𝐾𝑎𝑡𝑛𝑢𝑡𝑡𝑎𝑛𝑒𝑒

[Decaf @LoveDaisyto]

ชอ��คำพูดจากเรื่อง Toy Story

“เราอาจย้อนกลับไปเป็นเด็กคนนั้นไม่ได้อีกแล้ว แต่ความสุขที่เคยได้รับในวันนั้นยังเดินทางมาด้วยกันจนถึงวันนี้”

โตขึ้นแล้วถึงเข้าใจว่า สิ่งสวยงามในปัจจ��บันไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป แต่ความรู้สึกดีๆที่มันทิ้งไว้จะอยู่ในใจเราเสมอ

[小 @lostyouinmay]

ขอให้ได้เจอกับ healthy relationship ที่ไม่ต้องคอยตั้งคำถามในความสัมพันธ์ กินข้าวอร่อยทุกมื้อ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ซัพพอร์ตกันในทุกเรื่อง พร้อมรับฟังและ deep talk กันได้เสมอในวันที่มีปัญหา และได้เป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ชอบที่สุด

[Soleil @adorxu_]

เสียความรู้สึกครั้งหนึ่ง ก็จะเสียความรู้สึกตลอดไป เป็นแผลในใจที่ไม่มีวันหายสนิท

[lumai @looookmai]

ยิ่งโตขึ้นยิ่งมองว่าการมี empathy ต่อกันสำคัญมาก เพราะบางทีคนเราไม่ได้ต้องการคำตอบ/คำแนะนำ แต่เขาแค่ต้องการใครสักคนที่ไม่ตัดสิน คนที่มองเห็นปัญหาจากหลายมุมมอง เพราะ background ที่แต่ละคนเติบโตมาในสภาพแวดล้อม ประสบการณ์ ครอบครั�� การศึกษา และเจอเหตุการณ์ชีวิตที่แตกต่างกัน

[ป้าวิส . @fhaarraariiii]

จำให้ขึ้นใจ

[คิดมาก @kidmakk]

ก่อนเดือนพฤษภาคมจะสิ้นสุดลง

[คิดมาก @kidmakk]

ชอบทัศนคติที่ว่า

“บางครั้ง การที่เรา ‘ตัด’ คนบางคนออกไปจากชีวิต คือ ส่วนนึงของ ‘การเติบโต’”

ไม่ใช่เพราะเราเห็นแก่ตัว แต่เป็นเพราะเรารักตัวเองมากพอ ที่จะไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ที่ Toxic กัดกร่อนตัวเรา เพราะเรารู้แล้วว่า ความสุขของเรามีได้ โดยที่ไม่ต้องพึ่งพา หรือว่า ร้องขอจากใคร

[𝐒𝐭𝐚𝐫𝐥𝐢𝐠𝐡𝐭.･☆ ⋆ @starlightnzz]

ไม่เคยเสียดายเลย ที่เวลาทำดีกับใครแล้วเขาทำไม่ดีใส่ เพราะอย่างน้อยก็ได้รู้ว่า คนคนนี้ไม่ควรได้รับอะไรดีดีจากเราอีก

[แกน่ะเก่ง @kaenakeng]

กุค้นพบละจริง ๆ ว่าการไม่คาดหวังคือหนทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกอย่าง ฟีลแบบ ได้ก็ดีไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ปล่อยจอยปล่อยไหล ใจเย็นขึ้นมาก ไม่เศร้าไม่นอยด์ เอนจอยวิท���อวี่ติง

[คิดมาก @kidmakk]

