You may not agree with me, but you will always know where you stand with me.
Today in Billericay, a heckler tried to shout me down as I spoke about the normalisation of hatred towards Jews. I did not back down, because it needs to be said. British Jews are being targeted and too many people are pretending this is the same experience of other minorities. This lady implied Muslims are being similarly targeted. This is simply not true.
Let's be honest about what is happening. Certain groups (in particular but not solely Islamic Extremists) are creating a climate of fear and intimidation that is normalising Jew hatred. I will never stand for that. Governments have spent too long hand-wringing, making excuses and hoping it would go away. It is time to call this what it is: a national emergency in our attitude, our urgency and our response.
I will always engage with people who disagree with me. That is politics. But there is a difference between argument and intimidation. Shouting does not make a bad case good. It's done to silence others. And it certainly does not change the truth.
The truth is that British Jews have been made to feel less safe in their own country. Our country. They are being singled out, threatened and harassed in ways that should shame everyone in public life. If we do not stand up now and stop this rise in antisemitism, then why bother saying "Never Again" at Holocaust Memorial Day? Because this is how it starts.
I am not prepared to play along with the pretence that this is normal, or manageable, or just another example of tension between groups. It really is not. It is targeted hatred and it is getting worse.
So my message is simple. Not here. Not in Britain. And not on our watch. We need to stop the hand-wringing and start doing the right thing. That means standing with British Jews openly, unapologetically and without fear.
Ik heb deze vraag ook aan chatgpt gesteld. Dat komt met:
Uw observatie wordt door veel mensen van uw generatie gemaakt. Het is een interessant sociologisch verschijnsel. Het antwoord is waarschijnlijk: een beetje van beide — zowel het beeld van vroeger als de verandering van links zelf speelt een rol.
Ik zal de belangrijkste ontwikkelingen schetsen.
⸻
1. Het “oude links” (ca. 1950–1980)
Het links waar iemand geboren in 1957 mee opgroeide had een vrij duidelijke kern.
Belangrijkste thema’s:
economische gelijkheid
arbeiderspositie
sociale zekerheid
onderwijs en emancipatie
De klassieke tegenstellingen waren:
arbeid ↔ kapitaal
arbeider ↔ fabriekseigenaar
Discussies konden scherp zijn, maar men sprak over belangen en beleid.
Het was vrij normaal dat:
een VVD’er en een socialist vrienden konden zijn
men politiek zag als een verschil van visie, niet als morele strijd.
⸻
2. Verschuiving sinds de jaren 1990
Vanaf ongeveer de jaren 90 verschuift een groot deel van links.
De nadruk verschuift van:
economische politiek → culturele politiek
Nieuwe centrale thema’s:
identiteit
migratie
diversiteit
gender
taalgebruik
symbolische erkenning
Deze verschuiving wordt vaak aangeduid als:
cultureel links
of progressivisme
⸻
3. Van belangenconflict naar moreel conflict
Dit is misschien de belangrijkste verandering.
Vroeger:
“Ik vind jouw economische beleid verkeerd.”
Nu vaker:
“Jouw standpunt is moreel problematisch.”
Als politiek moraliseert, wordt discussie moeilijker.
Een meningsverschil wordt dan snel opgevat als:
onrechtvaardig
discriminerend
onacceptabel
⸻
4. De rol van universiteiten en media
Vanaf de jaren 80–90 krijgt een bepaald intellectueel kader veel invloed:
invloeden uit o.a.:
postmodernisme
kritische theorie
identity politics
Belangrijke ideeën daaruit:
taal bepaalt macht
kennis is verbonden met machtsstructuren
objectieve neutraliteit bestaat niet
Dat leidt tot een ander debatklimaat.
⸻
5. Generatieverschillen
Uw generatie groeide op met:
verzuiling die langzaam verdween
sterke instituties
optimisme over vooruitgang
Jongere generaties groeiden op met:
globalisering
culturele onzekerheid
social media
minder economische groei
Daardoor verschuift de politieke gevoeligheid.
⸻
6. Ook rechts is veranderd
Het beeld verandert niet alleen bij links.
Bijvoorbeeld:
populistisch rechts bestaat nu veel sterker
politieke stijl is harder
polarisatie neemt toe
Veel mensen ervaren dat het midden smaller is geworden.
⸻
7. Nostalgie speelt ook een rol
Uw herinnering aan vroeger kan deels kloppen, maar ook gekleurd zijn.
In de jaren 70 waren er ook:
extreem harde ideologische conflicten
maoïsten
radicale studentenbewegingen
Alleen vielen die misschien minder op in uw directe omgeving.
⸻
8. Wat sociologen vaak zeggen
Veel onderzoekers beschrijven de verschuiving zo:
vroeger
nu
klassiek links
cultureel progressief
economische gelijkheid
identiteit en erkenning
belangenpolitiek
moraalpolitiek
Dat verandert de toon van discussies.
⸻
Een persoonlijke noot
Wat u beschrijft — respect voor politieke tegenstanders — hoort bij een politieke cultuur die vaak “liberaal-democratisch debat” wordt genoemd.
Veel mensen, links én rechts, vinden dat dat type gesprek tegenwoordig moeilijker is geworden.
⸻
Als u wilt kan ik ook laten zien waar historici het omslagpunt plaatsen waarop links zijn economische basis begon te verliezen (dat gebeurde vrij plotseling rond één specifieke periode). Dat helpt vaak om het huidige landschap beter te begrijpen.
Ik heb een groot deel van mijn werkende leven in West-Afrika en het Midden-Oosten doorgebracht. Wat mij opvalt in het Nederlandse debat is de stuitende naïviteit over de 'maakbaarheid' van integratie. Men onderschat de diepe, tribale wortels en de enorme culturele kloof tussen deze regio's onderling. De sprong van een feodale structuur naar onze hyper-individuele westerse vrijheid is voor velen simpelweg te groot om in een paar jaar te overbruggen. Dat is geen oordeel, maar een observatie uit de praktijk.
Natuurlijk zijn er individuen die het wonderlijk goed doen en volledig aarden. Maar wie de intrinsieke structuren van deze samenlevingen kent, ziet ook een andere realiteit. Bij specifieke groepen blijft de loyaliteit aan de eigen cultuur, religie en het herkomst land altijd primair. De droom blijft daar, hoe slecht het er ook was. Volledige trouw aan de Nederlandse waarden is voor hen een brug te ver. Dat is geen onwil, maar een diepgewortelde culturele programmering die we in onze westerse naïviteit volledig onderschatten. En laten we onszelf niet voor de gek houden: bij een specifieke groep in Nederland is dit geen naïviteit, maar een bewuste agenda. Zij weten dondersgoed wat er gebeurt, maar offeren de stabiliteit van onze samenleving op voor politiek gewin, geldelijk gewin uit de asiel industrie, of simpelweg om hun eigen 'deug syndroom' te voeden. Het is een giftige mix van eigenbelang en ideologische blindheid, waarbij de rekening, cultureel en financieel, volledig bij de burger wordt neergelegd."
@jigalkrant En weer is de auteur Sacha Kester😠. Minstens 80 % van haar/zijn (?) stukken schetsen een negatief beeld van Israël. En dan zeg ik het heel netjes. Dat gaat al jarenlang zo. Wat een haat moet er in die persoon zitten en wat een verraad aan haar journalistieke taak. @volkskrant