آخرین باری که از برد یه راننده انقد خوشحال شدم، برد کیمی رایکونن توی کوتای تگزاس بود.
علاقه ی من به لوییس نه از جنس طرفداری که از جنس احترام بسیار زیاد به کاری هست که انجام داده و انجام میده.
الان نزدیک به 20 سال هست که این احترام پا برجا مونده و احتمالا تا آخر عمر هم بمونه.
اینترنت رو قطع کرده، ماهواره رو پارازیت میاندازه و اگه جایی هم هشدار تخلیه بیاد نه آژیر میزنه، نه اطلاعرسانی میکنه. نیروهاشم میبره تو مسجد و مدرسه و اتوبوس وسط میدونهای شهر پناه میده. جنایتکار واقعی فقط و ف��ط خود جمهوریاسلامیه.
الان دیگه خامنهای نیست. تا دیروز خامنهای بود. امروز دیگه خامنهای نیست. یعنی صبح خامنهای بود. فردا خامنهای نیست. پس فردا خامنه��ی نیست. دو ماه دیگه خامنهای نیست. یک سال دیگهای خامنهای نیست. برای همیشه دیگه خامنهای نیست. امروز خامنهای مرد.
حداقل نصف ما تو کل زندگیمون نه یه اکیپ پایه داریم، نه یه مسافرت خفن میریم، نه جایی بهمون خوش میگذره، نه قراره دو نفری تو کویر دراز بکشیم و به آسمون خیره بشیم.
فقط میریم سر کار، درس میخونیم، با خانواده میجنگیم و آدمهایی که دوستشون داریم کیلومتر ها ازمون دورن...