Kenji 堅志 | rest

Kimura Kenji - 45 - Police Officer 𝐖𝐡𝐚𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐬𝐧'𝐭 𝐤𝐢𝐥𝐥 𝐲𝐨𝐮 𝐌𝐚𝐤𝐞𝐬 𝐲𝐨𝐮 𝐰𝐢𝐬𝐡 𝐲𝐨𝐮 𝐰𝐞𝐫𝐞 𝐝𝐞𝐚𝐝

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

📍For #CSK_Commu Only

คิมุระ เคนจิ | Kimura Kenji | 木村 堅志
45 | ตำรวจ (ผู้กอง)
187/80

Doc : In bio
Co / DM / Role 24/7

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

เคนจิยืนเอามือซุกกระเป๋ากางเกงอยู่เสียอย่างนั้น หากแต่ในมือของเขานั้นมีกล่องเล็กๆอยู่ภายใน แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเจ้าตัวไม่ชอบการถูกเซอร์ไพรส์ แต่ว่าไหนๆก็วันเกิดแล้ว...

เขาได้แต่ถอนหายใจออกมา ลมหนาวสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

หวังว่าเจ้าตัวจะชอบนะ

ตำรวจหนุ่มได้แต่หวังอย่างนั้นในใจ

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

19 ❄️ | ช่วงเย็น | @Asaku_CSK

โดยปกติแล้วช่วงเลิกงานแบบนี้เขามักจะเดินไปยังบาร์ร้านประจำของตัวเองเพื่อนั่งดื่มให้กับความเคว้งคว้างที่เกิดขึ้นภายในใจเขาอยู่เรื่อยไป

หากแต่วันนี้มันไม่ใช่วันปกตินี่สิ

รู้ตัวอีกทีเขาก็ยืนรออยู่ด้านหน้าสวนสัตว์แห่งเดียวในเมืองจิซากุเสียแล้ว

+

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK โดยปกติอาซาคุคงไม่ได้พู��จามากมายขนาดนี้ เขาเองก็เข้าใจ แต่ว่าในเมื่อเรื่องราวมันเลยเถิดไปขนาดนี้ การที่เขาจะบ่นออกมาแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกซักเท่าไหร่

“ฉัน…จะพยายาม”

เขาเข้าใจเป็นอย่างดีเลยแหละ

“แต่ฉันไม่เคยพักผ่อนเลย ฉันต้องทำยังไง…ลาพักร้อนหรอ—หรือว่าอยู่บ้าน”

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK ใบหน้าของชายหนุ่มเรือนผมสีดำขมวดคิ้วพลางหลับตาปี๋แสดงถึงความเจ็บปวดได้อย่างชัดเจน และค่อยๆผ่อนสีหน��านั้นลงเมื่ออีกฝ่ายผ่อนแรงลงเช่นกัน

แต่คิ้วก็ยังคงขมวดอยู่ ราวกับว่ามีอะไรอยู่ในใจเช่นนั้น

เคนจิค่อยๆลอบถอนหายใจออกมา

“อืม…”

เขาตอบ���ละเว้นช่วงไปพักใหญ่ กลไกสมองทำงานอีกครั้ง

+

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@CSK_Yuito (ไม่เป็นหลานก็ได้ เรียกพ่อสิลูก)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

(ใครมันทำหลานผม)

[Yuito🦉 @CSK_Yuito]

[ Aftermoon | ดวงจันทร์ในยามกลางวัน ]

-Yuito story -
TW: อ่อนไหว / การสูญเสีย / คำพูดเสียดสี

(มาปลอบพ่อนกฮูกกันได้นะฮะ 🥹✨)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK เขาเองก็ไม่อาจตอบออกมาได้เช่นกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาละเลยตัวเองได้ขนาดนี้

"ขอโทษ ฉันแค่—"

"..."

เคนจิเงียบไปซักพัก คิ้วขมวดเข้าหากันพลางก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด

"ฉันหยุดเห็นหน้าเขาไม่ได้ เวลาฉันทำงานพลาด หรือว่าทำงานไม่เพียงพอ"

"ถ้าฉันหยุด มันจะต้องเกิดความสูญเสียแน่"

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK เพียงแค่เคนจิได้เห็นใบหน้าที่ขุ่นมัวของอีก��่าย บวกกับสายน้ำเกลือที่ระโยงระยางก็พอจะทำให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน เขานึกหวาดกลัวอยู่ในใจ ใบหน้าดูหม่นหมองราวกับลูกหมาที่โดนดุอย่างไรอย่างนั้น

"...ฉันไม่ได้กินข้าว"

"มาหลายวันแล้ว..."

เพราะงาน? หรือเพราะว่าบางอย่างที่เกิดขึ้น?

+

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK (นายก็พอกันเลย!!!)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

(/เท้าเอว แกใส่ใจไม่ว่า ด่าฉันแก่อย่างนั้นหรอ?!)

