29 yaşında intihar eden Nilgün Marmara’dan şöyle bir alıntı:
“Keşke benimde karşımda her zorluğa rağmen dimdik duran ve beni sevebilen biri olsaydı. İnsan tek başına dağ olamıyor bazen.”
“Biz seninle her ayrı kaldığımızda yeniden birbirimize döneceğimizi bilirdik, ama bu kez bir veda bile olmadı. Aramızdaki bağ sessizce kökünden koptu.”
Pavese "Geçmiş bizim için, hem düşünmeden yeniden yaşayabileceğimiz kadar alışık olduğumuz hem de ona her döndüğümüzde bizi şaşırtacak kadar bize yabancı bir şey olmalı: Bu durumda hayal gücümüzün kullanabileceği bir nitelik kazanmış olur."
Bu tweeti attığımda tarih 2024 olmalıydı geleceğe yönelik bir manifest yapıyordum tam bu tarihlerde beni çok sevdiğine inandıran kandıran o insanı tanıdım ve o günden beri beni mahvetmeye devam ediyor
Bir kez olsun güvende hissetmek, birinin kanatları altında dinlenmek nedir bilmedim bulduğum en güvenli noktada yaptığım tek şey ağlayıp içimi dökmek oldu en çok bu yüzden kızgınım ve kırgınım