1821, απελευθέρωση, Βαλκανικοί Πόλεμοι, διπλασιασμός της Ελλάδας... Όλες οι μεγάλες εθνικές εποποιίες γράφτηκαν πριν τον Νοέμβριο του 1918 και την ίδρυση του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ.Μετά το 1918 ξεκίνησαν οι «ταξικοί» διχασμοί και ο διεθνισμός. Τυχαίο; Μάλλον όχι.
🔴ΑΚΕΛ: 💯 χρόνια προδοσίας!
🔴Τα εκατό χρόνια από την ίδρυσή του, γιόρτασε αυτές τις μέρες το κόμμα της ενιαίας κυπριακής αριστεράς, το ΑΚΕΛ. Ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1926, ως Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου (ΚΚΚ). Η μετεξέλιξή του, ήταν το ΑΚΕΛ (Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού), που ιδρύθηκε το 1941.
🔴Την εποχή της ίδρυσης του ΚΚΚ (1926), ήταν έντονη η απαίτηση του κυπριακού λαού, για την πραγμάτωση του εθνικού πόθου: της Ένωσης με την Μητέρα-Πατρίδα! Φυσικά, το ΚΚΚ ήταν η εθνική εξαίρεση, τασσόμενο εξαρχής εναντίον της Ένωσης. Η γραμμή από την Μόσχα (μέσω Αθήνας και «Ριζοσπάστη»), ήταν σαφής:
«Διαμαρτυρόμεθα εναντίον του κλήρου και της μπουρζουαζίας μας που φωνασκούν υπέρ της Ενώσεως με την Ελλάδα. Διαμαρτυρόμεθα για τους εκάστοτε διατυμπανιζόμενους εθνικούς πόθους των Κυπρίων και διακηρύττουμε πως οι Κύπριοι προλετάριοι είναι εναντίον των εθνικιστικών αυτών ονείρων της μπουρζουαζίας τους, γιατί ξέρουν πολύ καλά πως με την ένωσή τους με την Ελλάδα τους περιμένει ένας ζυγός χειρότερος του σημερινού».
🔴Στις 21 Οκτωβρίου 1931, ξέσπασε εξέγερση του ελληνισμού στο νησί, με αφορμή την αύξηση της φορολογίας. Όμως, γρήγορα το βασικό αίτημα του εξεγερμένου λαού της Κύπρου, έγινε η Ένωση! Άμεσα, το ΚΚΚ βγάζει προκήρυξη, στην οποία χαρακτηρίζει την εξέγερση:
«Εθνικιστική, σωβινιστική προβοκάτσια της Κυπριακής μεγαλοαστικής τάξης».
Ήταν η πρώτη προδοσία. Θα επακολουθήσουν κι άλλες.
🔴Μετά τον Β' Π.Π., τα θεμέλια της αποικιοκρατίας τρίζουν διεθνώς. Τον Ιούλιο του 1947, σε μια ύστατη προσπάθεια να κρατήσει την Κύπρο, η Αγγλία στέλνει τον λόρδο Γουΐνστερ στην Κύπρο για να ντύσει την αποικιοκρατία με έναν δήθεν δημοκρατικό μανδύα. Ο Γουΐνστερ εξήγγειλε την συγκρότηση συμβουλευτικής διάσκεψης (γνωστής ως «Διασκεπτικής»). Η εκκλησία κι όλα τα κόμματα αντέδρασαν έντονα στην κοροϊδία και δεν συμμετείχαν. Μόνη εθνική εξαίρεση το ΑΚΕΛ, που συμμετείχε στην Διασκεπτική μαζί με τον κατοπινό ηγέτη των Τουρκοκυπρίων, Ραούφ Ντενκτάς.
🔴Ερχόμαστε τώρα στην μεγάλη προδοσία! Την Πρωταπριλιά του 1955, αρχίζει ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, με ηγέτη τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα - Διγενή. Το ΑΚΕΛ, από την πρώτη στιγμή, καταδίκασε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, χαρακτηρίζοντας τα παλικάρια της ΕΟΚΑ «τρομοκράτες», «βαρελότους», «ψευτοδιγενήδες» κ.τ.λ. Αρχικά, η αντίθεση των αριστερών στον εθνικό αγώνα, ήταν μόνο θεωρητική.
🔴Γρήγορα όμως, το ΑΚΕΛ πέρασε από την θεωρία στην πράξη, κι οι αριστεροί τέθηκαν ολόψυχα στην υπηρεσία του δυνάστη, καρφώνοντας τους αγωνιστές. Για την αντιμετώπιση των προδοτών, ιδρύθηκε η Παγκύπρια Επιτροπή Κυπριακού Αγώνος (ΠΕΚΑ), επικεφαλής της οποίας ορίστηκε ο αγωνιστής «Δευκαλίων», ο Τάσσος Παπαδόπουλος, κατοπινός πρόεδρος της Κύπρου.
🔴Μεταξύ των καθηκόντων της ΠΕΚΑ, ήταν η συλλογή πληροφοριών για τις δραστηριότητες των προδοτών του αγώνα, αλλά και η τιμωρία τους. Έτσι, μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου 1958, ειδική ομάδα αγωνιστών πραγματοποίησε εκτελέσεις 8 στελεχών του ΑΚΕΛ, με την κατηγορία της άμεσης συνεργασίας με τους Άγγλους και 5 μελών του, που χαρακτηρίστηκαν «θύματα της πολιτικής του ΑΚΕΛ κατά της ΕΟΚΑ».
