorlog is er dan weer wel. Hoe lang slikken we de leugens nog?
Duizenden nieuwe huizen gepland, maar geen geld voor wegen en spoorlijnen ernaartoe - https://t.co/AUM1FTdu9q
Rico Brouwer laat er geen gras over groeien: dit is geen serieus onderzoek, dit is theater !!!
Rico Brouwer wastes no time: this is not a serious investigation, this is theater
https://t.co/D8m2fAtewO
Wat stoort aan #coronaenquete is dat eerste vraag is overgeslagen: kon de overheid wel rechtmatig doen wat zij heeft gedaan?
Door die vraag niet eens te stellen wordt de suggestie gewekt dat de overheid dat kon en mocht, dat is niet zo.
Zie ook: https://t.co/s2qQvK9Jd9
#corona enquête #poppenkast: wat werd er echt verzwegen?
Een poppenkast.
Zo noemt rechtbankverslaggever Rico Brouwer het hele circus rondom het officiële onderzoek naar het coronabeleid. En hoe meer details naar buiten komen, hoe moeilijker het is om hem ongelijk te geven.
Een commissie die de schijn ophoudt
De parlementaire enquêtecommissie COVID-19 werd opgericht met de belofte van radicale transparantie. Eindelijk zou de Nederlandse bevolking te weten komen hoe de besluiten tijdens de pandemie tot stand kwamen, wie welke knopen doorhakte en of de wetenschap daadwerkelijk leidend was — of dat er achter de schermen andere belangen meespeelden. Dat klonk veelbelovend. De realiteit blijkt een stuk minder rooskleurig.
Want wat de commissie tot nu toe heeft blootgelegd, roept meer vragen dan antwoorden op. Cruciale documenten worden niet volledig vrijgegeven, getuigen spreken elkaar flagrant tegen en de politici die destijds de dienst uitmaakten zitten nu ook in de zaal om zichzelf te verantwoorden — of liever gezegd: om zichzelf vrij te pleiten.
Rico Brouwer trekt aan de bel
Rico Brouwer laat er geen gras over groeien: dit is geen serieus onderzoek, dit is theater. Zijn uitspraak “het is een poppenkast” klinkt misschien hard, maar is onderbouwd door wat hij van binnenuit heeft waargenomen.
Brouwer wijst op de gebrekkige onafhankelijkheid van de commissie, de selectieve uitnodiging van getuigen en het gebrek aan bereidheid om echt door te vragen wanneer bewindslieden vage of ontwijkende antwoorden geven. Dat is precies het patroon dat critici al jaren herkennen: een overheid die zichzelf onderzoekt en zichzelf vervolgens vrijspreekt.
RIVM: adviseur of uitvoerder van beleid?
Eén van de meest prangende kwesties die door de corona enquête naar boven komt, is de rol van het RIVM. Het instituut werd tijdens de pandemie gepresenteerd als de wetenschappelijke autoriteit, maar de vraag is in hoeverre het RIVM echt onafhankelijk opereerde. Meerdere getuigenissen suggereren dat de communicatielijn tussen het RIVM en het ministerie van Volksgezondheid veel hechter was dan het publiek ooit te horen kreeg.
Als wetenschappers die kritiek hadden op het beleid werden gemarginaliseerd of ronduit genegeerd, terwijl anderen met welgevallige conclusies alle ruimte kregen — dan heeft “de wetenschap volgen” nooit betekend wat de overheid beweerde. Het betekende dan simpelweg: de wetenschap volgen die het vooraf bepaalde beleid ondersteunde.
Wat de bevolking nooit te horen krijgt
De meest cynische observatie is misschien wel deze: de corona-enquête dient uiteindelijk niet de burger, maar het systeem zelf. Door een formeel onderzoek in te stellen, kan de politiek zeggen dat er “lering is getrokken” — zonder dat er ook maar één bewindspersoon echt verantwoordelijk wordt gehouden. Geen aftreden, geen juridische consequenties, geen echte excuses aan de mensen die schade hebben geleden.
Intussen blijven veel vragen onbeantwoord. Welke rol speelden farmaceutische bedrijven bij de besluitvorming rondom vaccins? Waarom werden alternatieve behandelingen zo snel en zo hard de kop ingedrukt? Wie profiteerde financieel van de miljarden die in crisissituaties werden rondgepompt? De commissie lijkt niet van plan deze vragen met de nodige scherpte te stellen.
Vertrouwen herstellen vraagt meer dan een commissie
Als de overheid het vertrouwen van de bevolking wil terugwinnen — en dat zou hard nodig zijn, want dat vertrouwen ligt op een historisch dieptepunt — dan is een parlementaire commissie die zichzelf als kritisch verkoopt maar in de praktijk weinig uithaalt, niet de oplossing.
Wat nodig is, is radicale openheid: alle documenten op tafel, onafhankelijke onderzoekers zonder politieke banden en echte consequenties voor degenen die de fout in gingen.
Zolang dat uitblijft, blijft de omschrijving van Rico Brouwer het meest accurate oordeel over dit hele proces. Een poppenkast is het, en dat weet iedereen die zijn ogen de kost geeft.