���ตขึ้นจึงรู้ว่า “ปริญญาไม่ได้เป็นแค่กระดาษหนึ่งใบ แต่มันคือหลักฐานว่า ครั้งหนึ่งเราเคยอดทนกับชีวิตมากแค่ไหน” มันคือวันที่อ่านหนังสือจนดึก คือวันที่เหนื่อยจนอยากยอมแพ้ คือวันที่ร้องไห้กับคะแนน กับความกดดัน กับคำถามว่า “เราจะไหวไหม” ปริญญาไม่ใช่แค่��ื่อมหาวิทยาลัย หรือชุดครุยที่ใส่วันรับปริญญา แต่มันคือความภูมิใจของพ่อแม่ ที่เห็นลูกคนหนึ่งพาตัวเองเดินมาถึงเส้นชัย คือความทรงจำระหว่างทางกับเพื่อน ที่เคยนั่งทำรายงาน กินข้าวร้านเดิม บ่นเรื่องสอบด้วยกัน คือหลักฐานของช่วงวัยหนึ่งในชีวิต ที่เราเคยเติบโต เคยล้ม เคยพยายามอย่างเต็มที่ และแม้วันหนึ่งเราจะลืมสูตรที่เรียน ลืมเนื้อหาหลายอย่างไปหมดแล้ว แต่เร���จะไม่มีวันลืมความรู้สึกในวันที่รู้ว่า… “เราทำสำเร็จแล้วจริง ๆ” เพราะสำหรับคนคนหนึ่ง บางครั้งปริญญาไม่ได้มีค่าแค่ในตลาดงาน แต่มันมีค่าในหัวใจของชีวิตทั้งชีวิตเลยต่างหาก

[blur @usedtobefound]

ต้องยอมรับเลยว่า ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งสนใจโลกข้างนอกน้อยลง เหนื่อยกับงานคือต้องการกลับไปห้อง แล้วทิ้งตัวลงเตียง กินอาหารง่าย ๆ พยายามดูแลตัวเองให้ดีทั้งสุขภาพใจและกาย พรขอเดียวที่ชอบพูดกับตัวเองอยู่เสมอ คือ ‘ขอให้มีความส��ขในทุก ๆ วันที่ลืมตาตื่นมาใช้ชีวิตนะ’

[หนมว่า @Bieordinary22]

แต่เอาจริง คนจะเป็นเพื่อนกันได้คือมันต้องมีความรู้สึกยินดีเวลาที่เพื่อนได้ดีมีความสุขรึเปล่า เวลาเพื่อนมีเรื่องน่ายินดีบอกนี่ไม่เคยมองว่าเขาอวดเลย

[imagine @jxmoods]

เกลียดการถูกหักหลังทุกรูปแบบ ต่อหน้าเราเป็นอีกอย่าง ลับหลังก็เป็นอีกอย่าง มันทำให้ไม่อยากไว้ใจใครเลย

[ทวิตคือนิพพาน @mlk289_]

พอโตขึ้นจึงรู้ว่า เราไม่จำเป็นต้องรักษาทุกคนไว้ ถ้ามันเหนื่อยก็แค่ปล่อย ส่วนคนที่อยากอยู่กับเราเขาจะอยู่เองโดยไม่ต้องให้เราร้องขอ

[เจ้าแม่แคปชั่น @jaomaecaption]

เกิดเป็นผู้หญิงอย่าไปยุ่งกับชีวิตคู่ใคร
ถือว่ากูสอน เผื่อแม่มึงไม่สอน

[คิดมาก @kidmakk]

เคยมีคนบอกว่า

“เพื่อนที่ดีที่สุด คือ เพื่อนที่ทำให้เรารู้สึกว่า เขายังเป็น ‘พวกเดียวกัน’ กับเราเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม“

คำว่า พวกเดียวกัน ไม่ได้แปลว่า ต้องตามใจเราทุกเรื่อง เห็นด้วยกับเราทุกอย่าง แต่คือการที่ไม่นินทาเราลับหลัง ไม่ร่วมมือกับคนที่ทำร้ายใจเรา เพื่อนที่ดี คือ เพื่อนที่เป็น ‘ความรู้สึกปลอดภัย’ ���ห้กับเรา

[metur @meterss__]

ช่างแม่งเหอะ ตามใจแม่มึงจะคิดอะไร กุเหนื่อยสนใจสายตาหรือความคิดคนอื่นละ

[page17 @daycomewithyou]

เวลาเปลี่ยนคนเปลี่ยน
รู้จักกันนาน ไม่ได้เเปลว่ารู้จักกันดี

[𝗁𝗋 . @iheryou]

มองพอเนาะ

[analog @untitled_90]

burn out ไปแล้วล้านรอบ :