حق مادر ایرانی این نبود که جگر گوشه ی بی جان و غرق در خونش رو پیچیده در کیسه ی مشکی ساعتها در آغوش ب��یره و خون گریه کنه. اینجا ایران است و این مادر جاویدنام #تانیا_عباسی است که دختر کشته شده ش رو بغل کرده. فقط نمی دونم خدا کدام گوریه؟
@RaminAriani عرزشی ها کلا خر تشریف دارن. یک مقایسه بسیار ساده:قیمت گوشت گوسفندی در سال ۱۳۵۰ ۷۲ ریال بوده(حقوق یکروز ۹۰ ریال).تازه این برای کشوریه ۵۰ سال بعد از اون کلی منابع اعم از نفت و معادن و جنگلها و … به تاراجبرده و مثلا هم در حال توسعه بوده و باید وضعیت معیشت در سطع بالاتری باشد
دوستان عزیزم
در میانهی بحران و جنگ، وقتی دشمن خارجی حمله میکند، غریزهی بقا ما را به سمت «اتحاد» میکشاند. این واکنش طبیعی است و ریشه در تکامل زیستی دارد اما اتحادِ بدون شرط، بهویژه وقتی با یک سیستم توتالیتر همراه شود، نه تنها مشکل را حل نمیکند، بلکه آن را تعمیق میبخشد.
۱)👇
🚨Don’t stop talking about Iran.
January 9, 2026.
Andarzgoo, Tehran.
The lifeless body of a freedom fighter lay beside the street.
No name.
No final words.
Only the heartbreaking image of an Iranian left motionless on the pavement after the Islamic Republic terrorist regime unleashed violence against its own people.
Someone was waiting for that person to come home.
A mother.
A father.
A wife.
A husband.
A child.
A family whose life would never be the same again.
This is how the Islamic Republic terrorist regime treated the people of Iran during the national uprising.
Not as citizens.
Not as human beings.
But as targets.
And this is the same Islamic Republic terrorist regime that massacred more than 40,000 Iranians in just two days.
More than 40,000 innocent people slaughtered while demanding freedom, dignity, and a future free from tyranny.
The world may never learn every name.
But every victim mattered.
Every life mattered.
Every drop of blood spilled on the streets of Iran tells the story of a nation that refused to surrender.
The people of Iran will remember.
History will remember.
Never forgotten.
سخته كنار آمدن با اين هـمه درد و برگشتن به زندگى عادى ما محكوميم به مبارزه با رژيم جانى قاتل و تروريستى جمهـورى اسلامى .
کشته شدن جوان رعنایمان با گلوله ای در قلب ، ۱۹ دی ماه #اندرزگو تهران
کسانی که مخالف جنگ اند ، با ادامه سلاخی ما موافق اند.
#JavidShah
تصویر مردی که شب 18 دی، زنی رو در آغوش گرفته بود که تیر خورده بود و بهش میگفت: «الهی دورت بگردم» رو که از یاد نبردید؟
اون بانو، فرزند ایران و جانفدای میهن #نسیم_پورآقایی بود، مادر دو فرزند، که با گلوله دژخیمان شیعهسان سیاهی پرکشید. دختر دایی نسیم تو یه مصاحبه گفته بود که همسر نسیم اونو بغل کرده بوده که آسیب نبینه ولی حس میکنه که دستش خیس شد�� و نسیم سبک شده، وقتی صداش میزنه، میبینه داره خون بالا میآره. اون شب، همسر نسیم مجبور میشه پیکرشو رو یکساعت رو دستاش حمل میکنه تا یه وقت، جانمونه جسم عزیزش وسط سگان هار ولایت ضحاک...🥀💔
زادروز: 2 شهریورماه 1359
پرواز: 18 دی ماه 1404
آدرس مزار: 237-131-2
یاد و نامش گرامی
#پاينده_ایران
ما رو حذف نمیشه کرد...
ویدیویی از ک��ان، فرزند کمیل جمشیدی، کشتهشده در دی ماه ۱۴۰۴، واکنش کاربران اجتماعی را برانگیخته است. کیان ۱۳ ساله دلتنگ پدرش، لباس او را در آغوش گرفته و اشک میریزد.
کمیل جمشیدی، ۳۶ ساله، ۱۸ دی با گلوله ماموران حکومتی در فردیس کرج کشته شد.
ساکت باش
اما مگر میشود پدری که جوانش را با گلوله از دست داده ساکت بماند؟
روز ۲۰ دی در کهریزک، مردی میان صدای گریه و خشم فریاد زد: بر باعث و بانیاش لعنت ، ۳۰ سال بچهات را بزرگ کنی، بعد بیایند با یک گلوله بکشندش؟
وقتی به او گفتند ساکت باش، پاسخ داد: آب از سر ما گذشته
این صدای یک نفر نیست؛ صدای هزاران خانوادهای است که عزیزانشان را گرفتند و هنوز دنبال عدالتاند
#IranMassacre
آیدا عزیز انگار خوابیدی و دستت و زیر سرت گذاشتی و به خواب عمیقی فرو رفتی و رویای زیبایی می بینی، اما اون کسی که هرشب رویای تو رو می بینه منم😭💔 حدود یک ماه این نقاشی طول کشید تا تموم بشه، تقدیم می کنم به روح #آیدا_عقیلی عزیز. اگر کسی از خانوادش اکانت داره این ��یر منشن کنید لطفا
بسیاری ازبچه ه��ی زندانی مون گمنام هستن و این هزینه ی هر جنایتی رو برای جمهوری اسلامی پایین می آورد .
#حامد_کریمخواه در دیماه ۱۴۰۴ در بوشهر دستگیر میشه و بعد از آن هیچ اطلاعاتی از او در دسترس نیست .
امروز صدای او باش هموطن