🔴Μετά τις δύο πρώτες εκτελέσεις, το ΑΚΕΛ, με την παρότρυνση των αποικιοκρατών, οργάνωσε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, χαρακτηρίζοντας τους αγωνιστές «τρομοκράτες» και «μασκοφόρους». Η απάντηση της ΕΟΚΑ ήταν άμεση, από το (παράνομο) περιοδικό «Εγερτήριον Σάλπισμα». Έγραψε ο Δευκαλίων:
«Οι δύο προδότες εισέπραξαν τα επίχειρα της προδοσίας των. Φυσικά θλιβόμεθα όταν βρισκόμαστε εις την αναπότρεπτον ανάγκη να τιμωρήσωμεν ομοεθνείς μας, είτε αυτοί είναι αριστεροί, είτε οιασδήποτε άλλης παρατάξεως. Διεξάγουμε όμως αγώνα εθνικό και δεν δυνάμεθα να επιτρέψουμε εις ανθρωπάρια τα οποία ουδέν μέχρι σήμερον προσέφεραν εις τον αγώνα μας, ως κόμμα να μας αντιστρατεύονται και επί τη βάσει σχεδίου και οδηγιών, να επιτίθενται εναντίον πραγματικών πατριωτών».
🔴Επιπροσθέτως, ο Δευκαλίων - Τάσσος Παπαδόπουλος κατήγγειλε ξεκάθαρα το ΑΚΕΛ ως προδοτικό κόμμα:
«Γιατί η ερυθρά ηγεσία αντιστρατεύεται τον αγώνα μας; Διότι εισέπραξε και εισπράττει τα βρετανικά αργύρια. Διότι ο Ζιαρτίδης και Σία έγιναν πράκτορες της Ιντέλιτζενς Σέρβις, με αποκλειστική αποστολή να ενταφιάσουν το Κυπριακό».
Τέλος ο ίδιος ο Διγενής περιέγραψε τον προδοτικό ρόλο των κομμουνιστών ως εξής:
«Είχαμε να αντιμετωπίσουμε τρεις εχθρούς, τους Βρετανούς, τους Τούρκους και τους κομμουνιστάς. Ο μεγαλύτερος μου πονοκέφαλος ήτο οι κομμουνισταί».
🔴Τα σχόλια, δικά σας!
📍Πηγή:
«Η κομμουνιστική ηγεσία έναντι του Κυπριακού αγώνος», εκδόσεις ΕΟΚΑ.
La mère du féminisme moderne utilisait son autorité de professeur pour séduire ses jeunes élèves et les livrer à Jean-Paul Sartre.
L'Histoire a fait de Simone de Beauvoir l'icône absolue de l'émancipation féminine. La philosophe qui a appris aux femmes à se libérer de la domination des hommes.
Mais derrière la légende se cache un abus de pouvoir moral et sexuel implacable.
Dans les années 1930, Beauvoir enseigne la philosophie. Elle cible notamment Bianca Bienenfeld, une élève âgée de seulement 16 ans. Elle entame une relation intime avec l'adolescente, l'isole psychologiquement, puis l'introduit dans le lit de son compagnon, Jean-Paul Sartre.
La mécanique est destructrice : Beauvoir séduit, Sartre consomme.
Dans leurs correspondances privées publiées à titre posthume en 1990, le cynisme du couple donne la nausée. Les jeunes filles y sont déshumanisées, affublées de pseudonymes comme Louise Védrine pour Bianca.
Beauvoir écrit noir sur blanc la gestion clinique de ses lycéennes. Elle raconte à Sartre les nuits passées avec elles, décrivant la naïveté et la soumission de ses élèves avec la froideur d'un entomologiste.
Dans ses lettres, elle s'amuse ouvertement de l'emprise totale qu'elle exerce. Elle décrit ses proies en larmes, sanglotant de jalousie ou d'angoisse, tout en coordonnant l'emploi du temps avec Sartre pour se les repasser sans que l'une ne croise l'autre.
Sartre lui répond sur le même ton glacial, réclamant des détails intimes ou se plaignant du fardeau émotionnel que ces jeunes filles leur imposent. Le couple mythique gère la vie intime de ses élèves comme un contrat logistique, réduisant ces adolescentes à l'état de jouets jetables.
L'impunité vacille avec le cas de Nathalie Sorokine. En décembre 1941, la mère de la jeune fille dépose une plainte officielle contre Beauvoir pour détournement et corruption de mineure.
L'enquête administrative confirme le comportement manipulateur de la philosophe. En juin 1943, l'Éducation nationale relève Beauvoir de ses fonctions pour conduite incompatible avec le métier d'enseignante.
Ses défenseurs utilisent systématiquement le contexte de l'Occupation pour réduire cette affaire à une simple persécution politique menée par le régime de Vichy. Beauvoir sera d'ailleurs formellement réintégrée à la Libération en juillet 1945, bien qu'elle ne remettra plus jamais les pieds dans un lycée.
Mais le paravent politique de Vichy ne tient pas.
Les preuves les plus accablantes ne viennent pas des archives pétainistes. Elles viennent de l'encre même de Simone de Beauvoir et des mémoires publiés en 1993 par Bianca Bienenfeld, qui décrira cette emprise comme un traumatisme absolu.
Le mythe s'effondre. L'icône du progressisme a consciemment utilisé son prestige intellectuel pour manipuler et détruire de très jeunes femmes au seul profit de son couple.
@GregKafetzo Είμαστε ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΦΑΝΟΙ γι αυτή τη συμμαχία!!!Οι τρεις δημοκρατίες της ανατολικής Μεσογείου ενάντια στον σκοταδισμό του ισλαμοφασισμου!!!🇬🇷🇨🇾🇮🇱