Geachte heer @Daandekort92
Twee prangende vragen voor uw #corona enquête om te beantwoorden:
1. was de overheid bevoegd tot het treffen van coronamaatregelen? en
2. Waarom is voor tientallen miljarden aan schade aan de samenleving toegebracht terwijl voor 438miljoen per jaar de IC capaciteit met 500 bedden zou zijn uitgebreid.
Met vriendelijke groet, Mr Caroline E. Vonhoff
De verkoper Bas Erlings is een Nederlandse expert op het gebied van strategische communicatie, gedragspsychologie en politieke strategie.
Hij is vooral bekend als de voormalige hoofd-campagnestrateeg van de VVD. Tussen 2013 en 2021 gaf hij vorm aan de landelijke verkiezingscampagnes van Mark Rutte.
Hij was de man achter bekende politieke beeldvorming, zoals Rutte's opgestroopte mouwen en de uitspraak „Pleur op".
Dat VVD kiezers weglopen naar FvD zint hem niet. De FvD betaalt hem niet. Daarom moet de FvD verboden worden.
I share this conclusion with @AliceWeidel. The European Union was once presented as a project that would bring peace and prosperity. Today, I see the opposite happening.
Hardly any serious diplomatic effort has been made to bring the war in Ukraine to an end. Instead, the European Commission seems determined to pick fights on multiple fronts: with Russia, with China, with the United States, and increasingly with its own citizens. Through an ever-growing body of digital legislation and regulation, dissenting voices are monitored, restricted, or marginalized, undermining the very freedoms the European project once claimed to protect.
At the same time, Europe’s internal security has been put under pressure by mass immigration because we often have insufficient knowledge of who is entering our continent. Many come not to contribute to our societies, but primarily to benefit from the provisions they offer, without creating meaningful social, cultural, or economic value in return.
Our prosperity, too, is being sacrificed to a utopian EU ideal, driven by an energy policy that appears detached from economic reality. I do not speak from theory, but from experience. For five years, from 2019 to 2024, I was at the heart of the European bureaucracy as an entrepreneur, investor, and Member of the European Parliament.
For most of my professional life, I have worked with my own money and taken my own risks. Believe me, many of the people making decisions in Brussels have very little understanding of how the real economy works. They spend taxpayers’ money as if there were no tomorrow. They create law after law, regulation after regulation, while their primary concern often seems to be preserving their positions and securing re-election.
They no longer represent citizens; they represent themselves. And the bureaucrats within the European Commission are, if anything, even worse. They enjoy high tax free salaries and exceptional privileges. It is therefore no surprise that this system continually protects and perpetuates itself.
In the name of peace. In the name of sovereignty. In the name of personal and economic freedom. And above all, in the name of our children, we must stand against this bureaucratic monster in Brussels, a system that is gradually dismantling Europe as we know it.
Wat een valse leugens van Mona Keijzer, Jimmy Dijk en Mirjam Bikker over Forum voor Democratie. Dit is een gecoördineerde poging om FVD kapot te maken.
Onbegrijpelijk dat Mona Keijzer meegaat in dit frame. Ze maakt hiermee een strategische fout die haar door de kiezers op rechts niet in dank zal worden afgenomen.
Mona Keijzer: "Ik wist dit al, maar om het zo op een rijtje te zien is het toch wel schrikken. Want dan zie je dus hoe het georganiseerd is en dat het trekken van een sekte heeft. Als we één ding gezien hebben in Nederland, maar ook in de landen om ons heen, is dat een cordon sanitaire gewoon niet werkt."
Jimmy Dijk: "Het is wel taak om het te ontleden, want uiteindelijk als je het ontleedt, dan zie je wat voor samenleving Forum voor Democratie wil. Daar is geen plek voor iedereen die ook maar een klein beetje afwijkt van hun blanke Nederlandse roots, zoals zij dat zelf noemen. We weten namelijk wel dat zodra er veel onzekerheid in een samenleving bestaat, dat mensen vatbaar worden voor dit soort rattenvangers van Hamelen. Want dat zijn het."
Mirjam Bikker: "Je hebt lang gezien dat politiek Den Haag dacht als je geen aandacht aan geeft, dan groeit het niet. En dan vind ik het heel belangrijk om te laten zien dat het niet maar een mening is, maar een ideologie die een land verdeelt, kapot maakt en niet gericht is op goed samenleven. Dat hebben we uit het verleden geleerd en dat vraagt uiterste waakzaamheid op dit moment."
Geheime NIH-documenten liggen op straat: Bill Gates kocht 25 jaar lang het Amerikaanse zorgbeleid van binnenuit. 40 miljoen in CureVac, 55 miljoen in BioNTech — daarna lockdowns, vaccinplicht en 550 miljoen winst. Fauci modereerde keurig mee.
Dit is geen filantropie. Dit is een globalistisch kartel dat onze gezondheid als winstmachine misbruikt. En het partijkartel-Jetten blijft buigen voor exact dezelfde 'deugende miljardair'.
https://t.co/xRHfIA4hWp