[Charisma(ไม่สบาย) @Charisma_UMS]

เขาเคลียเอกสารในส่วนของรุ่นพี่แทน สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นรูปที่วางอยู่บนโต๊ะ ใจก็นึกไม่อยากใส่ใจเรื่องชาวบ้าน

แต่คว้าหมับหยิบมาดูซะแล้ว ในรูปเป็นถ่าย3คนในนั้นประกอบไปด้วยรุ่นพี่เคนจิ คุณอาซาคุใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก

”จะว่าไปแล้ว หน้ารุ่นพี่ก็หน้าแก่ตั้งแต่เด็กๆเลยนะเนี่ย“

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Charisma_CSK (กำอุ้งกำหมัด)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK แต่แล้วไม่นานจนเกินไป เคนจิก็ได้ค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมา ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเขานี่นา—นั่นคือสิ่ง��ี่เขาติด และแน่นอนว่าเมื่อเป็นแบบนี้เขาจึงเกิดความลุกลี้ลุกลนไม่น้อย

เขาหันมองไปมาจนสบตาเข้ากับอาซาคุที่นั่งเฝ้าเขาอยู่ มือกุมอีกฝ่ายไว้แน่นอย่างนึกกระวนกระวาย

"อาซาคุ..? ทำไม?"

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK ความเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวันทำให้เคนจิหมดสติไปเ��ียตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่าย และจนถึงบัดนี้เองเขาก็ยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

สายน้ำเกลือถูกเสียบเข้าที่แขนทำให้พอเดาได้ว่าเคนจิคงทำงานหนักเกินไปจนละเลยการดูแลตัวเอง มันจึงทำให้เขาต้องมาจบด้วยการนอนโรงพยาบาลเช่นนี้

+

[Rakuzan(ทยอยตอบโรล) @Rakuzan_KKN]

📍ตั��ละครนี้สำหรับคอมมู #CSK_Commu เท่านั้น

"หืม?…วันนี้ก็มาฟังฉันร้องเพลงอีกแล้วหรอคะ?“

”เอ็นดูจังเลยนะ“

”mommy? เป็นคำเรียกที่ดีนะคะ จะเรียกแบบนั้นฉันก็ไม่ขัดค่ะ“

—☼—
Kujaku Queen
27 yrs
Singer

Doc: https://t.co/gv7swumYPD
( ทัก/โค/โรล/เวิ่นได้ตลอดเลยนะคะ)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK (พ้มผิดไปแล้วคับพิ่ 🥺🥺🥺)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK (ซ้ำเติมแล้วเจ้าตัวจะรู้ได้ไง 🥺🥺)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

[ 𝚂𝚝𝚘𝚛𝚢 : 𝙾𝚟𝚎𝚛𝚠𝚘𝚛𝚔𝚎𝚍 ]

เคนจิยังคงทำงานอยู่ในสถานีตำรวจเช่นเคย แต่ว่าเหมือนว่าจะมีอะไรที่แปลกประหลาดไปจนทำให้เพื่อนร่วมงาน ลูกน้อง หรือแม้กระทั่งหัวหน้าของเขาเกิดกังวลใจ

เขาดูซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายผอมเพียวลงราวกับว่าเขาไม่ได้กินอะไรติดต่อกันมาหลายวัน

+

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK (ไม่ต้องตีก็น้อคไปแล้วมั้ยล่ะ 🫨🫨🫨)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK (อ่ย 😳 เตงก้อ แน่จริงก้มาอุ้มกลับไปดิ—👁️👁️)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

@Asaku_CSK (แบ้ก ฮือออๆๆ จังหวะนี้อุ้มมันไปโรงบาลก่อนดีกว่—/ไม่)

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

ว่าร่างกายของเขานั่นเองที่ใกล้จะถึงขีดจำกัดเสียเต็มทีแล้ว

และไม่ทันขาดคำนั้นเอง

"รุ่นพี่โอเคใช่ไหมครับ? พี่ดูไม่ดีเลยนะ"

เคนจิลุกพรวดขึ้นมาหวังจะหันไปสวนตำรวจหนุ่มคนหนึ่งที่เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง หากแต่สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้คือเสียงตะโกนของเขา

หลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดลง

[Kenji 堅志 | rest @Kenji_CSK]

แถมไม่นับเรื่องที่เขามีอาการเหม่อลอยระหว่างวันด้วย แก้วน้ำที่อยู่บนโต๊ะแทบไม่เคยได้แตะมันเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพียงเท่านี้มันก็มากพอที่จะทำให้คนอื่นนึก���ป็นห่วงได้แล้ว

"เคนจิซังไหวหรือเปล่าครับ"

"ไหวสิ"

ไม่ว่ากี่คนมาถาม เขาก็จะตอบเช่นนี้อยู่เหมือนเดิม แต่ว่าเขาไม่ได้รู้ตัวเลย

+