คมกริช

คมกริช เดชาธาน (กริช) ll คณะแพทยศาสตร์ ปี 4
(คาร์เน้นโรลเพลย์ ไม่ค่อยเล่นโซลเชียล)

#MWP
#MWP_Commu

[คมกริช @Krit_MWP]

"ขอบตาคล้ำเชียว พักนี้ไม่ค่อยได้พักผ่อนใช่ไหมครับ?"
"ดูแลตัวเองหน่อยสิ"

"ผมยังไม่อยากเห็นคุณเป็นอะไรไปต่อหน้าหรอกนะ"

#MWP_commu

นาย คมกริช เดชาธาน (กริช)
คณะแพทยศาสตร์ ปี 4
184/74
Ω (โอเมก้า)

(ทัก โค โรล จีบ OK! รบกวนฝากคุณกริชไว้ในอ้อมอก��้วยนะคะ 🥺🤍)

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

..บางทีเรื่องทั้งหมดอาจจะเป็นเพียงความฝัน

และในตอนนี้เขาก็จำเป็นที่จะต้องตื่นได้แล้ว

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

และคมกริชก็เคยคิดว่าโจโฉเองก็คงมองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกัน

หากแต่การกระทำทั้งหมดของอีกฝ่ายคงเป็นคำตอบที่ชัดเจน ตอกย้ำไปถึงเจ้าก้อนเนื้���ภายใต้อกซ้ายทึ่กำลังสั่นไหว..ต่างจากกายเนื้อที่ไม่ต่างอะไรจากคนตายทั้งเป็น

+

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

เขาไม่ได้เตรียมใจเลยสักนิด..ว่าจะได้รับฟังคำพูดชวนเจ็บปวดหัวใจ จากคนที่เขามอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แบบนี้

"โจโฉ.."

"ทำไมถึงไม่มองหน้าพี่เลยล่ะครับ..?"

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายกับกำลังจะร้องไห้ออกมา

"..พี่มีแค่โจโฉคนเดียว"

"พี่ไม่.. ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร"

คมกริชไม่ได้คาดหวังว่าโจโฉจะยินดี แต่ก็ไม่ได้คาดหวังสิ่งนี้เอาไว้ด้วยเช่นเดียวกัน

+

[คมกริช @Krit_MWP]

+

/ถึงกระนั้นก็ยังคงเป็นความพยายามอันยากลำบาก เขาเริ่มถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ใคร่ครวญถึงเรื่องที่ผ่านมา/

/..บางทีมันอาจจะผิดที่เขามาตั้งแต่ต้น/

/ไม่ว่าคมกริชจะตัดสินใจทำอะไร เขาก็คือความผิดพลาดของเรื่องทั้งหมด/

[คมกริช @Krit_MWP]

/คมกริชอยู่บนรถโดยสารที่มุ่งตรงขึ้นเหนือเพื่อจะไปทำงานจิตอาสาอย่างที่เคยตั้งใจเอาไว้ ภายในอ้อมอกสัมภาระมีเพียงกระเป๋าสะพายใบเดียว/

/ทิ้งทุกอย่าง��ว้เบื้องหลัง จากลาความรู้สึกขุ่นมัวในใจ ปล่อยวางเท่าที่ไหว..หวังแค่งานจะทำให้เขาลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ สักแค่ช่วงหนึ่งก็ยังดี/

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +
ได้แต่โทษตัวเองที่สะเพร่าอย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งท���่ควรตระหนักได้ว่าระหว่างอัลฟ่าตอนรัทกับโอเมก้าช่วงฮีท โอกาสและความเสี่ยงมันมีมากกว่าเป็นไหนๆ

"ก่อนหน้าที่ไม่ได้พูดเพราะพี่ไม่รู้จะบอกโฉยังไง..ขอโทษนะครับ"

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +
คมกริชสูดลมหายใจพยายามประคับประคองอารมณ์เพื่อให้สามารถพูดต่อไปได้แม้น้ำเสียงจะเริ่มสั่นเทา..แน่นอนว่าครั้งแรกที่ได้รู้และมั่นใจ กลายเป็นตัวเขาเองก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

"..ดูจากอาย��ครรภ์ คงเป็นช่วงตอนที่เราไปหัวหินด้วยกันตอนนั้น"

"ถึงพี่จะทานยาแล้ว..แต่มันเหมือนจะไม่ได้ผล"

+

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

เขาเม้มริมฝีปาก สายตาหลุบลงต่ำ เป็นอากั��กริยาของคนที่ไม่อาจจะปิดซ่อนความไม่สบายใจและความกังวลของตนเองได้

"พี่..มีเรื่องต้องบอกให้โฉรู้"

"..จริงๆพี่ก็รู้ตัวมาสักพักแล้ว แค่ยัง..ไม่กล้าที่จะพูดออกมา"

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

เลือกที่จะกอบกุมคว้ามือคนตัวโตเอาไว้ให้เดินไปด้วยกันแทนคำตอบกลับ

..ไม่นานฝีเท้าจึงมาหยุดบริเวณโถงทางเดินด้านนอกของงาน โดยยังคงได้ยินเสียงผู้คนและดนตรีอยู่ไม่ไกล

+

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

“พี่คงมอง��ครนอกจากเราไม่ได้อีกแล้วครับ”

“..ต่อให้อยาก ก็ไม่ทำ”

“พี่มีโฉแค่คนเดียว..”

ปลายจมูกขยับซุก จากการเต้นรำแปรเปลี่ยนเป็นการสวมกอดและโยกโคลงตัวไปมาตามจังหวะเพลง

เขารู้ดีทั้งยังมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง..เพราะแบบนั้นคมกริชจึงได้มาอยู่ตรงนี้ อยู่เคียงข้างโจโฉ

[คมกริช @Krit_MWP]

@Jocho_MWP +

เปิดเผยทุกอย่าง ทุกความรู้สึกที่ชัดเจนผ่านแววตาอย่างไม่มีปิดบัง

ไม่ว่ายังไงเขาก็คงแพ้ทางโจโฉจริงๆ

“..โฉน่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วไหม”

ว่าที่คุณหมอผ่อนลมหายใจ ก่อนจะเคลื่อนข้างใบหน้าไปอิงแอบกับบ่ากว้างเป็นการปิดซ่อนสีหน้ายามเชินอายของตนเอง ไม่สนใจแล��วต่อให้ใครจะมองมายังไง

+