@Onair58@FleurAgemaPVV Ik had al weg gezapt toen ik dat asociaal stuk vr*ten van een Ronit Palache zag zitten.. Maar als zolang ze niet gaat zitten lachen bij het woord piemel, en het bagatelliseren van verkrachting is ze vast prima geschikt...
@Zwarte_Magica Ik had al weg gezapt toen ik dat asociaal stuk vr*ten van een Ronit Palache zag zitten.. Maar als zolang ze niet gaat zitten lachen bij het woord piemel, en het bagatelliseren van verkrachting is ze vast prima geschikt...
Nederland beroemt zich graag op zijn tolerantie. Eeuwen terug gaven we onderdak aan hugenoten, joden en vrijdenkers. Maar toen gold er een heldere regel: je was welkom, zolang je de orde niet verstoorde. Tolerantie met grenzen dus.
Sinds de jaren โ60 is dat veranderd. We zijn een permissieve samenleving geworden: alles moet kunnen, alles moet gezegd, grenzen bestaan nauwelijks nog. Tolerantie is van deugd verworden tot een excuus om weg te kijken.
De gevolgen zien we nu dagelijks. Straatterreur, agressie tegen hulpverleners, snelwegen blokkeren, studenten die universiteiten slopen, ambtenaren die tijdens werktijd voor Palestina actievoeren. Het wordt allemaal gerelativeerd als โhet hoort bij vrijheid en democratieโ.
En ondertussen moeten we rekening houden met iedereen en jan en alleman. Totdat er in iemands achtertuin een woonwijk komt, dan viert individualisme hoogtij.
Kleine milieuclubjes procederen de samenleving lam en de wil van een kleine minderheid wordt de grote meerderheid opgedrongen.
Ook bij migratie zie je het spanningsveld. Er komen mensen binnen die zich aanpassen, bijdragen en een plek verdienen. Maar er zijn ook mensen die grenzen overschrijden en problemen veroorzaken. Tolerant zijn en ruimte geven aan wie wil meedoen, duidelijk zijn en grenzen stellen aan wie dat niet doet.
Wat nu gebeurt, is dat alles onder de vlag van โtolerantieโ wordt toegestaan. Daarmee holt het begrip uit. We houden niemand meer een spiegel voor, we stellen geen grenzen, en wie dat wel doet krijgt een van de etiketten zoals intolerant of wegkijker opgeplakt.
Tolerantie was ooit onze trots. Nu dreigt het onze achilleshiel te worden. De vraag is niet รณf, maar hoelang we dit nog kunnen tolereren.