محترم انجنیر صاحب نظر شما جالب نیست! لطفا نفرت ایجاد نکنید افغانستانِ ما؛ یک خاک، یک سرنوشت
ما نباید برای دفاع از خودمان، به هم بیاحترامی کنیم.
این کشور مال همه ماست:
پشتون، تاجیک، هزاره، ازبک، ترکمن، بلوچ، پشهای، نورستانی و هر کس که این خاک را خانه میداند.
دفاع از عدالت وظیفه است.
اما توهین، تحقیر قومی و برچسبزنی، دفاع نیست؛ خودزنی است.
هر بار که دیگری را خرد میکنیم،
یک تکه از خودمان را هم نابود میکنیم.
سرنوشت ما به هم گره خورده است.
اگر امروز تو را تحقیر کنند، فردا نوبت من است.
اگر امروز مدارا را بکشیم، فردا نفرت ما را میکشد.
بیایید قویتر باشیم:
مخالف باشیم بدون دشمن شدن،
دفاع کنیم بدون تحقیر،
انتقاد کنیم بدون لگد زدن به کرامت.
افغانستان شایسته چیزی بهتر از این چرخهٔ نفرت است.
یادمان باشد:
این کشور متعلق به همهماست.
سرنوشت همهمان یکی است.
یا با هم بالا میرویم،
یا با هم فرو میریزیم.
انتخاب با ماست.
د انټرنېټ تر بندښت پورې!
د عثماني خلافت په اواخرو_۱۷-۱۸مه_ پېړۍ کې تقریباً یوه یا دوې پېړۍ دې فتواګانو په بر کې ونیولې چې"پوځي یونیفورم جائز که نا جائز دی؟ د چاپ له ماشین او برښنا څخه استفاده جائز ده او که له کفر سره مشابهت دی؟ معاصره ټکنالوژي او ساینسي نتایج رواء که نارواء دي؟ د درملنې معاصرې طریقې څنګه دي؟ د تلیګراف کارونه جائز او که مشابهت بالکفر دی؟ په لسګونو داسې نورې پوښتنې..." دا هغه بې هوده پوښتنې او داخلي فکري کشمکش و چې په ذریعه یې کفري یرغلرو د حاکمیت ور وروټکاوه او عثماني خلافت یې د واک له تخته را ګذار کړ چې دا دی څه باندې یوه پېړۍ وشوه چې مسلمانان تر نننۍ ورځې پورې بې سرنوښته ګرځي او د سر تاج یې ��وېدلی دی. له بده مرغه نن یو ځلې بیا کټ مټ هماغه ترخه تجربه تکرارېږي. انټرنېټ چې د معاصرې ټکنالوجۍ او نظامي پرمختګ روح ګڼل کېږي، موږ یې د حرمت او عدم حرمت او یا د منکراتو د مخنیوي په دلیل بندوو. دنیوي تعلیم مباح ګڼو او د ښځینه تعلیم لپاره بیا له سره په اسلام کې د حلارې په نوم کرښې نه ګورو. دې ته ورته په لسګونه داسې نور مثالونه او ابعاد شته چې په واقیعت کې له کفر سره مرسته او زموږ د انحتاط او زوال په ژوروالې کې پوره برخه لري. تاریخ د همدې لپاره دی چې له بدو یې عبرت واخیستل شي، کنې پایلې یې معلومې دي.